Από τον Παναγιώτη Βαζαίο
Η Χρυσήιδα Δημουλίδου αποτελεί μια από τις πιο αγαπημένες και ταλαντούχες μορφές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, με μια καριέρα γεμάτη επιτυχίες που έχουν κερδίσει την καρδιά των αναγνωστών. Με δεκάδες best seller στο ενεργητικό της και αναγνωρισμένο ύφος που συνδυάζει ένταση, μυστήριο και βαθιά ψυχολογική ανάλυση, η Δημουλίδου συνεχίζει να μαγεύει το κοινό της. Με αφορμή το νέο της βιβλίο, «Ο επίορκος», η συγγραφέας μιλάει στα «Λοιπόν», αποκαλύπτοντας τη διαδικασία δημιουργίας του έργου, την έμπνευση που κρύβεται πίσω από την πλοκή και το πώς η αγάπη της για τις ιστορίες συνεχίζει να εξελίσσεται, καθηλώνοντας κάθε αναγνώστη.
Είστε σε μια δημιουργική περίοδο καθώς ετοιμάζετε να κυκλοφορήσετε το νέο σας βιβλίο. Πείτε μας δυο λόγια για το περιεχόμενό του;
Το νέο μου βιβλίο με τίτλο «Ο ΕΠΙΟΡΚΟΣ» θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ψυχογιός, το Πάσχα 2026 και ανήκει στην κατηγορία κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα. Είναι η πρώτη μου μυθοπλάσία με πολιτικό περιεχόμενο κάτι που έλλειπε από την συλλογή μου και η αλήθεια είναι ότι με ζόρισε λιγάκι διότι αφορά πολιτικά σκάνδαλα των περασμένων δεκαετιών που μας οδήγησαν στο σημερινό οικονομικό αδιέξοδο.
Θέλετε να μας πείτε λίγα πράγματα για την υπόθεση;
Αφορά την ζωή μιας αριστοκρατικής οικογενείας του Κολωνακίου που ξεκινά την δεκαετία του 1950. Ο κεντρικός μου ήρωας είναι ένας δικηγόρος, ο Στάθης Μανιότης, που στα 12 του βιώνει την αυτοκτονία του πατέρα του που κατηγορείται υπαίτια άλλων για διαφθορά και δίνει ένα όρκο στον τάφο του ότι όταν μεγαλώσει θα τον δικαιώσει. Όταν όμως αργότερα, πολιτεύεται και εμπλέκεται στα γρανάζια της παραεξουσίας και διαφθοράς, τον λησμονεί. Το βιβλίο αναφέρεται στο οικονομικό κραχ του 1999 με το χρηματιστηριακό σκάνδαλο αλλά και σε άλλα παρατράγουδα των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, της όλης πολιτικής σκηνής και είναι πολύ επίκαιρο. Φυσικά ο έρωτας είναι πάντα παρόν, διότι δίχως έρωτα ένα βιβλίο μοιάζει με φαγητό δίχως αλάτι, όσα και να βάλεις μέσα, δεν θα είναι νόστιμο.
