Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Η Νόνη Ιωαννίδου δεν υπήρξε ποτέ μια γυναίκα που πέρασε απαρατήρητη. Με διαδρομή δεκαετιών στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο κουβαλά μια σπάνια θεατρική στόφα, αλλά και μια προσωπικότητα αυθεντική, βαθιά ανθρώπινη και ανεπιτήδευτη. Στη συνάντησή μας μίλησε για τις μεγάλες στιγμές της καριέρας της, τις δυσκολίες που τη διαμόρφωσαν, τον χρόνο που περνά και όσα σήμερα έχουν πραγματική αξία για εκείνη. Με ειλικρίνεια, χιούμορ και τη γνώριμη θεατρική της ευγένεια η Νόνη Ιωαννίδου ξεδιπλώνει μια ζωή γεμάτη μνήμες, πάθος και αλήθεια. Απολαύστε την!
Φέτος σας απολαύσαμε και στη σειρά «Δικαστής»…
Ναι, υποδύθηκα τη Σόνια Χατζηγρηγορίου, πρώην υψηλόβαθμη δικαστικό και πεθερά του δικαστή Πέτρου Δημητρίου, που έχει τη φήμη της αδιάφθορης και της αυστηρής. Η Σόνια ήταν ένας ακέραιος άνθρωπος. Μετά τη σύνταξη και τον χαμό της κόρης της απομακρύνθηκε αρκετά από την οικογένεια. Και στο θέατρο πάντως έπαιζα στην παράσταση «Αθώος ή Ένοχος», οπότε φέτος το δικαστικό ήταν στο στοιχείο μου (γέλια). Στο τέλος θα πάρω σύνταξη από το δικαστικό σώμα…
Πιστεύετε πως στο όνομα της αγάπης μπορεί να συγχωρεθούν τα ψέματα και οι παρανομίες;
Ναι, πιστεύω ότι μπορεί να συμβεί. Και κανείς δεν ξέρει πώς μπορεί να αντιδράσει αν βρεθεί σε αυτές τις συνθήκες. Το να κρίνουμε απ’ έξω είναι εύκολο, όταν όμως βρισκόμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση, εκεί αλλάζει το πράγμα. Κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις ποιο είναι το δίκαιο, ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα.
Τι ήταν αυτό που σας ιντρίγκαρε και είπατε το «ναι» για να παίξετε στη σειρά «Δικαστής», μιας που πραγματοποιείτε επιλεγμένες δουλειές στην τηλεόραση;
Μου άρεσε πάρα πολύ το θέμα.
Μετά από τόσα χρόνια λαμπρής πορείας αγχώνεστε για το πώς θα πάει μια δουλειά;
Όχι, δεν με αγχώνουν καθόλου τα νούμερα τηλεθέασης. Το μόνο που θέλω είναι να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό και στους συναδέλφους μου και στον κόσμο. Ξέρω ότι πολλά σπουδαία πράγματα δεν είχαν απήχηση για άλλους λόγους. Παίζουν ρόλο και οι συγκυρίες. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα πάει και τι όχι…
Τηλεοπτικά νομίζουμε ότι έχετε κάνει μόνο επιτυχίες. Είναι θέμα ενστίκτου;
Πάντα άκουγα το ένστικτό μου και μέχρι σήμερα δεν με έχει προδώσει. Δεν έκανα επιλογές με βάση τη μόδα ή την επιτυχία της στιγμής, αλλά με αυτό που ένιωθα ότι μου ταιριάζει πραγματικά. Και τελικά, χωρίς να το καταλάβω, έγινα… αρχείο της ελληνικής τηλεόρασης μέσα από τις σειρές της ΕΡΤ! (γέλια)
Είχατε ανατροπές στη ζωή σας;
Τεράστιες ανατροπές. Στο ζενίθ της καριέρας μου είχα φιλοδοξίες. Ξεκίνησα ως αριστούχος του Εθνικού, έρχονταν οι δουλειές και το απολάμβανα σαν τρελή. Μετά γνώρισα τον άντρα μου και μέσα σε μια νύχτα άλλαξαν όλα. Έγινε μέσα μου ένα άλμα, σαν να πήδηξα στο κενό. Ήταν ένας «φευγάτος» τύπος, καλλιτέχνης και δάσκαλος της yoga. Μαθήτριά του ήμουν, από τη δεύτερη μέρα ήμασταν μαζί. Τότε δεν ήταν και τόσο αποδεκτός, έλεγε πράγματα που τότε ακούγονταν παράξενα και σήμερα έχουν γίνει του συρμού. Για έναν πνευματικό λοιπόν έρωτα, γιατί δεν ήταν μόνο η έλξη, άλλαξα τα πάντα. Παραιτήθηκα για λόγους μη ανωτέρας βίας και έκανα μια υπέρβαση: 12 χρόνια έμεινα στα βουνά.
