Από τον Παναγιώτη Βαζαίο
Η Σοφία Αρβανίτη δεν είναι απλώς μια τραγουδίστρια, είναι μια παρουσία που κουβαλά μέσα της μια ολόκληρη εποχή. Από τα πρώτα της βήματα μέχρι τη δυναμική της καθιέρωση τη δεκαετία του ’90, η φωνή της έμοιαζε να αφηγείται ιστορίες για έρωτες, απώλειες και ελευθερία, αφήνοντας το δικό της αποτύπωμα στην ελληνική ποπ και ροκ σκηνή. Με τραγούδια που έγιναν διαχρονικά και συνεργασίες που σημάδεψαν τη διαδρομή της, ανάμεσά τους και εκείνη με τον Μιχάλη Ρακιντζή, η ίδια δεν ακολούθησε ποτέ την πεπατημένη. Ανήσυχη, αυθεντική και βαθιά συναισθηματική, προτίμησε να χαράξει τον δικό της δρόμο, ακόμη κι αν αυτός ήταν πιο δύσβατος. Σήμερα, συνεχίζει να δημιουργεί και να ανεβαίνει στη σκηνή με την ίδια ένταση, σαν να μην πέρασε μια μέρα, αποδεικνύοντας πως κάποιοι καλλιτέχνες δεν ανήκουν απλώς στον χρόνο, τον ξεπερνούν.
Σε τι φάση σας πετυχαίνουμε αυτόν τον καιρό επαγγελματικά;
Αυτόν τον καιρό με πετυχαίνετε σε μια… πολεμική φάση. Αφουγκράζομαι όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα, εδώ και είκοσι πέντε μέρες, γεγονότα που αφορούν μεγάλες δυνάμεις και που θεωρώ ότι θα επηρεάσουν όλο τον δυτικό κόσμο, και όχι μόνο. Παράλληλα, κρατώ σταθερά αυτά που ήδη κάνω μέχρι σήμερα, που είναι το δεκανίκι μου: η μουσική. Ό,τι κι αν μου συμβαίνει, γιατί μέσα στις δεκαετίες έχω περάσει μια ταραχώδη ζωή, με πολλές έννοιες της λέξης «ταραχώδης». Δεν έζησα ποτέ για χρόνια μέσα σε ασφάλεια. Υποστηρίζω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου, γιατί φαίνεται ότι ο χαρακτήρας μου αντέχει αυτές τις συνθήκες. Έτσι, μπαίνω κατά καιρούς σε περιπέτειες και ζω μια έντονη ζωή. Μέχρι σήμερα, αυτό δεν έχει αλλάξει καθόλου.
Όταν λέτε «περιπέτειες», τι εννοείτε;
Κάθε είδους περιπέτειες. Δεν θέλω να το αναλύσω περισσότερο. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι μπορεί να περιλαμβάνει αυτό. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι μέσα σε όλα αυτά, το μεγάλο μου καταφύγιο είναι η μουσική. Είναι αυτό στο οποίο καταφεύγω ξανά και ξανά.
Πώς εκφράζεται αυτό πρακτικά;
Συχνά κάνω live εμφανίσεις με μια έντονα χορευτική, party αισθητική. Είναι βραδιές που ξεδίνουμε όλοι και ο κόσμος που έρχεται και εμείς πάνω στη σκηνή. Δίνουμε τα πάντα. Παράλληλα, μπαίνω στο στούντιο και ασχολούμαι με παραγωγές. Μου αρέσει πολύ να κάνω διασκευές. Δηλαδή να παίρνω ένα τραγούδι και να το αλλάζω εντελώς, να το κάνω κάτι άλλο, που δεν μοιάζει με αυτό που έχει αγαπήσει ο κόσμος.
Να ξεκαθαρίσουμε λίγο τη διαφορά διασκευής και επανεκτέλεσης;
Βεβαίως. Είναι πολύ σημαντικό. Η διασκευή σημαίνει ότι το τραγούδι δεν μοιάζει με το αρχικό. Το αλλάζεις ριζικά. Αντίθετα, η επανεκτέλεση είναι όταν παίρνεις ένα τραγούδι και το ξανακυκλοφορείς με παρόμοια αισθητική και ενορχήστρωση. Δυστυχώς, πολλοί, ακόμα και άνθρωποι της δουλειάς, δεν γνωρίζουν αυτή τη διαφορά.
