Από τον Παναγιώτη Βαζαίο
Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη, η Χριστίνα Λαμπίρη μιλάει ανοιχτά για τη νέα της ζωή και το επαγγελματικό της βήμα στο «Meat The Stars» στο Πικέρμι. Περιγράφει την καθημερινότητά της, τη σημασία της ποιότητας και του σέρβις, αλλά και τη χαρά που της δίνει η οικογένεια, η κόρη και τα εγγόνια της. Αναφέρεται στις τηλεοπτικές εμπειρίες της, την αλλαγή των μέσων και την προσωπική της στάση απέναντι στην τηλεόραση, δείχνοντας έναν συνδυασμό επαγγελματισμού, πάθους και αυθεντικότητας. Απολαύστε την!
Σε τι φάση σας συναντούμε αυτόν τον καιρό; Πώς είναι τα πράγματα; Ποια είναι τα σχέδιά σας και πώς κυλά η ζωή στο νέο επαγγελματικό εγχείρημα;
Η ζωή μου είναι εντελώς κανονική. Έχει την απόλυτη κανονικότητα που συνοδεύει την εστίαση. Οι ώρες απασχόλησης είναι αρκετές, αλλά βρίσκω χρόνο και για τα εγγόνια και για τον άντρα μου. Μια καθημερινή, κανονικότατη ζωή εργαζόμενου ανθρώπου.
Πώς πάρθηκε η απόφαση να γίνει αυτή η αλλαγή; Βλέπουμε μια μετάβαση από μια καριέρα σε μια άλλη, εξίσου απαιτητική. Πώς δημιουργήθηκε όλο αυτό και πώς έγινε η αρχή;
Κοίταξε, η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό ξεκίνησε γιατί ο Θανάσης είχε αυτή την επιχειρηματική ιδέα και εγώ τον στηρίζω, όπως στηρίζω πάντα όλες του τις επιχειρηματικές προσπάθειες. Με το εστιατόριο, βέβαια, να έχει τα πρωτεία. Γιατί, για να είμαι ειλικρινής, με τα ρούχα δεν ασχολούμαι τόσο. Η βασική δουλειά του Θανάση είναι τα ρούχα. Εγώ απλώς στέκομαι δίπλα του σε κάθε νέο βήμα.
Ο σύζυγός σας το έβλεπε κι εκείνος ως μια επιχειρηματική επένδυση; Πώς συνέπεσε χρονικά αυτή η αλλαγή με τη δική σας πορεία και την απόφαση να δημιουργήσετε το εστιατόριο «Meat the stars» στο Πικέρμι;
Ναι, και εκείνος το είδε ως μια καθαρή επιχειρηματική επένδυση, γι’ αυτό και προχώρησε στη δημιουργία του εστιατορίου στο Πικέρμι, μέσα στο εμπορικό κέντρο. Έπεσε και σε εξαιρετική χρονική στιγμή, γιατί εγώ μόλις είχα σταματήσει να ασχολούμαι με τα δικά μας, με τα δημοσιογραφικά. Ήρθε λοιπόν και «κούμπωσε» τέλεια. Ξέρεις, ένας κύκλος κλείνει, ένας άλλος ανοίγει και νομίζω ότι αποδεικνύεται περίτρανα αυτό.
Έρχεται ο κόσμος στο μαγαζί; Σας μιλά, σας αναζητά; Τι σας λένε όταν σας συναντούν;
Ναι, ναι, δόξα τω Θεώ! Το μαγαζί πάει εξαιρετικά, έχει πολύ μεγάλη δυναμική. Και σκέψου ότι δεν είμαστε σε κάποιο κεντρικό σημείο. Το Πικέρμι είναι λίγο εκτός, ένα προάστιο που δεν έχει διαφημιστεί όσο θα έπρεπε, παρότι έχει μια καταπληκτική, θα έλεγα προϊστορική, ιστορία. Έχει την Πικερμική πανίδα, που είναι παγκοσμίως γνωστή και αναγνωρισμένη, απλώς από την πλευρά του Δήμου δεν έγιναν όλα όσα χρειάζονταν για να αναδειχθεί. Όταν ήταν κοινοτάρχης ο σύζυγός μου, είχε δημιουργήσει ένα μουσείο Πικερμικής πανίδας εδώ, αλλά δεν πήρε ποτέ τη δημοσιότητα και την προώθηση που άξιζε. Ελπίζω πως στο μέλλον θα γίνουν περισσότερα. Ερχόμενη στο σήμερα, σου λέω με σιγουριά: ναι, το Πικέρμι δεν είναι κέντρο Αθήνας, δεν είναι Κηφισιά, ούτε από τα προάστια που «ακούγονται». Κι όμως, η ανταπόκριση του κόσμου είναι τεράστια και είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι. Προφανώς παίζουν ρόλο πολλά πράγματα, αλλά το βασικότερο για μένα είναι η γεύση. Από την πρώτη στιγμή αυτό τόνισα και αυτό υποστηρίζω μέχρι σήμερα και γι’ αυτό είμαι τόσες ώρες εδώ. Ο κόσμος έρχεται για την ποιότητα και τη γεύση του φαγητού. Αυτό μετράει πάνω απ’ όλα.
