Από τον Παναγιώτη Βαζαίο
Με τη χαρακτηριστική της αλήθεια, το εκρηκτικό ταμπεραμέντο και μια σκηνική παρουσία που δεν χωρά σε στερεότυπα, η Βάσω Γουλιελμάκη επιστρέφει στο θέατρο πιο δυναμική από ποτέ. Στα «Σπασμένα Τακούνια», την παράσταση που ήδη συζητιέται έντονα, αποδεικνύει γιατί παραμένει μία από τις πιο αυθεντικές και γενναίες ηθοποιούς της γενιάς της. Με ερμηνεία βαθιά ανθρώπινη, γεμάτη συναίσθημα, χιούμορ και ανεπιτήδευτη δύναμη, καθηλώνει το κοινό και μετατρέπει κάθε σκηνή σε εξομολόγηση. Μιλήσαμε μαζί της στο egomagazine.gr, με αφορμή τον ρόλο αυτόν και η συζήτηση ήταν αποκαλυπτική, ειλικρινής και όσο αφοπλιστική είναι και η ίδια πάνω στη σκηνή.
Να ξεκινήσουμε από την παράσταση «Σπασμένα Τακούνια», που πρωταγωνιστείτε φέτος. Πείτε μας δυο λόγια…
Τα «Σπασμένα Τακούνια» είναι μια κωμωδία γεμάτη ανατροπές, μουσική, συγκίνηση και πολύ γέλιο. Ένα έργο που μιλάει για τις γυναίκες της διπλανής πόρτας, για τις ζωές τους, τις επιλογές τους, τους έρωτές τους και τα λάθη τους. Δεν είναι απλώς μια ελαφριά κωμωδία, είναι μια ιστορία με αλήθεια, χιούμορ και ουσία. Όλα ξεκινούν από μια τυχαία συνάντηση. Τέσσερις γυναίκες βρίσκονται στις τουαλέτες ενός μπουζουξίδικου. Ένα μέρος απρόσμενο, αλλά τελικά απόλυτα ταιριαστό. Εκεί, μέσα σε λίγη ώρα, ξεδιπλώνεται ένας ολόκληρος κόσμος εξομολογήσεων, εντάσεων, συγκίνησης και φυσικά άφθονου γέλιου.
Ποιο είναι το βασικό μήνυμα της παράστασης;
Το έργο είναι αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες που έμαθαν να ισορροπούν πάνω σε τακούνια, ακόμα κι όταν αυτά σπάνε. Είναι ένας καθρέφτης της σύγχρονης γυναίκας, με όλα της τα πάνω και τα κάτω. Μιλά για τη δύναμη, την ευαλωτότητα, την αλληλεγγύη και το χιούμορ που μας κρατούν όρθιες.
Θα λέγατε ότι είναι μια καθαρή κωμωδία;
Όχι μόνο. Έχει πολύ γέλιο και αυτοσαρκασμό, αλλά έχει και αλήθεια. Συγκινεί, προβληματίζει και, τελικά, αφήνει μια γλυκιά αίσθηση. Είναι μια κωμωδία με ανατροπές, εντάσεις και πολλή μουσική, που μιλά κατευθείαν στην καρδιά. Το έργο είναι της Τάνιας Χαροκόπου και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Βασίλης Θωμόπουλος, με πολλή αγάπη και σεβασμό απέναντι στο κείμενο και στους χαρακτήρες.
Πείτε μας και για το καστ.
Έχουμε ένα υπέροχο καστ και νιώθω πραγματικά τυχερή. Μαζί μου είναι η Ελένη Βαΐτσου, η Βίκυ Κάβουρα, η Ζώγια Σεβαστιανού και ο Άγγελος Ανδριόπουλος. Υπάρχει χημεία, ομαδικότητα και πολλή χαρά πάνω στη σκηνή.
