Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Η Μανία Παπαδημητρίου, μια από τις πιο σπουδαίες παρουσίες του ελληνικού θεάτρου, συνεχίζει να επιβεβαιώνει γιατί η καριέρα της παραμένει φωτεινό σημείο στον χώρο της υποκριτικής. Με δεκαετίες εμπειρίας στη σκηνή, η ηθοποιός έχει καταφέρει να συνδυάζει βάθος ερμηνείας, ένταση και μοναδική προσωπικότητα σε κάθε ρόλο της. Φέτος, η Μάνια κάνει ένα νέο βήμα στην τηλεόραση μπαίνοντας στη δημοφιλή σειρά «Να μ’ αγαπάς», φέρνοντας την ίδια μαεστρία και την ίδια ένταση που την καθιέρωσαν στο θέατρο. Στο press event που διοργάνωσε ο Alpha για το «Να μ’ αγαπάς», η Μάνια Παπαδημητρίου μιλάει στο Λοιπόν για τον ρόλο της, τις νέες προκλήσεις που αντιμετωπίζει και φυσικά για το θέατρο. Απολαύστε την!
Κυρία Παπαδημητρίου, πείτε μας λίγα λόγια για τον χαρακτήρα που υποδύεστε στην επιτυχημένη σειρά του Alpha «Να μ’ αγαπάς».
Υποδύομαι τη μητέρα της Ζωής, η οποία κατάγεται από οικογένεια πλούσιων εμπόρων του Μετσόβου πλην ξεπεσμένων οικονομικά. Μετρ της χειραγώγησης, η Νικαίτη ζει στο αρχοντικό των Καλλιγά απολαμβάνοντας τα πλούτη και τις ανέσεις που της προσφέρονται από τον γαμπρό της Θεόφιλο και κάνει τα πάντα ώστε να μην τα απωλέσει. Γοητευτική και ήσυχη προσπαθεί να μην τραβά την προσοχή. Έπαιξε ρόλο ακόμα και στην απομάκρυνση του Ορφέα στο ελβετικό οικοτροφείο. Όταν, με την εμφάνιση των διδύμων μαθαίνει το παλιό δράμα της κόρης της, το μόνο που σκέφτεται είναι το πώς θα διασώσει την άνετη ζωή της. Σοκάρει η ικανότητά της να αλλάζει πρόσωπα ανάλογα με τη στιγμή και τις επιδιώξεις της. Έχει παίξει τεράστιο και καταστροφικό ρόλο στο μεγάλωμα των εγγονιών της Εβίτας και Χάρη.
Έχετε κοινά στοιχεία με την ηρωίδα σας;
Η ηρωίδα μου δεν μου αρέσει καθόλου και την εκθέτω όσο μπορώ. Μου αρέσει, όμως, ένα στοιχείο της: έχει χιούμορ! Αυτό είναι πάντα ένα στοιχείο που γοητεύει και το χρησιμοποιώ αρκετά. Έχω υποδυθεί και στο θέατρο διάφορες αντίστοιχες κυρίες. Είναι μια ηρωίδα που έχει μόνο αδυναμίες και είναι μόνο κακιά! Για εμάς, τους ηθοποιούς του θεάτρου δεν παίζει κανέναν ρόλο αν ο ήρωας που υποδυόμαστε είναι καλός ή κακός, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν ταυτιζόμαστε με τους ρόλους. Στη ζωή μας είμαστε κάτι άλλο. Το ότι ο θεατής θέλει να μας ταυτίζει αυτό είναι άλλο θέμα.
Παρακολουθείτε το πώς πηγαίνει η σειρά από άποψη τηλεθέασης;
Δεν θα δω τα νούμερα τηλεθέασης ούτε τα σχόλια στο Χ. Δεν θα δω τίποτα, αλλά από φόβο γιατί σίγουρα θα με βρίζουν!
