Από τον Παναγιώτη Βαζαίο
Η Χαρούλα Αλεξίου, σαν σταρ του παλιού Χόλυγουντ, εμφανίστηκε απρόσμενα στο κέντρο της Αθήνας, σκορπίζοντας μια αύρα μαγείας που θύμιζε κινηματογραφική σκηνή. Καθισμένη σε ένα μικρό τραπέζι, με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο χέρι και βλέμμα γεμάτο ηρεμία, έμοιαζε με γυναίκα που έχει ζήσει τα πάντα – και τώρα απλώς απολαμβάνει τη σιωπή ανάμεσα στα φώτα της πόλης. Οι περαστικοί κοντοστέκονταν, κάποιοι με διακριτικό θαυμασμό, άλλοι με δέος, ψιθυρίζοντας το όνομά της σαν προσευχή. Εκείνη, με ένα χαμόγελο μισό, ανασήκωνε το ποτήρι της – σαν να τους ευχαριστούσε για όλα αυτά τα χρόνια αγάπης. Η φωνή που σφράγισε γενιές δεν τραγουδούσε εκείνη τη στιγμή· όμως η παρουσία της ήταν μουσική από μόνη της. Μια ζωντανή θρύλος, μέσα στη νύχτα της Αθήνας, που σταμάτησε για λίγο… απλώς για να την κοιτάξει.