Μαζί με την κόρη της
Σήμερα υπάρχει ένας μεγάλος προβληματισμός γύρω από το τι λέμε και πώς το λέμε στην κωμωδία. Εσείς πώς το αντιμετωπίζετε αυτό;
Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές διστάζεις να εκφέρεις τη γνώμη σου, γιατί δεν ξέρεις πώς θα ακουστεί. Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο πώς θα ακουστεί κάτι, αλλά πώς πραγματικά πρέπει να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε. Εμείς ανήκουμε σε μια παλαιότερη γενιά και είναι σίγουρο ότι κάποια πράγματα τα μάθαμε διαφορετικά.
Θεωρείτε ότι αυτό δημιουργεί δυσκολίες στη σημερινή επικοινωνία με το κοινό;
Ναι, σε έναν βαθμό. Υπάρχουν πράγματα που παλαιότερα δεν τους δίναμε σημασία και σήμερα καταλαβαίνουμε ότι έχουν βάρος. Μπορεί αυτό να σε δυσκολεύει στην αρχή, αλλά όλοι μαθαίνουμε. Γι’ αυτό είμαστε εδώ: για να εξελισσόμαστε.
Υπήρχαν όρια στο χιούμορ για εσάς;
Πάντα. Προσωπικά, απέφευγα οτιδήποτε μπορούσε να πληγώσει τον άλλον. Δεν μου άρεσαν ποτέ ούτε τα «χοντρά» αστεία ούτε αυτά που προσβάλλουν, ακόμη κι αν παρουσιάζονταν ως χιούμορ. Τα θεωρούσα λάθος.
Τι είδους χιούμορ σας εκφράζει περισσότερο;
Ο αυτοσαρκασμός. Αν έκανα αστείο, θα το έκανα με εμένα πρώτη και καλύτερη. Δεν ήθελα ποτέ να θίξω ούτε συνάδελφο ούτε φίλο. Πιστεύω ότι το χιούμορ δεν χρειάζεται να πατάει πάνω στον άλλον για να λειτουργήσει.
Έχετε υπάρξει ποτέ σε κάποια δουλειά που ξεκίνησε με ενθουσιασμό, αλλά στην πορεία σας απογοήτευσε;
Και το αντίθετο, για να είμαι ειλικρινής. Όχι μόνο αυτό. Έχουν υπάρξει δουλειές που ξεκίνησαν αρνητικά και τελικά βγήκαν υπέροχες.
Δηλαδή έχετε ζήσει και το σενάριο να μη δείχνει κάτι πολλά υποσχόμενο στην αρχή, αλλά να εξελίσσεται θετικά;
Ακριβώς. Υπάρχουν περιπτώσεις που λες «αυτό δεν θα τραβήξει» και τελικά τραβάει πολύ. Όπως υπάρχουν και άλλες που ξεκινάς με μεγάλες προσδοκίες, μιλάς για επιτυχία και τελικά έρχεται η αποτυχία.
Άρα τίποτα δεν είναι δεδομένο στον χώρο;
Τίποτα απολύτως. Δεν μπορείς να ξέρεις από την αρχή πώς θα εξελιχθεί κάτι. Όλα αλλάζουν στην πορεία, όλα είναι ρευστά. Αυτό είναι και το δύσκολο αλλά και το γοητευτικό της δουλειάς μας.
Όλα αυτά που ακούγονται κατά καιρούς για άσεμνες ή προβληματικές συμπεριφορές στο θέατρο και την τηλεόραση… Εσείς έχετε βιώσει ποτέ κάποιο περιστατικό που να σας έφερε σε δύσκολη θέση ή να σας τάραξε;
Σίγουρα έχουν υπάρξει καταστάσεις που με προβλημάτισαν ή με τάραξαν σε έναν βαθμό, τέτοιες που να σε κάνουν να σκέφτεσαι αν θέλεις να συνεχίσεις ή να επανεξετάσεις την πορεία σου.
