Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Με μια διαδρομή γεμάτη ρόλους που άφησαν εποχή και μια παρουσία που αποπνέει κύρος, ευαισθησία και μια σπάνια θεατρικότητα, η Μαρία Κατσανδρή παραμένει μια από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες της υποκριτικής. Στο press event που διοργάνωσε το Θέατρο Παλλάς για το μιούζικαλ «Annie» όπου πρωταγωνιστεί η Μαρία Κατσανδρή άνοιξε την καρδιά της στο egomagazine.gr και μίλησε για όλα. Απολαύστε την!
Πώς αισθάνεστε που συμμετέχετε στο μιούζικαλ «Annie» που ανεβαίνει στο Θέατρο Παλλάς;
Όπως έχω πει πολλές φορές και θα συνεχίσω να το λέω μέχρι και την τελευταία ημέρα των παραστάσεων: αυτό για εμένα είναι δώρο και μια πρόκληση. Δεν είμαι ηθοποιός του μιούζικαλ, αλλά της πρόζας. Για εμένα λοιπόν είναι σα να κάνω ένα μεγάλο άλμα!
Τι ήταν αυτό που σας ιντρίγκαρε και είπατε το ναι;
Πρώτα απ’ όλα είναι η σχέση μου με τη Θέμιδα Μαρσέλλου . Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, είχαμε παίξει μαζί σε μια παράσταση και από τότε υπήρχε μια αγάπη. Δεν είχαμε ξαναβρεθεί ποτέ από τότε. Είμαι με ανθρώπους που τους αγαπώ πάρα πολύ και το γνώριζα από την αρχή. Εκτός από τη Θέμιδα, ο Γιάννης Στάνκογλου που έχουμε δουλέψει στην τηλεόραση όταν έκανα τη μάνα του και τον αγαπώ πολύ, η Δανάη Παππά που είναι πολύ αγαπημένο μου πλάσμα. Είναι όμως και το ίδιο το έργο…
Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στο κοινό;
Αυτό το έργο είναι το Α και το Ω της αισιοδοξίας και όχι μόνο! Είναι της ανθρωπιάς, πράγμα που είναι αμφισβητούμενο σήμερα. Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος; Είναι ένα έργο ενάντια στη χυδαιότητα που υπάρχει τριγύρω μας και ενάντια στη σκληρότητα. Είναι ένα πανανθρώπινο έργο με όλα αυτά τα συναισθήματα…. Αυτό είναι το μήνυμα!
Σε μια δουλειά κοιτάζετε ποιοι είναι οι συνεργάτες πριν πείτε το ναι;
Εννοείται ότι το κοιτάω. Φυσικά και είναι το πιο σημαντικό. Αυτό είναι το κριτήριο για εμένα.
Έχει τύχει να πείτε και όχι σε κάποια επαγγελματική πρόταση και στη συνέχεια να το έχετε μετανιώσει;
Εννοείται πως έχω πει όχι και δεν το έχω μετανιώσει. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που θα είναι στη δουλειά. Με ενδιαφέρει να υπάρχει κάτι… καρδιακό, να μιλάει η καρδιά, γιατί κι αυτό το έχουμε ξεχάσει.
Έχετε υπάρξει σε άσχημες συνεργασίες;
Φυσικά και έχω υπάρξει σε άσχημες συνεργασίες κι έκανα υπομονή. Δεν μπορείς να φύγεις ούτε είναι εύκολο να φύγεις στη μέση μιας παράστασης γιατί πετάς στους δρόμους κι άλλους ανθρώπους που δεν φταίνε σε τίποτα. Κάνω πάρα πολλά χρόνια θέατρο και μια φορά συνέβη στη ζωή μου να περάσω πάρα πολύ άσχημα. Κακές συμπεριφορές και βίαιες δεν χαρακτηρίζουν το θέατρο. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που λειτουργούσαν άσχημα αλλά ok, αυτό υπάρχει σε όλες τις δουλειές.
Είστε από τις πιο αναγνωρίσιμες ηθοποιούς της γενιάς σας. Πώς το βιώνετε;
Δεν ξέρω αν είμαι αναγνωρίσιμη αλλά δεν με αφορά, οπότε δεν το βιώνω. Ποτέ δεν κυνηγούσα να με αναγνωρίσουν στον δρόμο. Είχα πάθει σοκ με το «Καρέ της Ντάμας» και την απήχηση που είχε τότε στον κόσμο αλλά εγώ δεν ξεκίνησα το θέατρο για να γίνω διάσημη και πλούσια. Ήμουν τότε στη σχολή Κάρολος Κουν. Ζούσε τότε ο Κουν αλλά δεν δίδασκε, μόνο σκηνοθετούσε, οπότε είχα την τύχη να σκηνοθετηθώ σαν μαθήτρια από εκείνον, οπότε εκεί τα δεδομένα και ο στόχος ήταν άλλος.