Τι θεωρείτε πιο σημαντικό για την επιτυχία του «Meat the stars»; Ποιοι είναι οι βασικοί παράγοντες που κάνουν τον κόσμο να επιστρέφει;
Πρώτα απ’ όλα, κορυφαία, πρωτίστως, νούμερο ένα, είναι η γεύση. Όλα τα άλλα έπονται. Μετά, από την εμπειρία που έχω πια, βλέπω ότι ο κόσμος δίνει τεράστια σημασία στο σέρβις. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει ένα καλό σέρβις στο μαγαζί. Τη δική μου παρουσία τη βάζω σχεδόν στο τέλος. Γιατί, αγαπημένε μου, αν ο κόσμος δεν μείνει ευχαριστημένος από την υπηρεσία, δεν σώζεται η κατάσταση. Όχι με τη Χριστίνα, ούτε με κανέναν άλλον (γέλιο). Όποιο πρόσωπο κι αν είναι «νούμερο ένα» σήμερα, αν οι υπηρεσίες δεν είναι σωστές, ο κόσμος δεν θα σου κάνει τη χάρη να ξαναέρθει και πολύ καλά κάνει, αν με ρωτάς.
Πιστεύετε ότι, όπως στην εστίαση πρέπει να σέβεσαι τον πελάτη, έτσι και στην τηλεόραση πρέπει να σέβεσαι τον τηλεθεατή; Με την εμπειρία σας, βλέπετε σήμερα τους παρουσιαστές και τους δημοσιογράφους να σέβονται πραγματικά το κοινό;
Αυτή είναι η άποψή μου, πρέπει να σέβεσαι πάρα, πάρα πολύ τον πελάτη σου, όπως και στην τηλεόραση πρέπει να σέβεσαι τον τηλεθεατή σου. Στο τέλος της ημέρας, αυτός είναι ο στόχος. Ο πελάτης στην εστίαση, ο τηλεθεατής στην τηλεόραση, ο άνθρωπος απέναντι. Τώρα, όσον αφορά τις σημερινές εκπομπές… Κοίταξε, σέβονται. Δεν μπορώ να τους κρίνω τόσο αυστηρά και να πω «αυτός δεν σέβεται» ή «εκείνος δεν σέβεται». Εγώ απαντώ πάντα σε σχέση με εμένα. Το τι κάνει ο καθένας είναι δικό του θέμα, ποιο είναι το όριό του, πώς διαχειρίζεται τα θέματα, επίσης δικό του θέμα. Δεν είναι δικό μου να κρίνω. Αν ήμουν σε διοικητική θέση, ίσως μπορούσα να το κάνω. Αυτή τη στιγμή όμως δεν κατέχω τέτοια θέση και δεν έχω το δικαίωμα να σχολιάζω συναδέλφους. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι ποτέ δεν μου άρεσε η αυτοαναφορικότητα. Πιστεύω ακράδαντα ότι όταν σου δίνεται η ευκαιρία να βγεις στον κόσμο, το κύριο μέλημά σου είναι να του δίνεις χαρά και να τον ευχαριστείς. Το να κυνηγάς την τηλεθέαση μόνο μέσω ίντριγκας, τσακωμών και όλων αυτών που εγώ τα αποκαλώ «εσωτερικής κατανάλωσης», δεν με αφορά. Κι αυτό γιατί και φαίνεται και από τις τηλεθεάσεις, ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται και τόσο για τέτοια πράγματα.