Μιλάμε για περιστατικά που σας σημάδεψαν;
Όχι, δεν θα το έλεγα αυτό. Υπάρχουν στον χώρο πιο δύσκολοι χαρακτήρες, πιο δύστροποι άνθρωποι, με τους οποίους η συνεργασία δεν είναι πάντα εύκολη. Όμως δεν βίωσα κάτι τόσο ακραίο που να με στιγματίσει ή να καθορίσει αρνητικά τη διαδρομή μου.
Το γεγονός ότι στη δουλειά σας κάθε λίγους μήνες χρειάζεται να αναζητάτε κάτι νέο σάς αγχώνει ή είναι κάτι με το οποίο έχετε πλέον συμφιλιωθεί;
Πλέον δεν με αγχώνει. Είναι κάτι που το γνωρίζω απόλυτα και, θα έλεγα, το αποζητώ κιόλας. Δεν με τρομάζει η ανανέωση. Βρίσκομαι σε μια άλλη ηλικία πια, με μια διαδρομή πίσω μου. Το έδαφος είναι στρωμένο, γνωρίζουν τη δουλειά και την αξία μου και, δόξα τω Θεώ, το τηλέφωνο χτυπάει.
Υπάρχει ακόμα φόβος για την ανεργία και το μέλλον;
Πάντα υπάρχει μια αγωνία, δεν φεύγει ποτέ τελείως. Όμως δεν είναι όπως παλιά. Έχω μεγαλώσει ένα παιδί μέσα από αυτή τη δουλειά, χωρίς να αναγκαστώ να αλλάξω επάγγελμα, και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Τώρα οι αγωνίες είναι διαφορετικές. Τα δύσκολα, ως προς την ανασφάλεια της δουλειάς, έχουν περάσει. Όταν το παιδί μεγαλώνει και μπαίνει στη δική του ζωή, όλα γίνονται λίγο πιο εύκολα και για εσένα.
Η κόρη σας, η Μαρίλια, δεν έχει δείξει μέχρι στιγμής διάθεση να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής, σωστά; Και αν κάποια στιγμή σας έλεγε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, θα σας τρόμαζε αυτή η σκέψη;
Όχι, μέχρι τώρα δεν έχει εκφράσει κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να αλλάξει στο μέλλον, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει τέτοια τάση. Και όχι, δεν θα με τρόμαζε. Έχω μεγαλώσει πια για να με τρομάζουν τέτοια πράγματα. Με φόβισαν άλλα, σε άλλες ηλικίες και σε άλλες συνθήκες.
Τι συμβουλή της δίνετε όταν μιλάτε για τη ζωή και τις επιλογές της;
Να είναι πάντα αληθινή και να είναι ο εαυτός της. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Έχω μάθει ότι όταν αγαπάς κάτι πραγματικά και το θέλεις πολύ, βρίσκεις τον τρόπο να τα καταφέρεις. Το μόνο που με νοιάζει είναι να είναι ευτυχισμένη, να πάρει τις δικές της αποφάσεις και να κρατήσει τη ζωή της στα χέρια της, χωρίς φόβο να δείξει ποια πραγματικά είναι, σε όποια φάση κι αν βρίσκεται.
Έχοντας διανύσει πολλά χρόνια στον χώρο και έχοντας βιώσει τη δημοσιότητα, πώς αντιμετωπίσατε την περίοδο που το διαζύγιό σας απασχόλησε έντονα τα media; Σας πίεσε ή καταφέρατε να το αφήσετε πίσω σας;
Ήταν μια περίοδος με διακυμάνσεις. Υπήρχαν μέρες που με στενοχωρούσε και άλλες που όχι. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι κάτι εύκολο. Όταν είσαι συνηθισμένος να απασχολείς τα μέσα μόνο για τη δουλειά σου και ξαφνικά βλέπεις τα προσωπικά σου να γίνονται θέμα, είναι άβολο και δύσκολο.
