Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Με αφορμή τη συμμετοχή του στις «Μπλε ώρες», ο Πασχάλης Τσαρούχας μιλά για τον νέο του ρόλο, τον Αστυνόμο Σταύρο Ελευθερίου, έναν ήρωα μοναχικό, μυστηριώδη και βαθιά πληγωμένο από το παρελθόν του. Μετά από μια μακρά και γεμάτη διαδρομή στην τηλεόραση και το θέατρο, ο αγαπημένος ηθοποιός συνεχίζει να αντιμετωπίζει κάθε νέο ρόλο με την ίδια διάθεση και την ίδια αγάπη για τη δουλειά του. Αυτή τη φορά, μέσα από έναν χαρακτήρα πιο σκοτεινό και εσωστρεφή, αλλά με απρόσμενες κωμικές αποχρώσεις, μας συστήνει μια διαφορετική πλευρά του. Ο Πασχάλης Τσαρούχας μιλά για τη σειρά, τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται, τη σχέση του με το κοινό, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο βλέπει σήμερα τη μέχρι τώρα πορεία του. Απολαύστε τον!
Μιλήστε μας για τον ρόλο σας στις «Μπλε ώρες»
Υποδύομαι τον Αστυνόμο Σταύρο Ελευθερίου, ο οποίος είναι ο διοικητής του τμήματος της περιοχής. Είναι ένας μοναχικός άνθρωπος, απορροφημένος στη δουλειά του και μάλλον απαισιόδοξος. Εγκαταστάθηκε στο Πήλιο μετά τον βίαιο θάνατο της γυναίκας του και διατηρεί μια φιλική σχέση με την Ελένη. Εδώ είμαι λίγο πιο μυστήριος σε σχέση με τον «Στάθη» στη «Γη της ελιάς». Είναι ένας άνθρωπος μοναχικός, που κουβαλάει βάρη και έχει ένα στενάχωρο παρελθόν. Είναι σαν να έχει μια κατάθλιψη, κάτι που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πράγματα και αντιμετωπίζει τις καταστάσεις. Παράλληλα, είναι ο άνθρωπος που πρέπει κάθε φορά να διαλευκάνει ό,τι άσχημο συμβαίνει στην περιοχή και να βρει τι κρύβεται πίσω από κάθε υπόθεση.
Τι σας γοήτευσε στον συγκεκριμένο ρόλο;
Είναι ιδιαίτερος ο ρόλος. Νομίζω ότι το πιο γοητευτικό κομμάτι για μένα είναι πως, ενώ είναι πολύ σκοτεινός χαρακτήρας, έχει πολλά κωμικά στοιχεία. Αυτή η αντίθεση είναι που τον κάνει ενδιαφέροντα. Ο τρόπος που αντιδρά κάποιες φορές στις καταστάσεις τον κάνει κωμικό, χωρίς απαραίτητα να το επιδιώκει ο ίδιος. Μέσα λοιπόν από έναν άνθρωπο που κουβαλάει τόσο σκοτάδι και τόσα βάρη, υπάρχουν στιγμές που προκύπτει και μια πιο κωμική πλευρά, κάτι που για μένα είναι πολύ γοητευτικό στον ρόλο.
Μετά από τόσα χρόνια έχετε άγχος για το πως θα πάει η εκάστοτε δουλειά που συμμετέχετε;
Να σας πω την αλήθεια, άγχος δεν είχα ποτέ! Αγωνία έχω, λαχτάρα έχω και προσδοκίες έχω, αλλά άγχος δεν έχω. Δεν έχω άγχος γιατί θεωρώ ότι όσοι εργαστήκαμε για αυτό κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε, άρα θα πάρουμε πίσω αυτό που μας αναλογεί. Το άγχος, έτσι κι αλλιώς, δεν βοηθάει σε κάτι και δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. Εδώ έχουμε κάνει όλοι ιδιαίτερη δουλειά και έχουμε προσπαθήσει πολύ. Ο αδερφός του Ανδρέα, ο Ραφαέλο, έχει κάνει εξαιρετική δουλειά ως διευθυντής φωτογραφίας και υπάρχει γενικότερα μεγάλη προσπάθεια από όλους. Όταν έχεις κάνει αυτό που πρέπει και έχεις δώσει τον καλύτερό σου εαυτό, δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι.
Πώς κρίνετε τον εαυτό σας όταν βλέπετε τις δουλειές σας;
Είμαι πολύ συγχωρητικός απέναντι στους ανθρώπους και, άρα, είμαι συγχωρητικός και απέναντι στον εαυτό μου. Τόσα μπορούσα, τόσα έκανα. Έχει τύχει να δω επεισόδιο από τον «Αστυνόμο Θανάση Παπαθανάση», πριν από 35 χρόνια. Τότε γνώριζα τον φακό, προσπαθούσα, έκανα αυτό που μπορούσα εκείνη την εποχή. Όταν κοιτάς πίσω, βλέπεις φυσικά πράγματα που σήμερα θα τα έκανες διαφορετικά, αλλά δεν έχει νόημα να τα απαξιώνεις. Κάθε προηγούμενη δουλειά μας είναι το σκαλοπάτι για να πάμε στην επόμενη. Άρα τίποτα δεν πετάμε, τίποτα δεν απαξιώνουμε. Για όλα πρέπει να είμαστε περήφανοι, γιατί όλα είναι κομμάτι της διαδρομής μας και μας έχουν βοηθήσει να φτάσουμε εκεί που είμαστε σήμερα.