Θεωρείστε από τις τυχερές της τηλεόρασης, γιατί ζήσατε την εποχή που οι εκπομπές έκαναν τεράστια νούμερα. Ακόμη και σήμερα αποσπάσματα από τις εκπομπές σας γίνονται viral, σαν να έχει ανάγκη ο κόσμος να τα ξαναδεί, να γελάσει, να χαλαρώσει. Κάτι που δεν βλέπουμε πια τόσο στις σημερινές εκπομπές. Πώς το βιώνετε αυτό;
Η αλήθεια είναι αυτή. Μου στέλνουν κατά καιρούς διάφορα αποσπάσματα στο Messenger και, όταν τα βλέπω, λέω: «Χριστέ μου… τι κάναμε;» (γέλιο). Αλλά ξέρεις τι; Ειδικά στο «Super Star», επειδή όλο αυτό το περιεχόμενο ήταν κάπως… ενοχικό από τη δική μου πλευρά, προσπαθούσα να το διασκεδάζω. Να μην το παίρνω τόσο τοις μετρητοίς και τόσο σοβαρά. Να το σερβίρω πιο χαλαρά, πιο ανάλαφρα. Να κάνω χιούμορ, να γελάμε με τους συναδέλφους, να είμαστε μια μικρή παρέα που «παίζει» με την ιστορία χωρίς να την τραγικοποιεί. Όχι ότι δεν κουνήσαμε δάχτυλα, βεβαίως και κουνήσαμε. Αλλά όχι μεταξύ συναδέλφων. Δεν θα έκανα εγώ παρατήρηση σε άλλη εκπομπή. Η θεματολογία που επιλέγαμε τότε, κάποιες φορές απαιτούσε μια πιο αυστηρή τοποθέτηση, άλλες φορές το πηγαίναμε πιο χαλαρά, με χαμόγελο. Τώρα, στο αν βγήκα στη «σωστή στιγμή»… αυτό έχει να κάνει με μένα. Τόσο άντεξα, τόσο το έκανα. Έχω ξαναπεί ότι ίσως θα μπορούσα να έχω φύγει και νωρίτερα. Αλλά υπήρχαν κάποια θέματα που με κράτησαν, που έπρεπε να τα δουλέψω, να σκύψω το κεφάλι και να συνεχίσω. Από τη στιγμή που ένιωσα ότι το περιβάλλον δεν με ενέπνεε πια για να κάνω σωστά τη δουλειά μου, ναι, θα μπορούσε να έχει τελειώσει νωρίτερα. Απλώς δεν ήταν μια εύκολη απόφαση τότε.
Αν ερχόταν τώρα ένας διευθυντής προγράμματος και σας έδινε ένα μεγάλο μπάτζετ για να επιστρέψετε στην τηλεόραση, να ξανακάνετε ακριβώς το ίδιο όπως τότε, θα το σκεφτόσασταν;
Ε, δεν νομίζω. Δεν το έχω ξαναπεί, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι οι ψυχαγωγικές εκπομπές, ειδικά αυτού του στυλ που κάναμε τότε, θέλουν φρέσκα πρόσωπα. Τώρα, ειλικρινά, δεν ξέρω τι μετράει σήμερα, τι έχει βαρύτητα στην τηλεόραση. Σου λέω με το χέρι στην καρδιά: τι έχει πραγματικά σημασία; Η θεματολογία; Οι ακολούθοι; Η εικόνα; Δεν είναι ξεκάθαρα τα πράγματα. Βλέπεις ότι όλοι κάνουν τα πάντα και όλοι έχουν άποψη για όλα. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να είμαι καλή σήμερα και όχι μόνο επειδή θα ήταν πισωγύρισμα. Απλώς δε θα μπορούσα να αποδώσω σωστά αυτόν τον ρόλο.
