Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Σε έναν κόσμο που συχνά φωνάζει για να ακουστεί, η Ελένη Μπούση έχει επιλέξει τον αντίθετο δρόμο. Με καταγωγή από την Ελλάδα αλλά ζωή χτισμένη στην Αμερική, η σύγχρονη «Μητέρα Τερέζα», όπως χαρακτηρίζεται, έχει αφιερώσει δεκαετίες στη στήριξη φτωχών, ασθενών και ανθρώπων που βρέθηκαν στο περιθώριο χωρίς ποτέ να επιζητήσει δημοσιότητα ή αναγνώριση. Σήμερα, μέσα από το νέο της βιβλίο «Τολμηρές ανθεκτικές γυναίκες», μιλάει για το ταξίδι της, την πίστη της στον Θεό, αλλά και τις στιγμές που πληγώθηκε από κάποιους εκπροσώπους Του. Σε μια σπάνια εξομολόγηση, ανοίγει την καρδιά της στο egomagazine.gr και αποκαλύπτει πώς η αγάπη, η προσφορά και η ελπίδα έγιναν ο πυρήνας της ζωής της. Απολαύστε την!
Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο «Τολμηρές ανθεκτικές γυναίκες»;
Με ενέπνευσαν οι σπουδαίες γυναίκες που συνάντησα στη ζωή μου και με έμαθαν τι θα πει αγάπη, πίστη και προσφορά. Με έμαθαν πώς να ξεπερνάω τις μεγάλες φουρτούνες της ζωής και το πώς να στέκομαι ξανά στα πόδια μου και να γίνομαι πιο δυνατή.
Υπήρξε και κάποια προσωπική εμπειρία δικιά σας που αποτέλεσε κίνητρο για να γράψετε το συγκεκριμένο βιβλίο;
Πάρα πολλά πράγματα. Η ζωή μου δεν ήταν εύκολη. Παντρεύτηκα και έκανα παιδιά πάρα πολύ μικρή, σπουδάζαμε με τον άντρα μου ταυτόχρονα. Πέρασα πολλές αρρώστιες, είχα πολύ δύσκολες εγκυμοσύνες και κατάλαβα από πρώτο χέρι πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος που περνάει δύσκολα.
Στις εγκυμοσύνες σας, που όπως μας λέτε ήταν δύσκολες, τι ήταν αυτό που σας έδινε δύναμη;
Έλεγα ότι θα τα καταφέρω και ας καθόμουν στο κρεβάτι μήνες ολόκληρους. Έχασα και τρία παιδιά ενδιάμεσα, κάτι που επίσης ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Η αγάπη όμως για τα παιδιά μου, μου έδινε δύναμη. Όσο δύσκολες και αν ήταν οι εγκυμοσύνες μου, δεν λύγισα.
Όταν οι εγκυμοσύνες σας δεν προχώρησαν, δεν χάσατε την πίστη σας στον Θεό;
Ποτέ δεν έχασα την πίστη μου στον Θεό. Όταν διαβάζεις το Ευαγγέλιο καταλαβαίνεις ότι όλα γίνονται για κάποιον λόγο. Σκεφτόμουν ότι ενδεχομένως αν γεννιόντουσαν αυτά τα παιδιά δεν θα ήταν υγιή, γι’ αυτό και δεν προχώρησαν οι συγκεκριμένες εγκυμοσύνες. Ποτέ δεν το έβαλα κάτω. Φυσικά και πικραινόμουν, αλλά όταν πέρναγε ο πόνος σκεφτόμουν ότι υπήρχε κάποιος λόγος. Πάντα έλεγα ότι η αγάπη για την οικογένεια μου αξίζει όλους τους πόνους και τις ενέσεις που κάνω.
Η Ελένη Μπούση μαζί με τον σύζυγό της Δημήτρη Μπούση και την κόρη τους Βικτώρια
Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες του βιβλίου σας;
Πώς πρέπει να βοηθάμε πάντα τους γύρω μας και να αγαπάμε με την καρδιά μας. Επίσης ποτέ να μην κρίνουμε τους άλλους. Σε αυτή τη δύσκολη εποχή που ζούμε ο κόσμος χρειάζεται αγάπη και να πιστέψει πάλι στον Θεό. Να προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα.
Η γυναίκα σήμερα έχει στην κοινωνία τη θέση που της αξίζει;
Χωρίς τη γυναίκα δεν θα υπήρχε δημιουργία. Η γυναίκα είναι το στήριγμα του άντρα. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε πως η γυναίκα δεν είναι μια σκλάβα… Πρέπει και ο άντρας και η γυναίκα να σέβεται ο ένας τον άλλον. Δεν πρέπει να ταπεινώνεται η γυναίκα.