Δώστε μας ένα παράδειγμα από τις δουλειές σας.
Για παράδειγμα, το «Αν μια μέρα σε χάσω». Ήταν ένα τραγούδι με αισθητική τέλους ’70s, αρκετά «άγουρο» ηχητικά σε σχέση με το πώς εξελίχθηκε η μουσική αργότερα. Εγώ, με μια ροκ μπάντα που συνεργαζόμουν τότε, με στοιχεία ακόμα και metal, το κάναμε εντελώς διαφορετικό. Και το αναφέρω αυτό γιατί το metal απαιτεί δεξιοτεχνία. Δεν μπορεί να το παίξει ο καθένας. Θέλει υψηλό επίπεδο μουσικής κατάρτισης.
Έχετε κάνει και άλλες διασκευές;
Ναι, αρκετές. Έχω διασκευάσει το τραγούδι «Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω» από από την μπάντα «Λαθρεπιβάτες», αφού πήρα την άδεια, όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Έχω κάνει το «Να κοιμηθούμε αγκαλιά», αλλά και άλλες. Όλες είναι διασκευές, όχι απλές ερμηνείες. Αυτό που με κινητοποιεί είναι η ιδέα να πάρω κάτι γνώριμο και να το μετατρέψω σε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Πότε γεννήθηκε αυτή η ανάγκη;
Πιο έντονα στην περίοδο του Covid. Τότε που ήμασταν όλοι αποκλεισμένοι. Έβρισκα τρόπο να μπαίνω σε στούντιο και να δημιουργώ. Ήταν μια μορφή ψυχοθεραπείας για μένα και με βοήθησε πολύ να διαχειριστώ εκείνη την περίοδο.
Άρα η μουσική λειτουργεί για εσάς ψυχοθεραπευτικά;
Χίλια πεντακόσια τοις εκατό. Αν δεν είχα καταφύγει στη μουσική, θα ήμουν σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Με κρατάει ενεργή, με κάνει να θέλω να φροντίζω τον εαυτό μου και να νιώθω όμορφα, ανεξαρτήτως ηλικίας.
Σας απασχολεί το πέρασμα του χρόνου;
Με απασχολεί κυρίως η σκέψη του θανάτου. Όσο μεγαλώνεις, το σκέφτεσαι πιο συχνά. Προσπαθώ όμως να γεμίζω το 24ωρό μου με πράγματα, ώστε να μην έχω χρόνο να βυθίζομαι σε τέτοιες σκέψεις. Κάνω πολλά, ακόμη και ακραία πράγματα, για να διατηρώ μια συνεχή εγρήγορση.
Η εμφάνιση είναι κάτι που σας απασχολεί;
Όχι ιδιαίτερα. Τόσο όσο. Είμαι πολύ απασχολημένη επίτηδες, για να μην ασχολούμαι υπερβολικά με λεπτομέρειες. Δεν έχω χρόνο να «διυλίζω τον κώνωπα».
Ο κόσμος πώς σας αντιμετωπίζει σήμερα;
Οι περισσότεροι μου μιλούν για το «Καλοκαίρια». Είναι το πιο δυνατό μου τραγούδι. Άλλοι μου μιλούν για την «Παλαιοσκύλου», που είναι πιο βαθύ και διεισδυτικό. Μου αναφέρουν επίσης τραγούδια των ’90s, όπως το «Ζωή σαν πορτοκάλι», το «Σοκολατί», τα «Λόγια και τα Χρόνια». Είναι ωραίο γιατί κάθε άνθρωπος συνδέεται με διαφορετικές στιγμές.
Πώς βλέπετε τη μουσική σήμερα;
Δεν μπορώ να τη συγκρίνω εύκολα με το παρελθόν, γιατί εγώ η ίδια αλλάζω και ωριμάζω. Τα βλέπω όλα διαφορετικά πλέον. Η μόνη έντονη αλλαγή που παρατηρώ είναι το trap. Το θεωρώ μια αντίδραση των νέων που μεγάλωσαν πιο περιορισμένοι, πιο κλεισμένοι. Ο κόσμος μεγάλωσε κλεισμένος μέσα σε ένα διαμέρισμα. Τα παιδιά έχουν χάσει την ελευθερία τους να παίζουν και να τρέχουν στις αλάνες. Ως αντίδραση αυτής της πίεσης που έχουν δεχτεί σε έναν κόσμο που δεν τους άρεσε μας τρολάρουν με αυτή την επιλογή των στίχων και τραγουδιών.