Ακόμα κι εσείς που έχετε τόση εμπειρία, γιατί θεωρείτε ότι δεν είναι τόσο εύκολο να επαναλάβετε την επιτυχία σας στο σήμερα;
Εγώ το ξέρω καλά, αλλά εδώ έχει αλλάξει όλος ο κόσμος. Δεν ξαναγυρίζεις πίσω. Τότε είχαμε άλλους πρωταγωνιστές, όχι εμάς τους ίδιους. Σήμερα η τηλεόραση γυρίζει γύρω από τον εαυτό της. Και όταν οι άνθρωποι μπροστά στις κάμερες αποφασίζουν να προβάλλουν κάτι άλλο, δεν έχει την ίδια ανταπόκριση με την προσωπική τους κατάσταση. Άρα δεν ξέρω πώς θα πήγαινε αν επέλεγα να έχουμε μόνο μια εκπομπή όπως τότε. Δεν ξέρεις. Θα χρειάζονταν τρομερές εγγυήσεις: να είσαι σίγουρος για την ώρα μετάδοσης, για το κοινό που θα απευθυνθεί, και φυσικά να δουλεύει πολύ η ομάδα, φέρνοντας πρωτογενή θέματα.
Πώς είναι η τηλεοπτική σας «ρουτίνα» σήμερα; Παρακολουθείτε τηλεόραση όπως παλιά ή έχει αλλάξει ο τρόπος που ενημερώνεστε και διασκεδάζετε;
Τώρα είναι τελείως διαφορετικά. Ακόμα κι εγώ, που είμαι παιδί της τηλεόρασης και γενικά των μέσων, δεν παρακολουθώ τηλεόραση όπως παλιά, γιατί δεν προλαβαίνω λόγω της καθημερινότητάς μου. Βλέπω μόνο πολύ νωρίς το πρωί ενημέρωση, και το βράδυ, όταν γυρίζω αργά σπίτι, επιλέγω κάτι χαλαρό σε πλατφόρμες, μια σειρά ή κάποια ταινία για να χαλαρώσω. Ακόμα και αν έχω λίγο χρόνο το μεσημέρι, δεν ανοίγω την τηλεόραση. Θα μπω στο διαδίκτυο, θα διαβάσω ειδήσεις, θα δω τι έγινε, θα επισκεφτώ τηλεοπτικά sites για να ενημερωθώ για το τι παίχτηκε στην τηλεόραση εκείνη την ημέρα.
Είχατε έτοιμη μια εκπομπή να βγει στον αέρα και στενοχωρηθήκατε πολύ που τελικά κόπηκε και δεν προβλήθηκε ποτέ, τι ακριβώς είχε συμβεί;
Δεν βγήκε καθόλου. Είχαμε πολύ δυνατό «ψυγείο» για να ξεκινήσουμε, με πραγματικά μεγάλες συνεντεύξεις, γιατί η ομάδα που ήμασταν ήταν εξαιρετικά έμπειρη. Κάθε μέλος είχε δουλέψει προσωπικά στην ατζέντα του και είχαμε ετοιμάσει τρομερές αποκλειστικότητες, εξαιρετικά θέματα και πολύ ωραία πρόσωπα. Ήταν πρόσωπα που μιλούσαν για πρώτη φορά ή που μας έδιναν στοιχεία τους για πρώτη φορά. Τι συνέβη και τελικά ο σταθμός αποφάσισε ότι αυτό το προϊόν δεν θα βγει στον αέρα; Δεν έχω πάρει καμία απάντηση. Δεν είναι ότι επενδύω σε υποθέσεις, απλώς δεν γνωρίζω τον λόγο.
Η εκπομπή επρόκειτο να βγει στον ΑΝΤ1 ή στο Μακεδονία TV; Τι συνέβη τελικά και δεν πραγματοποιήθηκε;
Ήταν στο Μακεδονία TV, με συμφωνία μαζί μου. Η σύμβασή μου ήταν με εταιρεία παραγωγής για λογαριασμό του σταθμού. Κάποια στιγμή είχε πέσει στο τραπέζι και η ιδέα για το Σαββατοκύριακο του ΑΝΤ1, αλλά δεν προλάβαμε να γίνει τίποτα από όλα αυτά. Ακόμη και το τρέιλερ που είχαμε κάνει είχε διάφορες εκδοχές, αλλά δεν προλάβαμε να προχωρήσουμε. Ξέρεις, οι διευθυντές και οι ιδιοκτήτες έχουν τον τελευταίο λόγο, στο τέλος εκείνοι αποφασίζουν. Κάτι δεν τους άρεσε; Κάτι άλλαξε; Δεν έχει σημασία. Αυτό που είχε σημασία για μένα ήταν ότι τα παιδιά που δούλευαν στην εκπομπή, και δεν είχαν άλλες δουλειές, βρέθηκαν ξαφνικά στο μηδέν. Έπρεπε να ξεκινήσουν από την αρχή, να κάνουν ραντεβού για να ξαναδουλέψουν. Για μένα, αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι να διαχειριστώ.