Πώς ήταν η εμπειρία της πρόσφατης σοβαρής χειρουργικής επέμβασης που βιώσατε και τι σας έμαθε αυτή η δύσκολη περίοδος;
Ήταν πραγματικά ότι χειρότερο πέρασα στη ζωή μου κι έχω περάσει πολλά. Στα καλά καθούμενα, τον περασμένο Μάιο, έπεσα από την εσωτερική σκάλα του σπιτιού μου, στις Σέρρες, διότι μπερδεύτηκε η γάτα μου, η Ιζαμπέλα, στα πόδια μου και έπαθα συντριπτικό κάταγμα του αριστερού μου αστραγάλου. Μέσα σε 2 ώρες με χειρουργούσε ένας εξαιρετικός γιατρός, στο νοσοκομείο Σερρών. Έχω εννέα βίδες και δύο μικρές λάμες. Δεν μπορώ να πω ότι είχα πόνο αλλά να περπατώ με Π και να αναπηρικό αμαξίδιο και να ανεβοκατεβαίνω τις σκάλες με τον πισινό μου σκαλί σκαλί, γιατί ήμουν μόνη στο σπίτι -εννοώ δεν είχα μόνιμη βοήθεια- δεν ήταν καθόλου εύκολο, τραυμάτιζα τις κλειδώσεις των ώμων μου και έπαιρνα συνεχώς παυσίπονα. Μόνο τότε κατάλαβα πόσο πολύτιμα είναι τα πόδια μας και πόσο «ήρωες» είναι όλοι εκείνοι που τους λείπουν μέλη. Τώρα τους σέβομαι δέκα φορές περισσοτερο από πριν, πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να μη μπορείς να περπατήσεις μόνος σου, να νοιώθεις ανήμπορος. Πλέον, μετα από 9 μηνες είμαι πολύ καλά, σαν να μη συνέβη ποτέ. Μένει να ξαναγίνει χειρουργείο να βγάλω ότι μου έβαλαν. Όμως προσέχω πολύ όταν περπατώ και όταν κατεβαίνω σκάλες, ποτέ βιαστικά.
Ήσασταν στη Μύκονο για αρκετό καιρό, για ποιο λόγο βρεθήκατε στο νησί μέσα στον χειμώνα;
Δεν είναι η πρώτη φορά που πάω καταχείμωνο και το απόλαυσα πραγματικά διότι δεν έβλεπα άνθρωπο εκεί που έμενα, μόνο γάτες συν την Ιζαμπέλα, που όπου πηγαίνω την έχω μαζί μου. Η Μύκονος με «ίσιωσε» από το στρες του περασμένου έτους που ήταν από τα χειρότερα μου διότι συνέβησαν πολλά παράδοξα με μόνο καλό ότι έγραψα ένα πολύ δυνατό βιβλίο, τον «Επίορκο», κι αυτό λόγω καθήλωσης στο κρεβάτι 4 μηνες. Δεν είχα σκοπό να δουλέψω, ένοιωθα πολύ κουρασμένη, πέρυσι. Προτείνω να επισκεφτείτε το νησί αυτή την περίοδο κι όχι το καλοκαίρι και την άνοιξη είναι πανέμορφα υπάρχει μια γαλήνη που αφαιρεί ότι στρες και τοξικότητα σ’ έχουν ποτίσει. Σε γιατρεύει πραγματικά. Αν δεν είχα δουλειές στην Αθηνά θα έμενα όλο το χειμώνα. Λεω να το καθιερώσω.
Ενώ έχετε πολλές προτάσεις για συνεντεύξεις από τις εκπομπές, γιατί δεν σας βλέπουμε τηλεοπτικά;