Σας έχουν αποδώσει τον τίτλο της «Μητέρας Τερέζας» της εποχής μας. Πώς αισθάνεστε για αυτό;
Είναι πάρα πολύ τιμητικό και συγκινητικό να με αποκαλούν σύγχρονη «Μητέρα Τερέζα». Αγαπούσα πολύ τη Μητέρα Τερέζα και τη θαύμαζα απεριόριστα για όσα έκανε. Όταν άρχισαν να με αποκαλούν έτσι ήταν μεγάλη ταπείνωση και αγάπη για μένα. Σκεφτόμουν αν θα μπορέσω ποτέ να κάνω το ένα χιλιοστό από όσα έκανε αυτή η γυναίκα. Όσο περνούσαν τα χρόνια και έπαιρνα τόσα βραβεία, συγκινήθηκα από την τόση αγάπη. Δεν μου αρέσουν τα βραβεία, αλλά συγκινούμαι, γιατί σκεφτόμουν ότι όλος ο κόσμος ξέρει τι κάνει ο καθένας. Μάλιστα η αγαπημένη μου Μαριάννα Βαρδινογιάννη, μου πήρε το χέρι το έβαλε κοντά στο πρόσωπο της και μου είπε ότι με θαυμάζει και είναι περήφανη για μένα. Δεν θα ξεχάσω ότι μου είπε πως εκείνη ήταν η Μαριάννα της Ελλάδας, ενώ εγώ είμαι η Ελένη όλης της ανθρωπότητας. Ήταν πολύ συγκινητικό.
Μαζί με τον σύζυγο σας Δημήτρη Μπούση ιδρύσατε Mercy Orphanage στην Κακαμέγκα της Κένυας, αλλά και «Φροντίδα» και του ΚΕΣΟ. Ποια στιγμή από αυτές τις εμπειρίες σας έχει σημαδέψει περισσότερο;
Είναι πάρα πολλά. Θέλω όμως να πω ότι έχω ένα gay παιδί που το λατρεύω, θέλω να πω αυτά τα παιδιά μας τα έδωσε ο Θεός γιατί ήξερε ότι θα τα αγαπάμε και θα τα προστατεύουμε. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να καθυβρίσει αυτά τα παιδιά. Πρέπει να τα αγκαλιάσουμε. Είναι μεγάλο πράγμα να αγαπήσεις τον πλησίον σου. Όταν μπαίνω στο Γηροκομείο και βλέπω τα γεροντάκια να με περιμένουν και να λένε «έρχεται το παιδί μας», συγκινούμαι. Έχω ζήσει πολύ μεγάλες στιγμές μέσα από τη φιλανθρωπία.
-Είστε και σύζυγος και μητέρα τεσσάρων παιδιών. Πώς καταφέρνετε μέσα σε ένα τόσο απαιτητικό πρόγραμμα να κρατάτε ενωμένη την οικογένειά σας;
Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ο άντρας μου όμως είναι το μεγάλο μου στήριγμα και χωρίς εκείνον δεν θα μπορούσα να κάνω αυτά που κάνω. Με στηρίζει πάρα πολύ, όπως και τα παιδιά μου. Από μικρά τα έπαιρνα μαζί μου στα συσσίτια, παντού όπου και αν πήγαινα. Ήταν παρόντα τα παιδιά μου και πάντα πρόσφεραν. Ήθελα να τους μάθω πρώτα τι είναι ο Θεός και μετά να προσφέρουν. Ο άντρας μου μπορεί να μην πηγαίνει κάθε Κυριακή στην εκκλησία, αλλά αυτά που προσφέρει είναι πιο πολλά από εκείνους που μπορεί να εκκλησιάζονται κάθε μέρα.
Τα παιδιά σας διαπρέπουν…
Ναι βέβαια. Αν δείτε και τον μικρό μου γιο θα καταλάβετε. Κάποτε οι εφημερίδες έγραψαν για εκείνον ότι δεν είναι φυσιολογικός επειδή είναι gay. Λέω πώς μπορείτε να κατηγορείτε τη ζωή ενός ανθρώπου χωρίς να τον ξέρετε. Ο γιος μου και ο γαμπρός μου μπορεί να είναι gay όμως πηγαίνουν τα παιδιά τους στην Εκκλησία, προσεύχονται με τα παιδιά τους κάθε μέρα. Ο μικρός μου εγγονός είναι 4 ετών και παίρνει το λιβανιστήρι και λιβανίζει το σπίτι. Μεγαλώνουν με αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο.
Μαζί με τη Βίκυ Καγιά
Η ίδρυση του Hippokratic Cancer Day Research Foundation δείχνει την πίστη σας στην ιατρική…
Πάρα πολύ. Αυτό που με ενέπνευσε για αυτό ήταν μια προσωπική ιστορία. Η μητέρα μου όταν ήταν 30 ετών εμφάνισε τον πρώτο της καρκίνο, ενώ είχε μάλιστα τέσσερα παιδιά. Μετά τα 40 πέρασε τον δεύτερο, στα 60 της τον τρίτο καρκίνο και στα 83 ο τέταρτος καρκίνος τη σκότωσε σε ενάμιση μήνα. Είχα μια εμπειρία για το τι είναι ο πόνος και πώς νιώθει ένας άνθρωπος όταν παλεύει για τη ζωή και την οικογένεια του. Μετά είχα φίλες μου που έχασαν τα παιδιά τους από τον καρκίνο. Είδα τη δυστυχία και λέω γιατί να μην βρούμε στον 21ο αιώνα τη θεραπεία κατά του καρκίνου; Προσπαθούμε να κάνουμε μια συνεργασία με το Ιατρικό πανεπιστήμιο της Ελλάδας και να πηγαίνουμε τους γιατρούς στην Αμερική στο ερευνητικό κέντρο ώστε να έρχονται πίσω και να βοηθάνε τον κόσμο μας.
Τι εύχεστε για το μέλλον;
Εύχομαι αγάπη και ειρήνη. Να σταματήσουν οι πόλεμοι και να ενωθούν οι λαοί. Και φυσικά να λύσουμε το πρόβλημα του καρκίνου. Μακάρι ο κάθε άνθρωπος να αναλάβει να σώσει μια ζωή.