Υπήρξαν στιγμές που δημοσιεύματα ή σχόλια σας ξεπέρασαν τα όρια και σας πλήγωσαν;
Βεβαίως και υπήρξαν. Και όχι μόνο εκείνη την περίοδο, αλλά συνολικά στη διαδρομή μου. Σε κανέναν δεν αρέσει να βλέπει τα προσωπικά του να σχολιάζονται δημόσια, όμως δυστυχώς είναι κάτι που συμβαίνει και μαθαίνεις, με τον καιρό, να το διαχειρίζεσαι.
Πολλοί λένε ότι η τηλεόραση είναι εκείνη που έχει δώσει τα περισσότερα χρήματα στους ηθοποιούς, σε σχέση με το θέατρο. Συμφωνείτε με αυτό;
Δεν είναι απόλυτο. Μπορεί να βρεθείς σε μια πολύ επιτυχημένη θεατρική παράσταση και, αν είσαι λίγα άτομα ή μόνος σου, να βγάλεις περισσότερα απ’ όσα θα έβγαζες στην τηλεόραση. Όπως και το αντίθετο: να ξεκινήσεις μια τηλεοπτική δουλειά με προοπτικές και να κοπεί στα δέκα επεισόδια. Γενικά, οι αμοιβές έχουν αλλάξει πολύ και στο θέατρο και στην τηλεόραση, τα χρήματα που υπήρχαν παλαιότερα δεν υπάρχουν πια.
-Επειδή προλάβατε και τις «χρυσές εποχές» της τηλεόρασης, καταφέρατε να κάνετε αυτό που λέμε κομπόδεμα;
Σε αυτή τη δουλειά είναι πολύ δύσκολο να κάνεις αποταμίευση. Μπορεί να πληρώνεσαι καλά για πέντε μήνες και μετά για άλλους πέντε να ζεις από αυτά που έβγαλες. Υπάρχουν πάντα κενά ανάμεσα στις δουλειές, πρόβες που κρατούν μήνες χωρίς εισόδημα. Εκτός αν είσαι εξαιρετικά τυχερός και πηγαίνει η μία δουλειά πίσω από την άλλη, δεν μπορείς να λειτουργήσεις σαν δημόσιος υπάλληλος με σταθερό μισθό κάθε χρόνο.
Υπάρχει κάποιο απωθημένο στην καριέρα σας; Κάποιος ρόλος ή μια δουλειά που ζηλέψατε και θα θέλατε να είχατε κάνει;
Όχι, δεν έχω απωθημένα. Νιώθω χορτάτη. Έχω πάρει καλές κριτικές για τη δουλειά μου και έχω την εκτίμηση του χώρου, κάτι που για μένα είναι πολύ σημαντικό. Αυτό που θα ήθελα είναι απλώς να συνεχίσω να παίζω σε πράγματα που με ενδιαφέρουν και μου αρέσουν. Από εκεί και πέρα, δεν έχω ούτε απωθημένα ούτε μεγάλες προσδοκίες.
Το να παίξετε κάποια στιγμή στην Επίδαυρο είναι ένα όνειρο για πολλούς ηθοποιούς. Έχει υπάρξει ποτέ για εσάς στόχος ή το αφήνετε στη ροή της ζωής;
Φυσικά και έχουν περάσει από το μυαλό μου όλα. Και η Επίδαυρος και το Όσκαρ και ό,τι αφορά το επάγγελμά μου. Άνθρωποι είμαστε, κάνουμε όνειρα. Αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι κάτι που ζηλεύω ή που πρέπει οπωσδήποτε να συμβεί. Δεν φοβάμαι τίποτα.