Είναι πάνω από δέκα χρόνια τώρα που απέχω να δίνω συνεντεύξεις μόνο για το «ΛΟΙΠΟΝ» κάνω εξαίρεση γιατί το εμπιστεύομαι και το αγαπώ ως έντυπο. Ο λόγος είναι ότι παραποιούν τα λεγόμενα μου, τα παραφράζουν έτσι ώστε να φαίνομαι περίεργη ή σκληρός και κακός άνθρωπος ή και ανόητη επειδή αυτό έχει ενδιαφέρον. Η φιλοσοφία των ΜΜΕ και της νεότερης γενεάς δημοσιογράφων είναι ότι όσο πιο πολύ ξεφτιλίζεις κάποιον τόσο καλύτερος θεωρείσαι ως δημοσιογράφος διότι ανεβαίνει η τηλεθέαση και η ίντριγκα. πουλάει. Όχι, αγάπες μου, δεν πουλάει η ίντριγκα, στην πραγματικότητα μας κουράζει και μας απογοητεύει αυτή η τακτική, «ο εξευτελισμός σου, το ψωμί μου» και η εντύπωση ότι όλοι είναι σκάρτοι και διεφθαρμένοι. Αν οι δημοσιογράφοι θέλετε να προβάλετε τέτοιες προσωπικότητας, ασχοληθείτε με την Βουλή, εκεί υπάρχει μπόλικο ψωμί και όχι με ανθρώπους των Τεχνών και γραμμάτων και γενικότερα της προσφοράς που παράγουν έργο. Οι προσκλήσεις από τα κανάλια, παρότι είμαι αρνητική, δεν σταμάτησαν ποτέ, θέλουν να μιλήσω, ειδικά για όλα αυτά που αναρτώ στα social και τελευταία σκέφτομαι να ενδώσω…
Πώς διαχειρίζεστε τις αντιδράσεις και την κριτική που δέχεστε στα social media και στο ευρύ κοινό;
Παλαιότερα με είχαν κυνηγήσει ανελέητα και το κακό ξεκίνησε από ένα συγκεκριμένο δημοσιογράφο/συγγραφέα που κινούσε τα νήματα. Και μετά έγινε ο κακός χαμός, τόσο, που κόντεψα να πιστέψω ότι είμαι αυτά που έλεγαν, πχ σκουπίδι ως άνθρωπος και συγγραφέας, μια σερβιτόρα του αέρα που πίστεψε ότι μπορεί να γράψει, ότι τα βιβλία μου τα γράφουν άλλοι που τους πληρώνω ή ότι είναι αντιγραφές βιβλίων του εξωτερικού, ότι προσβάλλω τους πραγματικούς λογοτέχνες, με αποτέλεσμα να φάω πόρτα και από την εταιρεία Ελλήνων λογοτεχνικών όταν πήγα να εγγραφώ, με απέρριψαν προφανώς επειδή με θεώρησαν ανάξια λόγου. Τώρα πλέον δεν μου καίγεται καρφί, ούτε για τους μεν ουτε για τους δε, με τα χρόνια κατάλαβα ότι δεν υπάρχει αξιοκρατία στον χώρο του βιβλίου, βραβεύονται μεταξύ τους, δεν ανήκω στον χώρο τους, δεν πάω σε εκδηλώσεις τους, λειτουργώ σαν συγγραφικός μοναχικός λύκος. Με 44 βιβλία εκδοθέντα, όλα best sellers, αν ζούσα Αμερική τώρα θα ήμουν διάσημη σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα όταν κάποιος ξεχωρίζει από την μετριότητα, τον «πετροβολούν» θα κάνουν τα πάντα για να τον κατεβάσουν στο επίπεδό τους και φυσικά όλο αυτό υποκινείται από κάποιους που θεωρούν ότι παράγουν έργο κάθαρσης. Στην ουσία κάθαρση θέλει το μυαλό τους και η σκοτεινή ψυχή τους. Όταν το συνειδητοποίησα έπαψε να με ενδιαφέρει η γνώμη τους. Και αυτό φυσικά συμβαίνει σε /όλους τους χώρους. Δε βλέπετε τις γελοιότητες που γράφουν για τους σπουδαίους σκηνοθέτες Σμαραγδή και τον Λάνθιμο; Όμως κρύβεται το φως; Όχι βέβαια.
