Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Επάξιος εκπρόσωπος της νέας γενιάς ηθοποιών, ο Θάνος Μπίρκος έχει ήδη αφήσει το στίγμα του στο ελληνικό θέατρο και τη μικρή οθόνη, κερδίζοντας το κοινό με τη φυσικότητα και την αυθεντικότητα που φέρνει σε κάθε του ρόλο. Με κάθε ερμηνεία, καταφέρνει να δημιουργεί χαρακτήρες που μένουν ζωντανοί στη μνήμη, ενώ ταυτόχρονα φανερώνει την αφοσίωσή του στην τέχνη και την αγάπη του για τη δουλειά του. Στο press event που διοργάνωσε ο ΑΝΤ1 για τη νέα κωμωδία «Γιατί ρε πατέρα;», ο Θάνος Μπίρκος μίλησε στο egomagazine.gr και το Λοιπόν για τον ρόλο του «Δάκη», την αναγνωρισιμότητα και τα όνειρά του. Ακολουθεί ένα απόσπασμα της συνέντευξης.
Θάνο, πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στη σειρά «Γιατί ρε πατέρα;»;
Όταν με πήραν τηλέφωνο χάρηκα πάρα πολύ. Πέρυσι ήμουν στη σειρά «Η κατάρα της Τζέλας Δελαφράγκα» που ήταν κωμωδία, αλλά ήθελα να ξανακάνω αυτή τη φορά με έναν ρόλο που θα έχει να διανύσει μεγαλύτερη διαδρομή. Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας που υποδύομαι στο «Γιατί ρε πατέρα;», ο Δάκης έχει μεγάλη διαδρομή να διανύσει μέσα σε αυτή την ιστορία. Κρύβει πολλά πράγματα και νομίζω έχει περισσότερα μυστικά από τον Τσατσάνη που είναι μέσα στον τάφο (γέλια).
Τι ήταν αυτό που σου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον στον συγκεκριμένο χαρακτήρα;
Η πορεία του και το ότι όταν έμαθαν ότι θα είμαι στο κομμωτήριο με τη Νίκη Λάμη, η χαρά μου ήταν τεράστια. Επίσης αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον είναι ότι το «Γιατί ρε πατέρα;» είναι ελληνική μυθοπλασία και το γέννησε ελληνικό μυαλό.
Ο Θάνος Μπίρκος συμμετέχει στη σειρά του ΑΝΤ1 “Γιατί ρε πατέρα;”
Αισθάνεσαι τυχερός που είσαι μέρος αυτής της σειράς;
Πρέπει να σου πω ότι το πρωινό που ξύπνησα να πάω να κάνω κάστινγκ για τον ρόλο του Δάκη άνοιξα το Facebook και το πρώτο πράγμα που βγήκε, ήταν ένα εξώφυλλο του «Σούπερ Κατερίνα» με τον Δάκη. Ήταν καρμικό και μεταφυσικό. Τελικά πήρα τον ρόλο. Αυτή η σειρά έχει μια θεϊκή προστασία.
Σου συμβαίνουν γενικότερα μεταφυσικά πράγματα στη ζωή σου;
Καρμικά συμβαίνουν πάρα πολλά. Ακόμη και η υποκριτική ήρθε καρμικά στη ζωή μου. Ήμουν Γ’ γυμνασίου και σε μια εθνική γιορτή, δεν θυμάμαι ακριβώς ποια, πήγαινα τη σημαία στον διευθυντή. Ξαφνικά άνοιξε μια πόρτα και βγήκε μια κυρία που δεν την γνώριζα και μου είπε «έλα μέσα, κάνουμε μια θεατρική παράσταση για το σχολείο και θέλω να παίξεις». Αυτό ήταν πήγα έπαιξα και από τότε δεν σταμάτησα (γέλια).
