Ο Παύλος Κοντογιαννίδης είναι από εκείνους τους ηθοποιούς που δεν χρειάζονται συστάσεις. Με μια πορεία δεκαετιών στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση έχει καταφέρει να ισορροπήσει ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση κερδίζοντας επάξια μια θέση στην καρδιά του κοινού. Με αφορμή τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην παράσταση «Ο δολοφόνος είναι ανάμεσά μας» ο Παύλος Κοντογιαννίδης άνοιξε την καρδιά του στο Λοιπόν και μίλησε για όλα. Απολαύστε τον!
Κύριε Κοντογιαννίδη, πού σας απολαμβάνουμε φέτος θεατρικά;
Συνεχίζουμε για δεύτερο χρόνο στο θέατρο Αυλαία του Πειραιά με απρόβλεπτη, κατ’ εμέ, και φέτος επιτυχία με το γνωστό πια σε όλους θεατρικό «Ο δολοφόνος είναι ανάμεσά μας» του Ευάγγελου Σαμιώτη μαζί με αγαπημένους συναδέλφους, την Αθηνά Βαλκώνη, τον Γιώργο Αργυρόπουλο και φυσικά τον Ευάγγελο Σαμιώτη που έκανε και τη σκηνοθεσία. Πρόκειται για μια διαδραστική παράσταση, με πλήθος από απρόοπτα και με την ενεργό συμμετοχή του κοινού που δίνει άλλη ώθηση στο δρώμενο. Παίζουμε κάθε Σάββατο στις 21:00, τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα.
Κλέψατε για άλλη μια φορά την παράσταση με τον ρόλο σας στην ταινία «Καποδίστριας» ως Λάζαρος Κουντουριώτης. Περιμένατε αυτή την τεράστια επιτυχία της ταινίας;
Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Η επιτυχία δεν έχει συγκεκριμένη συνταγή, διαφορετικά θα είμασταν όλοι πετυχημένοι (γέλια). Εμένα από την αρχή που πήρα τα σενάρια -και ήμουν από τους πρώτους- μου άρεσε πάρα πολύ θεματικά. Το δικό μου καθήκον ήταν να παίξω-ερμηνεύσω όσο καλά μπορούσα τον συγκεκριμένο ρόλο. Νομίζω τα κατάφερα και από τα δικά σας λόγια και από πολλών θεατών.
Υπήρξαν κάποιοι συνάδελφοί σας όπως ο Γιάννης Στάνκογλου, που δεν εκφράστηκε με κολακευτικά λόγια για τον Γιάννη Σμαραγδή και την ταινία «Καποδίστριας». Γιατί πιστεύετε ότι έγινε κάτι τέτοιο; Σας ενόχλησε;
Με ενόχλησε φυσικά, γιατί είναι λόγια κάποιου συναδέλφου και μετράνε πιο πολύ. Το να μην σου αρέσει κάτι δικαίωμά σου, αλλά να απαξιώνεις τους πάντες και τα πάντα είναι λίγο ολοκληρωτικό και ύποπτο! Η τέχνη και ο πολιτισμός γενικά πρέπει να ενώνει και όχι να διχάζει. Με τον Γιάννη Στάνκογλου συμπαίξαμε σε μια ταινία δημιουργία των κρατουμένων του Κορυδαλλού, «Ο θανατοποινίτης», σε σενάριο-σκηνοθεσία του κινηματογραφικού τμήματος των κρατουμένων υπό την επίβλεψη του σκηνοθέτη Αντώνη Κόκκινου. Περάσαμε πολύ καλά και συμπαίξαμε τέλεια, προς χαρά όλων των κρατουμένων των φυλακών!
Γιατί δεν σας βλέπουμε φέτος σε κάποια σειρά στην τηλεόραση;
Την τηλεόραση ρωτήστε, αυτοί ξέρουν καλύτερα! Εμείς είμαστε εδώ εφ όπλου λόγχη και από ό,τι είδατε και στην ταινία και σε δραματικούς ρόλους, καθότι ρολίστες γαρ από τη σχολή της Ρούλας Πατεράκη ακόμη.