Έχετε διαγράψει μια αξιόλογη πορεία στο θέατρο. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε το «ναι» για να επιστρέψετε στην τηλεόραση;
Δεν πήρα την απόφαση να επιστρέψω στην τηλεόραση. Πήρα την απόφαση να πάω στην τηλεόραση. Ασχολούμαι αποκλειστικά και μόνο με το θέατρο. Όλα αυτά τα χρόνια είδα πολλές σειρές που ήταν πολύ ωραίες, με ηθοποιούς του θεάτρου και είπα κι εγώ «εντάξει, γιατί όχι»;
Πώς σας φαίνεται το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει άνθηση στη μυθοπλασία;
Είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που γίνονται τώρα. Τα τελευταία χρόνια και με τον κορονοϊό μείναμε πολύ μέσα στο σπίτι, είδα πολλή τηλεόραση. Υπήρχαν και κάποια ζητήματα υγείας με τον σύζυγό μου πολύ σοβαρά και είδα ότι η τηλεόραση είναι μια μεγάλη παρηγοριά. Για πολλούς ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να βγουν από το σπίτι είναι η μόνη τους συντροφιά. Για εμένα ήταν πολύ σημαντική αυτή η περίοδος. Είναι πολύ καλό που γίνονται τόσα πολλά σήριαλ και εύχομαι να συνεχίσουν.
Στο παρελθόν χτυπούσε το τηλέφωνό σας για να παίξετε στην τηλεόραση;
Δεν είχα προτάσεις για την τηλεόραση γιατί κι εγώ η ίδια δεν ήθελα να έχω. Μπορούσες να ζεις από το θέατρο, τώρα πια δεν μπορείς! Η πρόταση για τον ρόλο αυτό μου ήρθε μετά από μια θεατρική παράσταση που με είδανε πέρυσι.
Πώς είναι το κλίμα στα γυρίσματα της σειράς «Να μ’ αγαπάς»;
Εγώ περνάω πάρα πολύ καλά στα γυρίσματα γιατί η ομάδα είναι πάρα πολύ καλή και χαίρομαι πάρα πολύ που μετά από 40 χρόνια κάνω τηλεόραση. Εύχομαι και ελπίζω να το αγκαλιάσει το κοινό και να τους αρέσει. Δεν έχω μέτρο σύγκρισης γιατί δεν το έχω ξανακάνει. Ό, τι μου λέει ο σκηνοθέτης το κάνω.
Πώς αισθάνεστε που μέσω της τηλεόρασης θα σας γνωρίσει το ευρύτερο κοινό καλύτερα;
Αυτό με ευχαριστεί και χαίρομαι γι’ αυτό. Είναι κάτι που το θέλω, γι’ αυτό το κάνω.
Πού σας απολαμβάνουμε φέτος θεατρικά;
Είμαι στην παράσταση «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα» στο θέατρο Μπέλλος. Μέσα από ένα υπερρεαλιστικό πλαίσιο που όλα μοιάζουν να είναι φάλτσα διαδραματίζεται μια απόλυτα ρεαλιστική ιστορία ενός οποιουδήποτε πολέμου του τώρα του τότε ή του μετά. Ο συγγραφέας εμπνέεται από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και μέσα από το έργο του δίνει χώρο στην ανθρώπινη ψυχή να πενθήσει την ύπαρξή της, που ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να χαθεί αν «ο ισχυρός» το θελήσει. Στο έργο ο Βίγκαν και η Γιάσμινσκα επαναπατρίζονται στο χωριό τους μετά τη λήξη του εμφυλίου αναζητώντας τη σορό του Βίμπκο, του χαμένου τους γιου που πολεμούσε. Η τοπική κοινωνία τους αντιμετωπίζει με καχυποψία αναζητώντας τρόπους να εκμεταλλευτεί οικονομικά το πένθος τους. Μέσα από την προσωπική τους διαδρομή προκύπτει η ιστορία της πολεμικής φρίκης ολόκληρου του 20ού αιώνα. Η ομάδα The Young Quill καταπιάνεται με το έργο αυτό είκοσι χρόνια αφότου γράφτηκε, επικαιροποιεί το ερώτημα και αναρωτιέται αν η «πρόοδος» είναι τελικά η αξία που πρέπει να καθορίζει την πολιτική, την κοινωνία, την οικονομία, ακόμα και τον ίδιο τον άνθρωπο.
