Από τον Παναγιώτη Βαζαίο
Ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που η πόλη έμοιαζε να χαμηλώνει τους ρυθμούς της. Σ’ ένα γνωστό στέκι στο Σύνταγμα, κάτω από το απαλό φως των λαμπών και τον ήχο των ποτηριών που τσούγκριζαν, ο Νίκος Καρβέλας καθόταν απέναντι από τη γυναίκα που του έχει κλέψει την καρδιά, την Έλενα Φερεντίνου. Οι δυο τους έδειχναν βυθισμένοι στη δική τους σιωπηλή αρμονία. Εκείνη μιλούσε με το γνωστό της πάθος, εκείνος χαμογελούσε πλατιά, σαν να ξαναγινόταν για λίγο ο ανέμελος καλλιτέχνης που πάντα κρύβει μέσα του.
Ανάμεσα σε κουβέντες, γέλια και μικρές στιγμές τρυφερότητας, ο χρόνος έμοιαζε να σταματά. Ο Καρβέλας την κοίταζε με εκείνη τη χαρακτηριστική του ματιά. Κι ήταν φανερό πως η Έλενα τον διασκεδάζει, τον εμπνέει, τον ηρεμεί. Ένα δείπνο απλό, αλλά γεμάτο από εκείνες τις στιγμές που θυμίζουν… αληθινή αγάπη.