Μετανιώσατε ποτέ για αυτήν σας την απόφαση;
Δεν το μετάνιωσα ποτέ. Αυτά που έζησα στον Παρνασσό εκεί δεν θα μπορούσα να τα έχω ζήσει σε καμία σκηνή επάνω. Έσκαβα όλη μέρα· ήταν κάτι άγνωστο για εμένα, αλλά έβγαινε πηγαία από μέσα μου. Γινόμουν ένα με το περιβάλλον που ζούσα κι όταν κατέβαινα στην Αθήνα γινόμουν αγρίμι. Έφεγγαν τα μάτια μου και δεν υπήρχε αυτή η ωχράδα. Στη φύση πετάς τα πολύ περιττά κι είσαι κοντά στην ουσία. Αφουγκράζεσαι αλλιώς την ύπαρξή σου και τον Θεό. Πετούσα, ήμουν πλήρης. Αν και πολλές φορές έμενα δύο 24ωρα άυπνη, γιατί φτιάχναμε το σπίτι.
Δεν σας έλειπε το θέατρο τότε;
Όχι, ήταν αλλιώς η ζωή μου τότε και εκεί οι συνθήκες ήταν ακραίες. Ζούσα στον Παρνασσό, μαζεύαμε ζώα με τον άντρα μου. Είναι ένας άλλος κόσμος εκεί. Όταν κατέβαινα στην Αθήνα για δουλειές μεταμορφωνόμουν σε αγρίμι. Μου άρεσε τόσο πολύ η ζωή στη φύση, γιατί είναι δασκάλα μας.
Πώς έγινε η επιστροφή;
Άλλαξαν οι συνθήκες, έφυγε από τη ζωή ο άντρας μου. Τώρα δεν υπάρχει η δυνατότητα να γυρίσω πίσω. Η μισή καρδιά μου είναι στα βουνά, αλλά πλέον είμαι σε ένα άλλο κεφάλαιο. Από τη στιγμή που εκείνος έφυγε γαλήνια, όπου κι αν είναι, εγώ για να είμαι εδώ υπάρχει κάποιος λόγος. Ο άνθρωπος που σε αγαπά δεν σε μεταμορφώνει, σε πάει εκεί που είσαι. Σε στηρίζει να ανέβεις. Αυτός ήταν σκάλα, η δροσιά της ψυχής μου, ο δάσκαλος και σύντροφός μου. Όταν έκλεισε ο κύκλος του, με άφησε να συνεχίσω. Δεν νομίζω ότι μπορώ να ξαναφτιάξω τη ζωή μου. Όταν έχεις ζήσει τόσο δυνατά και με έναν τέτοιο άντρα σύντροφο, μετά δεν γίνεται.
Η τέχνη σας βοήθησε μετά την απώλεια του συζύγου σας;
Η τέχνη ήταν και συνεχίζει να είναι βάλσαμο για εμένα. Μέσα από τη δουλειά μου κατάφερα να σταθώ ξανά στα πόδια μου και να διοχετεύσω όλα όσα ένιωθα. Η υποκριτική σου δίνει τη δυνατότητα να ζεις πολλές ζωές, να εκφράζεις συναισθήματα, να λυτρώνεσαι και να βρίσκεις δύναμη ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Η τέχνη μπορεί να μην σβήνει την απώλεια, αλλά σε βοηθά να τη μετατρέψεις σε φως και δημιουργία.
Έχετε κάποιο απωθημένο;
Δεν σκέφτομαι τόσο τα απωθημένα όσο το να παραμένει κανείς ζωντανός ψυχικά και ουσιαστικός απέναντι στη ζωή. Για όσο είσαι εδώ, σημασία έχει να είσαι όρθιος, αληθινός και παρών σε ό,τι κάνεις. Να μην προδίδεις τον εαυτό σου και να συνεχίζεις να εξελίσσεσαι, να αγαπάς και να ονειρεύεσαι. Αυτό θεωρώ το πιο σημαντικό.
Με τα χρόνια αλλάζει ο τρόπος που βλέπετε τη ζωή και τους ανθρώπους;
Μετά από χρόνια βλέπεις λίγο διαφορετικά τα πράγματα κι αυτό είναι και η εξέλιξή μας. Ο κόσμος δεν αλλάζει γύρω μας· από το μέσα μας εξαρτάται πώς θα δούμε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Όλα έχουν να κάνουν με το προσωπικό σου υλικό και με το πόσο θέλεις να το δουλέψεις, να το δεις βαθύτερα και να το σμιλέψεις.