Πώς είναι η συνύπαρξη με τη Βάνα Μπάρμπα, μιας που είστε δυο «ογκόλιθοι» της υποκριτικής;
Δεν είμαστε ογκόλιθοι, αλλά έμπειροι επαγγελματίες. Με τη Βάνα έχουμε αρκετές σκηνές μαζί και συνδεόμαστε σε φιλοσοφικό επίπεδο. Έχουμε αυτό το βαθύ με τη Βάνα, που έχει και το γέλιο του και αυτό. Υπάρχει μια ιδιαίτερη επικοινωνία στις σκηνές μας και αυτό κάνει τη συνεργασία ενδιαφέρουσα. Με όλους τους συναδέλφους περνάμε ωραία και υπάρχει πολύ καλή διάθεση στη δουλειά. Είναι σημαντικό να υπάρχει αυτή η καλή σχέση μεταξύ των ανθρώπων όταν περνάς τόσες ώρες μαζί τους στα γυρίσματα.
Δίνετε συμβουλές στα νέα παιδιά που συμμετέχουν στη σειρά;
Η καλύτερη συμβουλή που μπορείς να δώσεις είναι το προσωπικό σου παράδειγμα. Κανείς δεν μας πήρε από το χέρι να μας πει πώς θα το κάνουμε. Είναι και λάθος να προσπαθήσεις να δώσεις τον δικό σου τρόπο σε έναν άλλον άνθρωπο, γιατί ο καθένας πρέπει να βρει τον δικό του τρόπο και τη δική του διαδρομή. Πρέπει απλά να κάνεις αυτό που πρέπει, εκεί που πρέπει, όταν πρέπει. Δεν χρειάζεται να κουνάς το δάχτυλο και να δίνεις συνεχώς συμβουλές. Αν κάποιος μπλοκάρει, εννοείται ότι θα του πω και θα προσπαθήσω να τον βοηθήσω, αλλά αποφεύγω να δασκαλεύω. Πιστεύω περισσότερο στο να βλέπει ο άλλος μέσα από τη δική σου στάση και τη δουλειά σου παρά να του λες συνεχώς τι πρέπει να κάνει.
Απολαμβάνετε την αγάπη του κόσμου;
Εννοείται ότι την απολαμβάνω. Με σταματούν πολλοί άνθρωποι στον δρόμο και έρχονται να μου μιλήσουν. Εντάξει, μπορεί να υπάρξουν και κάποιες εξαιρέσεις που δεν είναι ωραίο, αλλά αυτό συμβαίνει. Κάποιοι μπορεί να υπερβούν κάποιο όριο στην προσπάθειά τους να σε προσεγγίσουν. Όμως, σε γενικές γραμμές, είναι πολύ όμορφο να σε πλησιάζει ο κόσμος και να σου δείχνει την αγάπη του. Είναι σημαντικό να σε αγαπάει ο κόσμος, γιατί αυτή η αγάπη έρχεται μαζί με σεβασμό. Και όταν αυτό συμβαίνει, το εκτιμάς πραγματικά.
Τις προάλλες είδαμε φωτογραφίες σας από κάποια έξοδο σας με τον γιο σας. Πώς του φαίνεται η προβολή αυτή;
Νομίζω πια ο γιος μου το έχει συνηθίσει. Δεν του κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η προβολή. Ούτε κρύο ούτε ζέστη. Ξέρει ότι, αν πάμε κάπου και υπάρχουν φωτογράφοι, υπάρχει το ενδεχόμενο να βγει κάποια φωτογραφία μαζί μου. Γιος με πατέρα είμαστε, θα βγούμε και φωτογραφία. Για εκείνον πλέον είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό και δεν το αντιμετωπίζει σαν κάτι ιδιαίτερο. Έχει συνηθίσει αυτή την πλευρά της δουλειάς μου και ξέρει ότι κάποιες φορές μπορεί να υπάρχει αυτό το ενδιαφέρον.
Χρόνος για προσωπική ζωή υπάρχει;
Πάντα υπάρχει χρόνος για προσωπική ζωή και μάλιστα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και μεγάλη ένταση. Ο προσωπικός χρόνος υπάρχει, αρκεί να θέλεις να τον βρεις και να τον αξιοποιήσεις. Και για μένα έχει σημασία να υπάρχει αυτή η ισορροπία, γιατί η ζωή δεν είναι μόνο η δουλειά.