Φέτος στην τηλεόραση μετά από καιρό εντάχθηκαν στα κανάλια κάποιες κωμωδίες. Τις παρακολουθήσατε; Πώς σας φάνηκαν;
Το είπα και άλλες φορές, στις κωμωδίες -όπως τις λένε- παίζουν μονίμως στην υπερβολή, λες και ο άλλος που τους παρακολουθεί είναι καθυστερημένος. Για μένα δεν υπάρχει κωμωδία ή δράμα, υπάρχει η ζωή, ο ρεαλισμός, η αλήθεια! Έτσι πρέπει να είμαστε αληθινοί. Επίσης, μου αρέσουν περισσότερο τα δράματα.
Θεωρείτε πως το γεγονός ότι δεν ανήκατε ποτέ σε κάποια «κλίκα» σας κόστισε στην καριέρα σας;
Δεν θα έλεγα κλίκα, θα έλεγα λόμπι συμφερόντων. Είμαι ένας μοναχικός καλλιτεχνικός καβαλάρης. Όποιος με εκτιμά και με πιστεύει με φωνάζει για δουλειά και νομίζω κανείς δεν έχει μετανιώσει από τις συνεργασίες μου. Δεν είμαι δημιούργημα κανενός, είμαι ένας εξελισσόμενος καλλιτεχνικός οργανισμός που σε κάθε δουλειά μορφοποιείται αναλόγως. Οι περισσότεροι δημιουργοί του χώρου (σκηνοθέτες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι κ.λπ.) θέλουν να σε παρουσιάζουν δημιούργημά τους. Δεν πιστεύουν στην αυτονομία και εγώ είμαι αυτόνομος και αυτοδημιούργητος τόσο καλλιτέχνης όσο και άνθρωπος, θα έλεγα.
Σας πίκρανε που δεν συμμετείχατε στην ταινία για το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή»;
Καθόλου, για ποιον λόγο; Εξάλλου, αν έπαιζα και σε αυτήν την ταινία, επειδή συνέπεσε χρονικά μαζί με την προβολή της ταινίας «Καποδίστριας», δεν θα ήταν ωραίο να βρίσκομαι και στις δύο.
Υπήρξε στιγμή που μετανιώσατε για το ότι γίνατε ηθοποιός λόγω της ανεργίας ή της ανασφάλειας που επικρατεί στο επάγγελμα αυτό;
Γιατί, στα άλλα επαγγέλματα επικρατεί ασφάλεια και ευημερία; Ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος πρέπει να κάνει αυτό που του αρέσει, παρ’ όλα τα δεινά που θα αντιμετωπίσει. Είμαι ευτυχής που μέσα από την τέχνη μου με αγάπησαν πολλοί συνάνθρωποί μου και αυτή η αγάπη είναι η καλύτερη ανταμοιβή στη ζωή μου.
Λόγω του ότι ζήσατε στις «χρυσές» εποχές της τηλεόρασης, καταφέρατε να αποκτήσετε ένα κομπόδεμα που σας επιτρέπει να μην δουλεύετε για ένα διάστημα;
Κοιτάξτε να δείτε, η δουλειά του καλλιτέχνη είναι τζόγος. Άλλοτε βγάζεις και άλλοτε χάνεις. Εξάλλου δεν είμαστε και ο Μπραντ Πιτ να παίρνουμε αμοιβές του ύψους εκατομμυρίων. Στην Ελλάδα ζούμε…Τα μεγέθη είναι άλλα. Δεν παραπονιόμαστε, όμως, το ψυγείο έχει φαγάκι! Ως εκεί!
