Μια σχέση που γεννήθηκε μέσα από το θέατρο, σφραγίστηκε από την αγάπη και τον αμοιβαίο σεβασμό, αλλά με τα χρόνια γνώρισε την απόσταση. Η Ελένη Ανουσάκη μιλά για τη Μπέτυ Βαλάση, θυμάται τις εποχές που συνεργάστηκαν με μεγάλη επιτυχία στο πλευρό του Κώστα Βουτσά και εκφράζει το παράπονό της για όσα, όπως αισθάνεται, δεν ειπώθηκαν δημόσια μετά την απώλεια της αγαπημένης συναδέλφου της.

Μια θεατρική συνάντηση που άφησε εποχή

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν πίσω τους κάτι πολύ περισσότερο από μια ανάμνηση. Μια φράση, ένα βλέμμα, μια στιγμή πάνω στη σκηνή, ένα γέλιο στα παρασκήνια. Για την Ελένη Ανουσάκη, η Μπέτυ Βαλάση ήταν μια τέτοια παρουσία: μια γυναίκα με τη δική της ξεχωριστή διαδρομή, με ταλέντο, προσωπικότητα και μια θέση στον κόσμο του θεάτρου που δεν μπορεί να σβήσει με το πέρασμα του χρόνου.

Οι δύο ηθοποιοί είχαν συνεργαστεί παλαιότερα με μεγάλη επιτυχία σε θεατρική παράσταση με τον Κώστα Βουτσά. Ήταν μια εποχή κατά την οποία το θέατρο αποτελούσε σημείο συνάντησης, δημιουργίας και δυνατών δεσμών. Οι παραστάσεις δεν τελείωναν πάντα με την υπόκλιση. Συνεχίζονταν στα καμαρίνια, στις συζητήσεις, στις πρόβες, στις αγωνίες και στις χαρές που μοιράζονται οι άνθρωποι όταν ανεβαίνουν μαζί στη σκηνή.

Ανάμεσα στην Ελένη Ανουσάκη και τη Μπέτυ Βαλάση υπήρχε αγάπη και σεβασμός, όπως εξηγεί η πρώτη στο egomagazine.gr. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό στοιχείο αυτής της ιστορίας: ακόμη κι όταν οι δρόμοι δύο ανθρώπων απομακρύνονται, όσα έζησαν μαζί δεν ακυρώνονται.

Γιατί απομακρύνθηκαν με τα χρόνια

Η ζωή, ωστόσο, δεν κρατά πάντοτε τους ανθρώπους κοντά. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, οι αλλαγές στην καθημερινότητα και οι προσωπικές δυσκολίες μπορούν σταδιακά να δημιουργήσουν αποστάσεις, ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που κάποτε είχαν μοιραστεί σημαντικές στιγμές.

Σύμφωνα με όσα περιγράφονται στη συνέντευξη, τα χρόνια της πανδημίας του κορονοϊού έπαιξαν τον δικό τους ρόλο στην απομάκρυνσή τους. Η κοινωνική αποστασιοποίηση, η ανατροπή της καθημερινότητας και η διακοπή πολλών συνηθισμένων επαφών επηρέασαν και τις σχέσεις των ανθρώπων του θεάτρου.

Υπήρχε, παράλληλα, εκείνη η γνώριμη συνήθεια του καλλιτεχνικού χώρου: οι ηθοποιοί να χάνονται μέσα στις υποχρεώσεις τους, να υπόσχονται πως θα συναντηθούν ξανά και τελικά να αφήνουν τον χρόνο να περνά. Όχι απαραίτητα επειδή έπαψαν να νοιάζονται, αλλά επειδή η καθημερινότητα συχνά αποδεικνύεται πιο δυνατή από τις προθέσεις.

Η απόσταση, λοιπόν, δεν σημαίνει πάντοτε ρήξη. Δεν σημαίνει πως η αγάπη εξαφανίστηκε ή πως ο σεβασμός χάθηκε. Μερικές φορές σημαίνει απλώς πως δύο άνθρωποι δεν κατάφεραν να κρατήσουν την επαφή που θα ήθελαν.

