Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Η Ευδοκία Ρουμελιώτη ανήκει στις ηθοποιούς που δεν χρειάζονται υπερβολές για να ξεχωρίσουν. Με διακριτική δύναμη, θεατρική παιδεία και μια πορεία γεμάτη ρόλους που άφησαν αποτύπωμα στην τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο έχει καταφέρει να χτίσει μια σχέση ουσίας με το κοινό. Με αφορμή τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά του Alpha «Τρομεροί γονείς» άνοιξε την καρδιά της στο Λοιπόν και το egomagazine.gr και μίλησε για τις προσωπικές και επαγγελματικές της ισορροπίες, τις αλλαγές που έφερε ο χρόνος, τη μητρότητα, αλλά και όσα εξακολουθούν να την εμπνέουν μέσα και έξω από τη σκηνή. Απολαύστε την!
Πείτε μας δυο λόγια για τον χαρακτήρα που υποδύεστε στη σειρά του Alpha «Τρομεροί γονείς»…
Υποδύομαι τη Ναταλία, της οποίας η οικογένεια είναι όλος της ο κόσμος και αυτή είναι ο αρχηγός αυτού του κόσμου. Πρακτικό, οργανωτικό πνεύμα, αντιμετωπίζει τα πάντα με τη λογική. Όταν «τα πάρει στο κρανίο», δεν την σταματά κανείς. Προσπαθεί να συνδυάσει το γραφείο, που πάει πολύ καλά, τον έρωτά της για τον Στέφανο, που πάει και αυτό πολύ καλά, και τα υψηλά οράματα που έχει για τα παιδιά. Ευτυχώς έχει έμφυτο χιούμορ και τον συγχωρεί όταν ο «σεναριογράφος» μπαίνει απρόσκλητος στη ζωή τους.
Τι σας ιντρίγκαρε στον ρόλο σας και είπατε αμέσως το «ναι»;
Επειδή είμαι τεμπέλα, σκέφτηκα ότι δεν θα κάνω πολύ μεγάλη προσπάθεια για αυτόν τον ρόλο, μιας και τον βιώνω και στην πραγματικότητα (γέλια). Πλάκα κάνω, σκέφτηκα πως μετά από τόσα χρόνια είναι ωραίο το timing για να κάνω μια κωμωδία. Επίσης, μου άρεσαν πολύ όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές. Μου φάνηκε κάτι φρέσκο. Αυτό που με κέρδισε στα πρώτα επεισόδια είναι ότι, ενώ πρόκειται για κωμωδία, οι χαρακτήρες δεν είναι καρικατούρες, αλλά πρόκειται για πραγματικούς ανθρώπους με αδυναμίες και με μια καθημερινότητα την οποία περνούν όλοι οι σημερινοί νέοι γονείς. Νομίζω σε αυτό με βοήθησε και η φάση στην οποία βρίσκομαι για να καταλάβω καλύτερα αυτό που μου προτείνουν.
Αγχώνεστε για το τι λέει ο κόσμος για τη σειρά;
Ναι, βέβαια, έχω πολύ άγχος. Τα τελευταία χρόνια είχα προσηλωθεί στο θέατρο και εκεί υπάρχει μια αμεσότητα. Έχω ξεχάσει πως είναι, λοιπόν, να μην το ελέγχεις αυτό στην τηλεόραση. Εκεί απλά κάνεις τη δουλειά σου και μετά τελειώνεις. Τώρα σέρνω και πάλι το καράβι μαζί με τον Γιώργο Κριθάρα, τον οποίο θαυμάζω πάρα πολύ. Όλα αυτά τα χρόνια με τον μικρό ήμουν και δεν ήμουν στην τηλεόραση. Συμμετείχα και λίγο στη σειρά «Ο Γιατρός», αλλά έκανα τη βόλτα μου και έφευγα. Τώρα στη σειρά αυτή έχω μεγαλύτερη ευθύνη και αυτό με αγχώνει.
Φοβηθήκατε καθόλου για το ότι πρόκειται για μια οικογενειακή κωμωδία;
Όχι, ο κόσμος έχει ανάγκη την κωμωδία. Δεν θα ήθελα να κάνω κάτι δραματικό. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε, για παράδειγμα, να κάνει επιτυχία μια σειρά εποχής και να γίνονται και άλλες. Να κάνει επιτυχία μια κοινωνική και πάλι το ίδιο. Τώρα χαίρομαι που το παίρνω στην αρχή του. Δεν φοβήθηκα γιατί είμαι και εγώ σε αυτή τη φάση και χαίρομαι πολύ που δουλεύω και με παιδιά. Μου αρέσει πολύ γιατί είναι έξυπνα, μου δίνουν μια φρεσκάδα. Έχω μια αβεβαιότητα στο γύρισμα και αυτό μου θυμίζει λίγο θέατρο, γιατί δεν ξέρεις πώς θα έρθουν τα παιδιά κάθε φορά στο γύρισμα. Και αυτό έχει μια αλήθεια που με γοητεύει.