Είστε μοναχικός άνθρωπος ή έχετε ανάγκη τη συντροφικότητα και την παρέα στη ζωή σας;
Σαφώς και αναζητώ τη συντροφικότητα. Μου αρέσει η παρέα, νιώθω καλά με τους φίλους και τις φίλες μου και γενικά δεν με τρομάζει τίποτα σε αυτό το κομμάτι. Δεν έχω δηλώσει ποτέ ότι είμαι άνθρωπος της μοναξιάς. Αντιθέτως, μου αρέσει να μοιράζομαι τη ζωή μου.
Δεν προέκυψε ποτέ να ξαναπαντρευτείτε; Αν στο μέλλον ερχόταν μια πρόταση γάμου, πώς θα το αντιμετωπίζατε;
Δεν προέκυψε, αλλά δεν ήμουν ποτέ μόνη. Αν συνέβαινε στο μέλλον, θα εξαρτιόταν από τον άνθρωπο. Αν τον ήθελα πολύ, γιατί όχι; Δεν είμαι αρνητική σε τίποτα. Ποτέ δεν λέω «ποτέ». Η ζωή έχει εκπλήξεις και θέλω να είμαι ανοιχτή σε όλα, στον έρωτα, στη συντροφικότητα, σε ό,τι φέρει ο δρόμος.
Το μυστικό της αιώνιας νεότητάς σας ποιο είναι; Πώς καταφέρνετε να διατηρείτε αυτή την υπέροχη εικόνα και το σώμα σας; Είναι DNA ή κάτι άλλο;
Τι να σας πω; (γέλια). Δεν κάνω πραγματικά τίποτα. Όταν λέω «δεν κάνω τίποτα», το εννοώ. Σίγουρα βοηθάει το DNA, αν δείτε και τις αδερφές μου, είναι το ίδιο καλές. Αλλά νομίζω ότι το βασικό είναι να έχεις καλή παρέα, καλή ψυχή, καλοσύνη και να βλέπεις θετικά τα πράγματα και τους ανθρώπους. Να τους δικαιολογείς και να προσπαθείς να είσαι ήρεμη μέσα σου. Αυτό κάνει τη διαφορά.
Κάνετε κάποια θεραπείες ομορφιάς, μπότοξ ή μεσοθεραπείες;
Πολύ λίγα πράγματα. Όταν δεν βαριέμαι και αισθάνομαι ότι θέλω κάτι, ναι, κάνω, αλλά είναι πολύ αμελητέα. Καμιά φορά κάνω μεσοθεραπεία ή λίγο μπότοξ, αλλά είναι τόσο λίγα αυτά που κάνω. Οι φίλοι μου προσπαθούν να με πείσουν να κάνω περισσότερα, αλλά εγώ λέω: «Βαριέμαι, πονάω, δε θέλω». Ευτυχώς για το DNA μου και για το πορτοφόλι μου! (γέλια).
Υπήρξε κάποια στιγμή που, παρά τις δύσκολες συνθήκες ή τις προσωπικές απώλειες που βιώνατε, έπρεπε να παίξετε στο θέατρο και να κάνετε τον κόσμο να γελάσει;
Πολλές φορές, ναι. Πάρα πολλές. Οι πιο δύσκολες στιγμές ήταν, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια του COVID ή όταν είχαμε γρίπη Α, που έπρεπε να παίξω ακόμα κι αν είχα πυρετό ή αδιαθεσία. Είναι πολύ δύσκολο, αλλά αυτό το επάγγελμα απαιτεί μεγάλη συνέπεια. Πρέπει να είσαι στρατιώτης: παίρνεις αντιβίωση και τρέχεις στη δουλειά. Έχω βιώσει και προσωπικές απώλειες και πόνο, αλλά δεν έχω σταματήσει ούτε μια παράσταση μέχρι τώρα. Με τα χρόνια μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι, να συνεχίζεις και να κάνεις τον κόσμο να γελάει, ακόμα κι όταν μέσα σου ζεις ένα δράμα. Δεν ξέρω ακριβώς πώς γίνεται, απλά είναι κομμάτι της δουλειάς και της δικής σου συνέπειας.