Εκείνη την εποχή δύσκολα ένας ηθοποιός του θεάτρου θα έπαιζε σε μια σειρά στην τηλεόραση. Πώς κάνατε αυτό το βήμα;
Αρνήθηκα, αρνιόμουν συνέχεια. Μετά από μια παράσταση με ζήτησαν στην τηλεόραση και είπα με μένος ότι δεν με αφορά, με απαξίωση. Ωστόσο, αργότερα, αφού είχα κάνει βέβαια κάποια guest, ήρθε το σενάριο της σειράς «Καρέ της Ντάμας» και ενθουσιάστηκα. Έπαιζα με τη Χρύσα Σπηλιώτη που ήμασταν φίλες από παλιά. Όταν είδα το σενάριο είπα αμέσως: «πάμε!».
Μπορείτε να παρακολουθήσετε σήμερα, μετά την απώλεια της Χρύσας Σπηλιώτη, το «Καρέ της ντάμας»;
Όχι, δεν μπορώ να την παρακολουθήσω. Δεν είναι θέμα συγκίνησης είναι κάτι πάνω από τη συγκίνηση. Ήμασταν φίλες με τη Χρύσα, δεν γνωριστήκαμε στο «Καρέ της ντάμας».
Όταν μάθατε αυτή την τραγική είδηση του θανάτου της πώς το διαχειριστήκατε;
Ήταν απίστευτο! Δεν μπορείς να το πιστέψεις, δεν μπορείς να το συλλάβεις. Εγώ με τον θάνατο έχω μια πολύ αδιάφορη σχέση: αφού γεννηθήκαμε, θα πεθάνουμε, ok, το θέμα είναι πώς θα πεθάνεις. Γι’ αυτό τον θεωρώ τρομερό αυτό τον τρόπο που έφυγε η Χρύσα.
Τηλεοπτικά σας απολαμβάνουμε στον «Άγιο Έρωτα» του Alpha ενώ σας είδαμε και στο «Σπίτι δίπλα στο ποτάμι».
Τον «Άγιο Έρωτα» τον αγαπώ πολύ, είναι σαν το σπίτι μου. Το «Ποτάμι» από την άλλη ήταν ένα έξτρα, για ένα επεισόδιο. Μετά προέκυψαν άλλα 10 επεισόδια, δηλαδή 11 στο σύνολο. Την αγάπησα πολύ αυτή την κυρία που υποδύθηκα και ευχαριστώ τον Alpha που μου επέτρεψε να το κάνω, καθώς ήμουν στο βασικό καστ της άλλης σειράς. Είναι και οι δύο πολύ καλές σειρές με εξαιρετικούς ηθοποιούς και πολύ καλούς συντελεστές. Και όταν συμβαίνουν αυτά είναι αναπόφευκτο κάτι να μην πάει καλά!
Η δουλειά αυτή πώς σας έχει αλλάξει, σας έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο;
Δεν ξέρω αν έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος, αλλά το προσπαθώ.
Υπάρχει άγχος τώρα πια; Μετά και την εμπειρία τόσων χρόνων;
Πάντα υπάρχει άγχος. Έχω πάρα πολύ και δεν ξέρω πώς είναι και χωρίς αυτό! Ακόμα δίνω τις εξετάσεις μου, κάθε μέρα τις δίνω, δεν τις έχω δώσει. Μεγαλώνοντας αποκτάς και μεγαλύτερες ανασφάλειες γιατί όταν είσαι νέος λες «α έχω μέλλον, καλή η προσπάθεια». Τώρα υπάρχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις και από εμένα την ίδια αλλά και από τον κόσμο, οπότε αυτό με αγχώνει.
Πώς βλέπετε την κοινωνία μας σήμερα;
Όλοι ξέρουμε ότι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα περνάει τη χειρότερη φάση στην ιστορία της. Όλα πάνε στραβά. Τι πάει καλά, η υγεία, η παιδεία, το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων;
Θα ασχολιόσασταν με την πολιτική ενεργά;
Φυσικά. Είμαστε όλοι πολιτικά όντα και είμαστε όλοι υπεύθυνοι για το τι συμβαίνει. Και εγώ θεωρώ τον εαυτό μου υπεύθυνο για ότι συμβαίνει. Τι πάει να πει απολιτίκ;