Ποια είναι η άποψή σας για το λαϊκό τραγούδι της πίστας;
Δεν εκτιμώ το λαϊκό τραγούδι πίστας. Θεωρώ ότι ενθαρρύνει τη σύγκρουση μεταξύ των φύλων. Γιγαντώνει τον εγωισμό μας που τον έχουμε στις μέρες μας μπόλικο. Δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικό.
Αν σας γινόταν πρόταση συνεργασίας με μεγάλο όνομα της πίστας;
Φυσικά και θα το σκεφτόμουν. Ζούμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα και δεν μπορείς να αγνοείς ευκαιρίες. Θα πήγαινα όμως ως ο εαυτός μου. Θα έκανα το δικό μου πρόγραμμα, δεν θα προσαρμοζόμουν στο ύφος τους. Θα έκανα το πρόγραμμα μου, θα περνούσα από το ταμείο και θα έφευγα θα πήγαινα σε ένα ροκάδικο να πιω το ποτό μου και να διασκεδάσω.
Οικονομικά, καταφέρατε να εξασφαλιστείτε;
Δεν είμαι άνθρωπος που αποθηκεύει χρήματα. Όμως έκανα επενδύσεις και σήμερα αυτές μου εξασφαλίζουν έναν σταθερό τρόπο ζωής. Δεν το έκανα από στρατηγική, ήταν θέμα χαρακτήρα. Έκανα κάποιες επενδύσεις λοιπόν που σήμερα μου επιτρέπουν να ζω με αξιοπρέπεια. Αλλιώς θα έπρεπε να με φιλοξενεί η μητέρα μου στο Χαλάνδρι. Εννοώ ότι ο κλάδος μας έχει περάσει πολλά και είναι ο πρώτος που πλήττεται από την οικονομική κρίση.
Σας έχει ενοχλήσει η ταύτιση με τον Μιχάλη Ρακιντζή;
Γιατί να μ ενοχλεί; Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Είμαστε οικογένεια. Αγαπώ πολύ τον Μιχάλη Ρακιντζή, είμαστε πολλά χρονιά φίλοι, τον εκτιμώ πάρα πολύ, με έχει βοηθήσει πολλές φορές στη ζωή μου.
Ο έρωτας σήμερα παίζει ρόλο στη ζωή σας;
Έχει παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Τώρα τον έχω λίγο στην άκρη για να μη μου παίρνει ενέργεια. Αν προκύψει κάτι αξιόλογο, θα το δω, αλλά είμαι πιο αυστηρή πλέον στις επιλογές μου.
Έχετε κάνει αισθητικές παρεμβάσεις;
Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες και δεν λέω ποτέ τι κάνω στο πρόσωπο μου. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να μην αλλοιωθεί η εικόνα μου. Δεν θέλω να γίνω αγνώριστη. Δεν μπορώ να βλέπω ανθρώπους που κάνουν υπερβολές στο πρόσωπό τους και γίνονται άλλοι. Εγώ αν αποφασίσω ποτέ να κάνω κάτι, θα είναι χωρίς να αλλοιώσω τα χαρακτηριστικά μου.
Τι κάνετε αυτό το διάστημα επαγγελματικά;
Κάνω live εμφανίσεις με την party band «Group in Therapy» και συνεργάζομαι με τον Δημήτρη Μεντζέλο. Κάνουμε τρίωρα προγράμματα με μουσική 80s και 90s και γίνεται χαμός. Επίσης, θα εμφανιστώ στις 4 Απριλίου στο «Hollywood Stage» στον Άγιο Δημήτριο με την μπάντα «Apalaente»
Τι παίρνει ο κόσμος από αυτά τα live;
Οι μεγαλύτεροι επιστρέφουν στη νιότη τους και οι νεότεροι γνωρίζουν αυτή τη μουσική. Είναι μια εμπειρία που ενώνει γενιές. Και αυτό είναι το πιο όμορφο.
