Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Η Δώρα Χρυσικού είναι ηθοποιός που έχει καταφέρει να συνδυάσει το ταλέντο με το ήθος, τη συνέπεια και μια γοητευτική προσωπικότητα που ξεχωρίζει. Από τα πρώτα της βήματα στη σκηνή και την τηλεόραση, η Δώρα έχει χτίσει μια πορεία γεμάτη σημαντικές συνεργασίες και ρόλους που τη σημάδεψαν επαγγελματικά, χωρίς να θυσιάζει την προσωπική της ζωή ή τις αξίες της. Με αφορμή τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην παράσταση σε Vagina Hood, ανοίγει την καρδιά της στο egomagazine.gr και μιλάει για την καριέρα της, τα σχέδια της και τον ρόλο της ψυχοθεραπείας της ζωής της. Απολαύστε την!
Την φετινή θεατρική σεζόν σε συναντάμε στο Vagina Hood στο Doors. Μίλησέ μας για αυτή τη ξεχωριστή δουλειά.
Πιστεύω βαθιά πως αυτή η παράσταση πρέπει να τη δουν όλοι οι άνθρωποι. Μπορεί να είναι μια παράσταση φτιαγμένη από γυναίκες, όμως σε καμία περίπτωση δεν αποκλείει το ανδρικό φύλο. Αντιθέτως, απευθύνεται και στους άνδρες και τους λέει: ελάτε να συναντηθούμε χωρίς ταμπού, χωρίς «πρέπει», χωρίς εγωισμούς και φόβο. Να βρούμε έναν κοινό τόπο συνάντησης, γιατί διαφορετικά η ζωή χάνει το νόημά της.
Η Δώρα Χρυσικού πρωταγωνιστεί στην παράσταση Vagina Hood
Υπήρξε κάποιο σημείο του έργου που σε άγγιξε περισσότερο ως Δώρα;
Θα σου πω κάτι που είναι καθαρά προσωπική μου θεώρηση. Από όλους τους ρόλους της παράστασης, εγώ έχω τη μικρότερη εγγύτητα με τον ρόλο που υποδύομαι. Οι υπόλοιπες γυναίκες συνδέονται περισσότερο βιωματικά με τους ρόλους τους. Ο δικός μου ρόλος, η Ρόζα, δεν έχει πολλά κοινά στοιχεία με τη Δώρα. Ίσως μόνο μια δυναμικότητα, η οποία προέρχεται από το γεγονός ότι μεγάλωσα σε ένα πολύ ελεύθερο σπίτι, χωρίς έντονες πατριαρχικές καταβολές. Αντίθετα, η Ρόζα μεγάλωσε σε μια ανδροκρατούμενη οικογένεια, με μια ισχυρή ανδρική φιγούρα, τον θείο της Χαρίλαο, που επηρέασε καθοριστικά τη συγκρότηση της ταυτότητάς της.
Υπήρξαν στη ζωή σου άνθρωποι που προσπάθησαν να καταπατήσουν την αξιοπρέπεια σου;
Εννοείται και υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν να καταπατήσουν την αξιοπρέπεια μου. Και όποιος άνθρωπος πει ότι δεν του έχει συμβεί αυτό μάλλον λέει ψέματα. Νομίζω ότι όσο πιο πολύ συζητάμε για αυτά τα πράγματα, τόσο μεγαλύτερη συνειδητοποίηση έχουμε στο τι εστί κακοποίηση και παραβίαση δικαιωμάτων. Κοιτώντας πίσω συνειδητοποιώ ότι κάποια πράγματα δεν ήταν τελικά όσο ισότιμα θα ήθελα να είναι. Ενδεχομένως και εγώ μπορεί να έχω αδικήσει ανθρώπους, γιατί αυτό το πράγμα δεν είναι ποτέ μονόπλευρο. Νομίζω τελικά ότι το σημαντικό είναι να μπορούμε να τα καταλαβαίνουμε αυτά, να τα αναγνωρίζουμε , να ζητάμε συγγνώμη και να βάζουμε τα όρια μας στις νέες σχέσεις που δομούμε.
Ήσουν από μικρή άνθρωπος που ορθώνεις το ανάστημά σου απέναντι στο άδικο ή αυτό ήρθε με τον χρόνο;
Από πολύ μικρή ηλικία. Στην 4η Δημοτικού φοιτούσα σε ιδιωτικό σχολείο. Ήμουν ένα αρκετά δειλό παιδί, που δίσταζε ακόμη και να σηκώσει το χέρι για να πει το μάθημα. Ωστόσο, όταν έβλεπα αδικία, πάντα έβγαινα μπροστά για να υπερασπιστώ όσους αδικούνταν. Αυτό ήταν κάτι που έμαθα από τους γονείς μου. Το δίκαιο και η αδικία βρίσκονται πολύ ψηλά στον αξιακό μου κώδικα.
