Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Από τη δημοσιογραφία της επικαιρότητας μέχρι τον δυναμικό κόσμο της στρατηγικής επικοινωνίας, η Τίνα Μιχαηλίδου-Μαυρομιχάλη έχει καταφέρει να συνδυάσει δύο απαιτητικούς χώρους με συνέπεια και δημιουργικότητα. Αρχισυντάκτρια στην ενημερωτική εκπομπή «Αταίριαστοι» του ΣΚΑΪ και ιδρύτρια της GR8 Communication, μιας εταιρείας που εξειδικεύεται στη στρατηγική επικοινωνία, μιλάει στο Λοιπόν για τη διαδρομή της, τις προκλήσεις της σύγχρονης επικοινωνίας και τη φιλοσοφία που την οδηγεί σε κάθε νέο επαγγελματικό βήμα. Απολαύστε την!
– Τίνα πώς είναι το καλοκαίρι σου;
Τελειώνουμε στις 25 Ιουλίου με τους «Αταίριαστους». Μετά θα παραμείνω για να κάνουμε αντικαταστάσεις στις καλοκαιρινές εκπομπές του ΣΚΑΪ, γιατί η ενημέρωση στον σταθμό δεν σταματάει ποτέ. Έπειτα θα κάνω λίγες ημέρες διακοπές και στη συνέχεια θα επιστρέψω γιατί οι «Αταίριαστοι» ξεκινούν στις 25 Αυγούστου και πάλι.
– Είσαι μανιακή με τα ποσοστά τηλεθέασης;
Μανιακή δεν είμαι. Βέβαια, πάντως, κοιτάμε τα νούμερα· είναι η δουλειά μας. Θεωρώ ότι είναι ένας ωραίος αριθμός για να σταθμίσεις τη δουλειά σου, όχι όμως και να την ορίσεις. Χρειάζεται ψυχραιμία. Η ευλογία είναι ότι με τον Γιάννη Ντσούνο και τον Χρήστο Κούτρα έχουμε μια πολύ όμορφη συνεργασία και στις δύσκολες μέρες γινόμαστε πιο ενωμένοι και πιο ομάδα. Τα υπολογίζουμε λοιπόν τα ποσοστά τηλεθέασης, αλλά δεν μας επηρεάζουν.
– Ποιο πόστο είναι πιο απαιτητικό, μπροστά ή πίσω από τις κάμερες, μιας που έχεις υπάρξει και στα δύο…
Το μπροστά από την κάμερα έχει άλλη απαίτηση. Χρειάζεται να έχεις τις κεραίες σου μονίμως ανοιχτές, η αντίληψή σου εκείνη τη στιγμή και η αδρεναλίνη είναι πολύ ψηλά. Πρέπει να είσαι αρκετά διαβασμένος για να μπορείς να είσαι ήρεμος, διαφορετικά σου προκαλείται στρες και αυτό σε ταράζει. Το πίσω από τις κάμερες, από την άλλη, θεωρώ ότι είναι πιο απαιτητικό γιατί έχεις όλη την ευθύνη στα χέρια σου για αυτό που βγαίνει στον αέρα. Ουσιαστικά, οι παρουσιαστές κάτω εξαρτώνται από σένα που είσαι στο κοντρόλ για το πού θα πάει μετά η εκπομπή. Επίσης, η αδρεναλίνη είναι στο κόκκινο γιατί έχεις στο μυαλό σου ένα σωρό πράγματα. Ευτυχώς, οι παρουσιαστές είναι άψογοι επαγγελματίες και δεν χρειάζονται καμία καθοδήγηση… Είναι έμπειροι για να διαχειριστούν αυτό και πρέπει εμείς οι από πάνω να τους κάνουμε τη ζωή πιο εύκολη και να τους έχουμε έτοιμα τα πράγματα για να μην έχουμε εκπλήξεις στον αέρα.