Τώρα δεν σας έχουν προσεγγίσει για τηλεοπτικές προτάσεις. Σας κάνει εντύπωση ότι δεν χτυπάει το τηλέφωνο για κάτι τέτοιο;
Θα είμαι πάρα πολύ ειλικρινής. Όχι! Από τότε που έχουν περάσει περίπου τρία χρόνια, δεν έχω ξανακάνει κάποια συζήτηση για τηλεοπτική επιστροφή σε σταθμό. Δεν θεωρώ καθόλου περίεργο ότι δεν υπάρχει κάποια πρόταση. Η τηλεόραση ζει και χωρίς εμάς. Δεν υπάρχει αντικατάστατος με την έννοια ότι «κανείς δεν μπορεί να μας αντικαταστήσει». Κάθε άνθρωπος που είναι στην τηλεόραση έχει τη δική του προσωπικότητα και κάνει αυτό που μπορεί με τον καλύτερο τρόπο. Στη θέση αυτή μπορεί να υπάρξει κάποιος άλλος που θα το κάνει με τον δικό του τρόπο και πολύ καλά κάνει. Δεν μου αρέσει όλο αυτό με την έννοια της ίντριγκας ή του «γιατί δεν με κάλεσαν». Το αισθάνομαι λίγο σαν προσπάθεια να δημιουργηθεί κάτι χωρίς λόγο. Δεν είναι υποχρεωμένος κανένας να καλέσει κανέναν. Όσοι πρέπει να βρίσκονται στην τηλεόραση βρίσκονται για συγκεκριμένους λόγους, και κάποιοι άνθρωποι δεν βρίσκονται, ίσως για τους σωστούς λόγους. Δεν είμαι εγώ που θα το κρίνω.
Αν τώρα σας προσεγγίσουν για κάποια εκπομπή, όπως για το «Just», θα το σκεφτόσασταν;
Όχι, όχι. Το ξέρουν οι συνάδελφοι πολύ καλά, δεν κάνω τέτοια πράγματα. Δεν έχω λόγο να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Το Dancing το έκανα γιατί μου αρέσει πολύ ο χορό. Και το Just πάει πολύ καλά, κάνει νούμερα, τηλεθεάσεις, μια χαρά. Αλλά δεν υπάρχει λόγος αυτή τη στιγμή να στρεσαριστώ. Η τηλεόραση με στρεσάρει, επειδή είμαι βαθιά επαγγελματίας και… λίγο αρρωστάκι με τη δουλειά μου. Ξέρω πώς δουλεύει, ξέρω τι αποτέλεσμα πρέπει να βγει στον αέρα, ξέρω ότι πρέπει να έχει νούμερα και ότι πρέπει και εγώ να πουλάω. Αυτό μπλέκει σε μια περίεργη διαδικασία, και τώρα, ειλικρινά, γιατί να το κάνω; Δεν νομίζω.
Κάπως έτσι πιστεύετε ότι σκέφτεται και η Ελένη Μενεγάκη, γι’ αυτό δεν επιστρέφει στην τηλεόραση;
Δεν ξέρω. Σε προσωπικό επίπεδο ποτέ δεν μιλάω για συναδέλφους. Το έχω πει πολλές φορές. Δεν είμαστε στα παπούτσια τους, δεν είμαστε στο σπίτι τους, δεν είμαστε στο μυαλό τους. Είναι αδιακρισία τρομερή και απαγορεύεται για εμάς τους ανθρώπους της τηλεόρασης να κρίνουμε τους συναδέλφους μας. Δεν το συζητώ.
Μετά από όλα αυτά, που κάνετε τόσα πράγματα, υπάρχει χρόνος για προσωπική ζωή; Για τα εγγόνια και για την κόρη σας;
Εννοείται, αγάπη μου, εννοείται! Είμαι πολύ συχνά κάτω στην Πάτρα. Και περνάμε υπέροχα! Κάνουμε σπουδαία πράγματα μαζί, πάμε θέατρο, κινηματογράφο, παιδότοπους, ό,τι πρέπει να κάνει μια γιαγιά που σέβεται τον εαυτό της. Με πάρα πολύ αγάπη και λαχτάρα κάθε φορά!