Έχετε μιλήσει στο παρελθόν για “γαμοφοβία”. Πώς νιώθετε για την ιδέα του γάμου και των μακροχρόνιων δεσμεύσεων σήμερα;
Αυτό που ένοιωθα πάντα, ότι όσοι παντρεύονται και διατηρούν όμορφο τον γάμο τους είναι ευλογημένοι. Οι υπόλοιποι είναι ήρωες. Για τέτοιους ηρωισμούς δεν παίρνω ρίσκο. Όμως ούτε και ο γάμος με θέλει. Οπότε τα έχουμε βρει μια χαρά. Εκείνος τον δρόμο του κι εγω τον δικό μου…
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στην καριέρα σας και πώς την αντιμετωπίσατε;
Όταν έφυγα από τον πρώτο εκδοτικό μου οίκο εκδόσεις Λιβάνη και πήγα στον Ψυχογιό και βρέθηκα με δικαστικές αγωγές και δικαστήρια που κράτησαν 9 πολύτιμα για μένα χρόνια. Κατηγορήθηκα από δημοσιογράφους ότι έφυγα για περισσοτερα χρήματα και μεγάλες προκαταβολές. Στην πραγματικότητα όταν πήγα εκεί και λιγότερα ποσοστά πήρα και ποτέ προκαταβολή, άλλοι ήταν οι λόγοι που άλλαξα εκδοτικό και με πικραίνει να τους θυμάμαι. Βέβαια δικαιώθηκα όμως ο ψυχικός πόνος παραμένει. Ήταν πολύ προσβλητικό και άδικο όλο αυτό που μου συνέβη και μου κόστισε και οικονομικά. Καποια μέρα θα πρέπει να μιλήσω για όλα αυτά που πέρασα και πόσο πολύ έχω κλάψει με αυτή την υπόθεση. Στον Ψυχογιό, που βρίσκομαι από το 2008, πλέον έχω μεταφέρει όλα μου τα βιβλία και ακόμη και το πρώτο μου, πριν 30 χρόνια, πουλάει, πώς να μη νοιώθω επιτυχημένη;
Υπάρχει κάποιο μήνυμα ή αξία που θέλετε να περάσετε στον αναγνώστη μέσα από τη γραφή σας αυτή την περίοδο;
Δεν υπάρχει βιβλίο μου δίχως κάποιο μήνυμα και αξίες διαφορετικά ποιος ο λόγος να το γράψω; Στο «Επίορκο» ειδικά υπάρχουν τόσα πολλά μηνύματα αξιών που δεν θα προλαβαίνετε να μετράτε, μα το κυριότερο είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά να διορθώσεις τα λάθη σου και να αγαπήσεις πραγματικά. Είναι πολύ σημαντικό να διδαχτείς από λάθη, να μάθεις να αγαπάς και να γίνεις ένας σοφός.
Τι σας ενέπνευσε να ξεκινήσετε να γράφετε, από την εποχή που ήσασταν αεροσυνοδός μέχρι σήμερα;
Η αδικία, η προσβολή, η συκοφαντία, η απόρριψη. Έτσι ξεκίνησε η πορεία μου στην συγγραφή. Θέλοντας να αποδείξω πόσο λάθος είχαν κάνει κάποιοι για μένα, είναι μια μακρινή ιστορία και δεν είναι έρωτα. Όμως ποτέ δεν περίμενα να πέσουν τόσο πολύ έξω ούτε φυσικά κι εγω ότι έκρυβα τόση δύναμη και είχα την συγγραφή μέσα μου, όλα προδιαγραμμένα, τίποτε τυχαίο τελικά.
Ποια είναι η σχέση σας με τη φιλοσοφία και πώς επηρεάζει τη δημιουργική σας διαδικασία;
Η φιλοσοφία μπήκε νωρίς στην ζωή μου όταν την ημέρα που έκλεινα τα 24, αναρωτήθηκα ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης μου επάνω στη γη. Για να γλεντάω και να ερωτεύομαι; Να κάνω οικογένεια; Να αποκτήσω χρήματα; Να γνωρίζω συνέχεια κόσμο και νέες εμπειρίες; Ή κάτι άλλο; Αυτό το κάτι άλλο ήταν που με ιντρίγκαρε. Και είπα να το ψάξω. Τώρα πλέον βρήκα τον δρόμο μου, όμως πάντα ψάχνω και κυρίως διαβάζω, υπερβολικά θα έλεγα και είναι το μόνο που με ευχαριστεί. Και φυσικά δεν εννοώ μυθιστορήματα αναφέρομαι στην κάθαρση της Ψυχής και τη μαγεία της Γνώσης και φυσικά δεν έχω τα ερωτήματα ούτε τις ανασφάλειες που είχα. Είναι πολύ σπουδαίο να μπορείς να βλέπεις με το «τρίτο μάτι» και να μη φοβάσαι τον θάνατο.