Για την Ελένη Ανουσάκη, η Μπέτυ Βαλάση δεν έπαψε να έχει τη θέση της στη μνήμη και στην καρδιά της. Και αυτό ακριβώς κάνει το παράπονό της ακόμη πιο ανθρώπινο: η αίσθηση πως, παρά την απόσταση των τελευταίων χρόνων, υπήρχαν πράγματα που άξιζε να ειπωθούν.

Το παράπονο για τη δημόσια σιωπή

Εκείνο που φαίνεται να πικραίνει περισσότερο την Ελένη Ανουσάκη είναι η απουσία δημόσιων αποχαιρετισμών από ανθρώπους που, όπως η ίδια θεωρεί, θα μπορούσαν να είχαν τιμήσει τη Μπέτυ Βαλάση με λίγα λόγια αγάπης και αναγνώρισης.

Με έντονη συναισθηματική φόρτιση, η ηθοποιός θέτει ένα ερώτημα που αποτυπώνει την πίκρα της:«Πού είναι όλες αυτές οι κυρίες που έκλαιγαν για τη Μάρω Κοντού να κλάψουν και για τη Μπέτυ;»Η φράση αυτή δεν αφορά μόνο τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αγγίζει ένα ευρύτερο ζήτημα: τον τρόπο με τον οποίο τιμούμε τους ανθρώπους του θεάτρου, τόσο όταν βρίσκονται κοντά μας όσο και όταν φεύγουν από τη ζωή.

Για την Ελένη  Ανουσάκη, η δημόσια αναγνώριση δεν είναι απλώς μια τυπική υποχρέωση. Είναι ένας τρόπος να πεις «σε θυμάμαι», «σε εκτιμώ», «η παρουσία σου είχε αξία». Μερικές φορές, μια ανάρτηση ή λίγες λέξεις μπορούν να λειτουργήσουν ως ένας μικρός φόρος τιμής σε μια ολόκληρη καλλιτεχνική διαδρομή.

Βέβαια, η απουσία μιας δημόσιας ανάρτησης δεν αποδεικνύει από μόνη της πως κάποιος δεν ένιωσε θλίψη ή δεν εκτίμησε τον άνθρωπο που έφυγε. Το πένθος είναι προσωπικό και δεν εκφράζεται από όλους με τον ίδιο τρόπο. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το συναίσθημα της Ελένης Ανουσάκη ούτε το δικαίωμά της να εκφράσει την πικρία της για τον τρόπο με τον οποίο, κατά τη γνώμη της, αντιμετωπίστηκε η μνήμη της συναδέλφου της.

«Δεν σε αποχαιρετώ, Μπέτυ…»

Και κάπου εδώ, πίσω από το παράπονο, αναδύεται η τρυφερότητα. Εκείνη η συγκίνηση που δεν χρειάζεται μεγάλες λέξεις για να φανερώσει πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτεί κανείς την απουσία ενός ανθρώπου που υπήρξε κομμάτι της ζωής του.

Η Ελένη Ανουσάκη αποχαιρετά τη Μπέτυ Βαλάση με λόγια που μοιάζουν περισσότερο με μια υπόσχεση μνήμης παρά με έναν οριστικό αποχαιρετισμό:

«Δεν σε αποχαιρετώ, Μπέτυ. Δεν σου λέω καλό ταξίδι, γιατί θα είσαι πάντα ένα σύννεφο που θα ψάχνεις τους φίλους σου. Μη ζητάς δικαίωση».

Είναι μια εικόνα ποιητική, γεμάτη συμβολισμούς. Ένα σύννεφο που ταξιδεύει, που αναζητά τους ανθρώπους του, που δεν περιορίζεται από αποστάσεις και δεν υπακούει στα όρια του χρόνου. Μια μορφή που συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις αναμνήσεις εκείνων που τη γνώρισαν.

Η φράση «μη ζητάς δικαίωση» ακούγεται σαν μια πικρή διαπίστωση για τον τρόπο με τον οποίο η μνήμη και η αναγνώριση μοιράζονται συχνά άνισα. Δεν είναι όλοι οι αποχαιρετισμοί ίδιοι και δεν βρίσκουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια θέση στη δημόσια συζήτηση. Για την Ανουσάκη, όμως, η αξία της Μπέτυς Βαλάση δεν εξαρτάται από το πόσοι θα γράψουν γι’ αυτήν ή πόσοι θα δημοσιεύσουν μια φωτογραφία της.