– Θυμάσαι κάποια τηλεοπτική στιγμή σου που να σε έφερε σε αμηχανία;
Έχω θέμα με το πρωινό ξύπνημα και πέρσι στις καλοκαιρινές εκπομπές που ήταν 7-11 έπρεπε να ξυπνάω από τις 3. Το να πρέπει, λοιπόν, ο εγκέφαλος να λειτουργεί από τόσο νωρίς δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Γενικά έχω υπάρξει σε συνεργασίες που σχολίαζαν στον αέρα τελείως διαφορετικά από αυτά που έχουμε συμφωνήσει, αλλά το έχω συνηθίσει. Δεν με εντυπωσιάζει μετά από 20 χρόνια ο αιφνιδιασμός στον αέρα, είναι κάτι που το διαχειρίζομαι. Το πρωινό ξύπνημα είναι, πάντως, κάτι που δεν ξεπερνιέται και με ζορίζει.
– Είχες δημοσιογράφους ως πρότυπα όταν ήσουν μικρή;
Μεγάλο μου απωθημένο είναι ο Γρηγόρης Αρναούτογλου που είναι φίλος μου και θα ήθελα κάποια στιγμή να συνεργαστούμε. Το είχα πει και στην εκπομπή του όταν με κάλεσε. Τον αγαπάω πάρα πολύ και τον θαυμάζω. Σίγουρα οι δρόμοι μας δεν είναι πολύ κοινοί· εγώ πήρα αυτόν της ενημέρωσης, ενώ ο Γρηγόρης έχει ταυτίσει το όνομά του με την ψυχαγωγία. Ο Παύλος Τσίμας είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω και εκτιμώ βαθιά. Έχει μια πραότητα και βαθιά γνώση και σου περνάει την πληροφορία με τον πιο ωραίο τρόπο.
– Θα σε βλέπαμε στο τιμόνι μιας ψυχαγωγικής εκπομπής;
Ας με δεις πρώτα σε τιμόνι ενημερωτικής. (γέλια) Εντάξει, το καλοκαίρι κάνουμε απλά κάποιες αντικαταστάσεις· δεν θεωρώ ότι αναλαμβάνουμε κάποιο τιμόνι, αλλά συμπληρώνουμε κενά, για να είμαστε ειλικρινείς. Είμαστε στρατιώτες της ενημέρωσης. Μακάρι κάποια στιγμή να μας δοθεί η ευκαιρία.
– Πας πολύ καλά και στο διαδίκτυο με το vidcast σου «Τι να λέει… χωρίς κοστούμι» στα parapolitika.gr. Τι πιστεύεις ότι δεν βρίσκει ο κόσμος στην τηλεόραση και στρέφεται στο διαδίκτυο;
Ο κόσμος δεν βρίσκει στην τηλεόραση αυθεντικότητα. Το μη επιτηδευμένο περιεχόμενο. Είναι δική μου παραγωγή και συνεργάζομαι στα parapolitika.gr. Είναι το παιδί μου και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό. Το είχα στο μυαλό μου πάρα πολλά χρόνια, ήθελα να γνωρίζω τους ανθρώπους μέσα από τις συνεντεύξεις χωρίς το κοστούμι τους. Ήθελα να κάνω ανθρώπινες κουβέντες και να μαθαίνουμε καλύτερα τους ανθρώπους. Θεωρώ ότι στο διαδίκτυο οι καλεσμένοι ανοίγονται διαφορετικά. Η τηλεόραση τους βάζει σε μια συνθήκη άμυνας και κουμπώνουν. Στο διαδίκτυο έχοντας την αίσθηση αυτής της ελευθερίας οι άνθρωποι ανοίγουν σαν τα στρείδια στον ατμό.