Σε επαγγελματικό επίπεδο, υπάρχει κάτι καινούργιο που ετοιμάζετε;
Ναι. Πρόκειται να κάνω διασκευή ένα τραγούδι που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα, με τη φωνή της Αλέκας Κανελίδου. Είναι το «Πόσο γλυκά με σκοτώνεις». Παράλληλα, θα υπάρξει και μια συνεργασία μαζί της, θα πει κάτι στο στούντιο μαζί μου. Δεν έχουμε αποφασίσει ακριβώς πώς θα γίνει, αλλά είναι κάτι που ετοιμάζεται άμεσα.
Υπάρχει κάποια πρόσφατη δισκογραφική δουλειά που δεν έχουμε αναφέρει;
Ναι, υπάρχει κάτι που δεν είπαμε. Πέρυσι έκανα ένα ντουέτο με τον Δημήτρη Μεντζέλο από τα Ημισκούμπρια. Το τραγούδι λέγεται «Απόψε είναι γιορτή». Είναι σε μουσική Δημήτρη Λιόλιου και στίχους δικούς μου και του Δημήτρη Μεντζέλου. Ο Δημήτρης κάνει και ένα ραπ μέρος μέσα στο τραγούδι. Το τραγούδι κυκλοφορεί από την Panic Music, με τίτλο «Απόψε είναι γιορτή».
Έχετε κάποια διεθνή συνεργασία ή εμπειρία που ξεχωρίζετε;
Ναι, θέλω να πούμε και κάτι πολύ σημαντικό που δεν έχουμε αναφέρει. Πρόπερσι είδα την Bonnie Tyler σε μια συναυλία που έκανε στη Χαλκιδική. Την είχα ενημερώσει ότι θα πάω και με περίμενε, οπότε βρεθήκαμε από κοντά. Υπάρχει ήδη μια σύνδεση από το παρελθόν. Της άρεσε πάρα πολύ το τραγούδι «The desert is in your heart» που είχαμε κάνει με τον Μιχάλη Ρακιντζή, και μου ζήτησε να γράψουμε ξανά κάτι μαζί. Το 2017 κυκλοφόρησε στο εξωτερικό, στην Αγγλία, ένα διπλό CD με τραγούδια αποκλειστικά της Bonnie Tyler. Σε αυτό το άλμπουμ συμπεριέλαβε και το δικό μας τραγούδι «Πεθαίνω στην Ερημιά», το οποίο μάλιστα είναι πρώτο-πρώτο στη λίστα, στο ένα από τα δύο CD. Οι αγγλικοί στίχοι που τραγουδάει η Bonnie Tyler είναι του Τέρη Σιγανού ενώ οι ελληνικοί στοίχοι είναι δική μου.
Ποια είναι η άποψή σας για τα gay ζευγάρια που υιοθετούν παιδιά στις μέρες μας;
Πιστεύω ότι τα ζευγάρια που αποτελούνται από άντρα και γυναίκα, τα λεγόμενα «κανονικά», δεν έχουν αποδείξει απαραίτητα ότι τα καταφέρνουν καλύτερα ως γονείς. Αντίθετα, θεωρώ πως τα gay ζευγάρια που επιθυμούν να υιοθετήσουν ένα παιδί το έχουν σκεφτεί πολύ πιο συνειδητά. Έχουν επεξεργαστεί τον ρόλο που θα κληθούν να παίξουν ως γονείς και την ευθύνη που συνεπάγεται η ανατροφή ενός παιδιού. Για τον λόγο αυτό πιστεύω ότι μπορεί να τα καταφέρουν εξίσου καλά, ίσως και καλύτερα, στη δημιουργία μιας υγιούς οικογένειας.
Δηλαδή είστε υπέρ της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια;
Βεβαίως. Πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν σκεφτεί πολύ σοβαρά τι σημαίνει να είσαι γονιός. Έχουν επεξεργαστεί το πώς θα μεγαλώσουν ένα παιδί και πώς θα το εντάξουν στην κοινωνία με αγάπη, υπευθυνότητα και φροντίδα. Έχω την ελπίδα ότι μια τέτοια συνειδητή στάση μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας.