Ξεκινώντας την καριέρα σας πραγματοποιήθηκαν τα όνειρά σας ή έχετε επαγγελματικά απωθημένα;
Δεν είμαι καριερίστας. Ό,τι έρθει καλοδεχούμενο. Δεν θα έλεγα όχι, βέβαια, να παίξω στο «Mack the knife» ή στην «Όπερα της πεντάρας» του Μπρεχτ ή τον «Βασιλιά Ληρ» σε αυτή την ώριμη ηλικία.
Κληθήκατε ποτέ να ανεβείτε στο σανίδι ενώ βιώνατε μια πολύ δύσκολη συνθήκη, μια απώλεια ή ένα πρόβλημα υγείας;
Τώρα που μιλάμε παίζω με χτυπημένο το δεξί χέρι λόγω ενός ατυχήματος στο χωράφι. Το πιο τραγικό, όμως, ήταν όταν μετά την κηδεία της μάνας μου έδωσα δύο παραστάσεις.
Πιστεύετε ότι μετά το #metoo ο χώρος του θεάτρου κάπως εξυγιάνθηκε;
Εσείς πιστεύετε πως το εγώ του καθενός έχει βάλει μυαλό; Έχουμε αποκτήσει κοινωνική συνείδηση και αλληλοσεβασμό; Αν ναι, μακάρι!
Ακούγεται πως ο Πέτρος Φιλιππίδης θα επιστρέψει θεατρικά. Θα συνεργαζόσασταν μαζί του;
Με τον Πέτρο Φιλιππίδη έχουμε παίξει μαζί δύο φορές στο θέατρο. Μία στο «Δελφινάριο», με τεράστια επιτυχία, το «Πακέτο ντε λόρδα», όπου την καλλιτεχνική επιμέλεια και τη σκηνοθεσία είχα εγώ, και την άλλη στο «Ξενοδοχείο ο παράδεισος» στο θέατρο Αθηνά, επίσης με μεγάλη επιτυχία. Είχαμε όμορφες στιγμές πάνω στη σκηνή. Αν με καλέσει, γιατί όχι… να δούμε τον ρόλο και τι λεφτά θα πάρουμε. Κοιτάξτε, καθένας έχει δικαίωμα στην επανένταξη, πόσο μάλλον ένας καλλιτέχνης!
Εσείς βιώσατε ποτέ τοξικές συμπεριφορές και, αν ναι, πώς τις διαχειριστήκατε;
Μα, συνέχεια μέσα στην τοξικότητα ζούμε! Αμύνεσαι και προχωράς!
Μετανιώσατε ποτέ για την ενασχόλησή σας με την πολιτική;
Η πολιτική δεν είναι ενασχόληση. Τα πάντα είναι πολιτική και αυτή η συνέντευξη τώρα πολιτική είναι. Η πολιτική είναι ευθύνη, είναι καθήκον να ενδιαφέρεσαι να γίνουν οι συνθήκες που ζούμε πιο ανθρώπινες και ο άνθρωπος να είναι με τον άνθρωπο, όπως λέμε και στο Κίνημα Φτωχών Ελλάδος. (Κ.Φ.Ε)
Αποζημιωθήκατε για τις πυρκαγιές που έπληξαν το εξοχικό σας στον Βαρνάβα πριν από κάποιο διάστημα;
Από ποιον, από το επιτελικό κράτος; Εδώ μιλάμε για μεγάλη τραγική κωμωδία.
Ποιο είναι το μυστικό που με τη σύζυγό σας μετά από τόσα χρόνια παραμένετε ενωμένοι σαν μια γροθιά;
Αγάπη, αυτονομία, σεβασμός.
Φαντάζεστε τον εαυτό σας παππού να έχει εγγονάκι;
Ότι φέρει ο πελαργός! Καλοδεχούμενο να είναι. Τα παιδιά είναι ευτυχία.
Ποιο είναι το μυστικό της αστείρευτης ενέργειάς σας; Σας φοβίζει το πέρασμα του χρόνου;
Ο χρόνος μας έχει γραμμένους. Τον γράφουμε και εμείς κανονικά και όπου πάει.