Από πού αντλείς τη δύναμη που δείχνεις στις δύσκολες στιγμές;
Από τον εαυτό μου, αλλά και από τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου.
Έχει συμβάλει σε αυτό και η ψυχοθεραπεία;
Βεβαίως, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Έχω καταλάβει όμως ότι, ειδικά όταν έρχεται η ασθένεια, η μοναξιά γιγαντώνεται. Όσο υποστηρικτικό κι αν είναι το περιβάλλον σου, σε αυτόν τον αγώνα είσαι τελικά μόνος σου. Εκεί χρειάστηκε να αντλήσω τεράστια δύναμη από μέσα μου. Μετά από αυτή την περίοδο, νιώθω πως έγινα δέκα φορές πιο δυνατή.
-Υπάρχει κάτι που σε φοβίζει πλέον;
Φυσικά και φοβάμαι. Το ότι νιώθω έτοιμη για όλα δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν φόβοι. Η διαφορά είναι ότι δεν επιτρέπω στον φόβο να ορίζει τη ζωή μου. Αγαπάω πολύ τη ζωή και ακριβώς γι’ αυτό φοβάμαι να τη χάσω. Φοβάμαι τη μοναξιά, την ανημπόρια, το να μην είμαι επαρκής, το να χάσω αγαπημένους ανθρώπους. Ο φόβος υπάρχει, αλλά δεν πρέπει να γίνεται εμπόδιο σε αυτά που θέλουμε να κάνουμε.
Έχεις αντιμετωπίσει ταμπέλες στη ζωή σου;
Συνεχώς αντιμετωπίζω ταμπέλες στη ζωή μου. Και όχι μόνο εγώ γενικά οι γυναίκες. Υπάρχει μια κοινωνική επιταγή που σου υπαγορεύει πώς πρέπει να είσαι. Εγώ παίρνω τις ταμπέλες, τις κάνω κουρέλια και συνεχίζω τον δρόμο μου. Δεν θέλω να ζήσω τη ζωή των άλλων, αλλά τη δική μου.
Μετά από τόσες επιτυχημένες δουλειές, εξακολουθεί να υπάρχει άγχος;
Πάντα. Η δουλειά μας είναι επισφαλής και απαιτεί συνεχώς να αποδεικνύεις τον εαυτό σου από την αρχή. Κάθε ρόλος είναι μια νέα αναμέτρηση. Κανείς δεν «παντρεύεται» την επιτυχία. Αυτό είναι και το πιο γοητευτικό αλλά και το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς μας.
Ήρθες ποτέ κοντά στην έπαρση;
Όχι, γιατί δεν θεωρώ ότι κάνω κάτι σπουδαιότερο από τους άλλους. Κάνω απλώς μια δουλειά που αγαπώ, και αυτό είναι τύχη και προνόμιο. Σέβομαι βαθιά τους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά. Τίποτα δεν μου χαρίστηκε και ξέρω πόση προσπάθεια και θυσία χρειάζεται. Η δημοσιότητα είναι απλώς ένα μέρος της δουλειάς μας. Στο τέλος της ημέρας όλοι κλείνουμε την πόρτα του σπιτιού μας και αντιμετωπίζουμε τις ίδιες δυσκολίες. Χωρίς τον κόσμο, η δουλειά μας δεν έχει καμία αξία. Σε αυτόν τον κόσμο είμαι βαθιά ευγνώμων.
Μετά τη «Γη της Ελιάς», σκέφτηκες ποιο θα είναι το επόμενο βήμα;
Μετά τη «Γη της Ελιάς» συμμετείχα σε μια ξένη σειρά στο εξωτερικό που πήγε πολύ καλά. Θέλω σίγουρα να επιστρέψω και στην ελληνική μυθοπλασία. Αγαπώ την τηλεόραση, αλλά ήθελα και μια μικρή απόσταση, γιατί η επιτυχία της σειράς ήταν μεγάλη και ο ρόλος απαιτητικός. Μου αρέσει να μπαίνω στα σπίτια του κόσμου μέσα από τη δουλειά μου, το θεωρώ τεράστια ευθύνη.
Δεν μου αρέσω ποτέ. Πάντα βρίσκω κάτι που θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Δεν με ενδιαφέρει η εικόνα μου. Με ενδιαφέρει μόνο αν υποκριτικά απέδωσα αυτό που ήθελα. Το εργαλείο μου δεν είναι η εμφάνιση — είναι η ψυχή και η δύναμή μου.
Μετά το Vagina Hood, ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;
Όταν ανεβαίνει μια δουλειά, σκέφτομαι ήδη την επόμενη. Θέλω πολύ να επαναλάβω τον μονόλογο 18/9, που παρουσιάστηκε πέρσι στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και νιώθω πως ο κύκλος του δεν έχει κλείσει. Επίσης, από τον Απρίλιο και μετά θα έχω τη χαρά να συμμετέχω σε παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