– Την τοξική πλευρά της δημοσιογραφίας την έχεις βιώσει;
Φυσικά, την έχω βιώσει στο πετσί μου. Χρόνια μετά λέω ότι έπρεπε να γίνουν γιατί, αν δεν γίνονταν, δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα. Ευγνωμονώ σήμερα τους ανθρώπους που μου φέρθηκαν τοξικά ή άσχημα ή ναρκισσιστικά. Με βοήθησαν να βρω τη δύναμή μου, να πατήσω στα πόδια μου, να δημιουργήσω τη δική μου εταιρεία επικοινωνίας. Τους ευγνωμονώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Μακάρι, αν το βλέπαμε όλοι σαν εξελικτικό πεδίο, να βγαίναμε καλύτεροι.
– Χρειάστηκε να φύγεις ποτέ από κάποια δουλειά λόγω μιας κακοποιητικής συμπεριφοράς;
Φυσικά. Την ώρα που το βιώνεις είναι ό,τι πιο δραματικό σου συμβαίνει. Να ακούσεις τον άλλον να σου λέει «έννοια σου και έρχεται η συντέλειά σου. Όπως σε έφτιαξα θα σε καταστρέψω». Προφανώς εκείνη τη στιγμή -ειδικά μικρότερος- νιώθεις ότι ήρθε το τέλος. Ότι χάνεις τη δουλειά σου, ότι μένεις εκτός· απλά η πορεία και ο χρόνος δείχνουν τι είναι ο καθένας. Πλέον αντιλαμβάνομαι ότι έπρεπε να περάσω από αυτά τα στάδια για να μπορώ να σου μιλάω με ηρεμία. Όταν το βιώνεις και θυμός υπάρχει και νεύρα και παράπονο. Φυσικά έχω φύγει από δουλειές που αγαπούσα πολύ, αλλά πρέπει να βάζουμε τα όριά μας σε έναν βαθμό που να μην πληγώνεται η αξιοπρέπειά μας. Το γεγονός ότι δεν ανέχτηκα συμπεριφορές ήταν επειδή ξεπεράστηκαν τα όριά μου και έπρεπε να φύγω. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έπεσα ποτέ στην παγίδα του να γλείψω για να υπάρχω. Αυτό για μένα είναι μεγάλο παράσημο. Προτιμώ να κάνω αργά βήματα.
– Μετάνιωσες ποτέ που ασχολήθηκες με τη δημοσιογραφία;
Κάθε πρωί ξυπνάω και λέω «Χριστέ μου, γιατί κάνω αυτή τη δουλειά» και κάθε βράδυ λέω «Θεέ μου, ευτυχώς που κάνω αυτή τη δουλειά και με γεμίζει τόσο πολύ». Υπάρχουν δύσκολες στιγμές, δεν έχεις ωράριο, είσαι συνέχεια στα κόκκινα. Έχω λιώσει παπούτσια στο πεζοδρόμιο για να είμαι στην ασφάλεια ενός στούντιο. Δεν φύτρωσα. Είδα στην πυρκαγιά στο Μάτι 26 απανθρακωμένους ανθρώπους. Όταν βλέπεις σκληρές εικόνες δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος ποτέ. Δεν είναι όλα φρου φρου και αρώματα. Δεν έχεις επιλογές να αρρωστήσεις και να μην είσαι καλά.
– Κάνεις όνειρα για τη δημιουργία οικογένειας ή σκέφτεται όπως τα φέρει ο Θεός;
Ο Θεός γελάει όταν κάνουμε σχέδια. Όσες φορές έχω σχεδιάσει στη ζωή μου, ο Θεός μου τα έχει φέρει κάπως αλλιώς, γιατί ξέρει καλύτερα. Έχω υπάρξει αρραβωνιασμένη, έχω φτάσει κοντά στον γάμο αρκετές φορές, δεν προέκυψε· απλά, επειδή έχω μεγαλώσει σε μια ευτυχισμένη οικογένεια, θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω τη δική μου. Όμως δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν θέλω να κάνω οικογένεια, για να κάνω και να συμπληρώσω απλά ένα τικ στα κουτάκια μου. Αν θέλει ο Θεός, θέλω μια οικογένεια από αγάπη και όχι από ανάγκη.