Λένε πως η κωμωδία για εσάς τους ηθοποιούς είναι πιο δύσκολη. Ισχύει;
Ναι, βέβαια. Εγώ για αυτό αποφεύγω την κωμωδία. Νομίζω είναι πολύ πιο δύσκολο να κάνεις τον άλλον να γελάσει και να βγει από ένα βαθύ και βαρύ πρόβλημα που έχει. Πιστεύω ότι πιο εύκολα ταυτίζεται στη θλίψη. Συγκινείται πιο εύκολα με όλα αυτά που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Είναι πιο εύκολο δηλαδή να τον συνεπάρει μια δραματική σειρά, ενώ μια κωμωδία χρειάζεται πολύ μεγάλο αγώνα και από τους ηθοποιούς και από τον σκηνοθέτη για να χαλαρώσεις τον θεατή, να σκεφτεί κάτι πιο ανάλαφρο και να μπορέσει να ταυτιστεί. Νομίζω ότι με αυτή τη δουλειά ταυτίζεται πολύς κόσμος, γιατί είναι σαν να παθαίνω στο γύρισμα ντε ζα βου με αυτά που ζω στο γύρισμα.
Όσο μεγαλώνει ένα παιδί η μητρότητα γίνεται όλο και πιο δύσκολη πίστα ή όχι;
Η αλήθεια είναι πως νόμιζα παλαιότερα ότι όσο μεγαλώνει ένα παιδί αρχίζουν και χαλαρώνουν τα πράγματα. Είναι όμως όλο λάθος και το βλέπω και με τα μεγαλύτερα παιδιά μας που έφυγαν για σπουδές, ότι τα προβλήματα δηλαδή αυξάνονται. Βλέπω και τον μικρό μου· ενώ νόμιζα ότι δεν θα με έχει ανάγκη όσο μεγάλωνε, τελικά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ή δεν έχω κάνει κάτι σωστά (γέλια). Μέχρι και τώρα δεν του αρέσει που φεύγω και με αποχωρίζεται.
Σας κάνει παράπονα ο γιος σας;
Ναι, δεν τη θέλει καθόλου αυτή τη δουλειά. Θέλει να καταστραφεί η δουλειά μου (γέλια). Το να κάνω δεκάωρο γύρισμα του φαίνεται βουνό και ανταγωνίζεται πάρα πολύ και τα μικρά παιδιά στη σειρά.
Θα ήθελε ο γιος σας να παίξει στη σειρά;
Όχι, καθόλου! Σε κάθε συνέντευξή σας μιλάτε με λόγια θαυμασμού για τον σύζυγό σας Νικηφόρο Χαραγκιώνη…
Οι άντρες είστε σημαντικοί. Και τώρα λόγω της σειράς νομίζω δεν θα μπορούσα να αντεπεξέλθω αν δεν είχα έναν άντρα να με στηρίζει τόσο πολύ όσο με στηρίζει ο Νικηφόρος.
Ποιο είναι τελικά το μυστικό ενός πετυχημένου γάμου;
Η αλήθεια είναι πως τώρα τελευταία ακούω και για χωρισμούς που δεν τους περίμενα. Νομίζω ότι στον δικό μου γάμο -μέχρι στιγμής τουλάχιστον, γιατί είμαστε μαζί 15 χρόνια με τον σύζυγό μου- αυτό που μας έχει κρατήσει είναι ότι είναι ένας πολύ καλός μου φίλος. Είναι ο κολλητός μου. Αυτό δεν μπορώ να το αποχωριστώ. Ο έρωτας περνάει, μετά έρχονται τα παιδιά, που είναι οδοστρωτήρες σε μια σχέση. Νομίζω ότι αν τον σύντροφό σου δεν τον εκτιμάς ως άνθρωπο και να θες να κάνεις παρέα μαζί του, είναι δύσκολο να κρατηθεί ένας γάμος.
Ποιο είναι το μυστικό της νεότητάς σας;
Δεν υπάρχει μυστικό, γιατί δεν είμαι. Με ρώτησαν πώς νιώθω που θα γίνω μαμά, ενώ σε λίγο θα γίνω γιαγιά (γέλια). Δεν είμαι ίδια, ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Ίσως ότι είμαι σε έναν ευτυχισμένο γάμο, γιατί παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η ψυχολογία στο πώς δείχνουμε εξωτερικά. Είναι ωραίο να σου κάνει κομπλιμέντα ο άντρας σου. Είμαι όμως τεμπέλα· η μητέρα μου μού έλεγε ότι δεν γίνεται να μην ξεβάφομαι. Κι όμως, μέχρι τα 30 μου δεν ξεβαφόμουν. Ξαφνικά, όμως, είπα «ώπα, τώρα χρειάζεται μια φροντίδα». Τώρα θα κάνω τις μεσοθεραπείες μου, θα βάλω τις κρέμες μου, θα κάνω το μπότοξ μου. Λέω στον άντρα μου πως αν με δει να παραμορφώνομαι, να με σταματήσει. Μου αρέσει και η ρυτίδα μου, είναι η ζωή μου.
Σας φόρεσαν ποτέ «ταμπέλες»;
Η ταμπέλα ήταν κάτι που το κουβαλούσα πάρα πολλά χρόνια. Όχι την ταμπέλα της «Μαρίζας», αλλά την ταμπέλα της «τηλεοπτικής». Πάντα αγαπούσα το θέατρο χωρίς να υποτιμώ την τηλεόραση, γιατί μου άνοιξε δρόμους. Ήθελα πάντα να αποδείξω πως δεν είμαι το κορίτσι της τηλεόρασης, αλλά το κορίτσι του θεάτρου. Έδωσα έναν πολύ μεγάλο αγώνα όλα αυτά τα χρόνια. Ευτυχώς πια έχει φύγει αυτή η ταμπέλα από πάνω μου και βλέπω ηθοποιούς που κάποια περίοδο μας αντιμετώπιζαν τους τηλεοπτικούς κάπως περίεργα, τώρα να μην συμβαίνει αυτό. Είναι ωραίο που πια δεν υπάρχουν ταμπέλες γενικότερα στους ανθρώπους.
