Η Άβα Γαλανοπούλου εμφανίστηκε ως καλεσμένη στην εκπομπή «The 2night Show» το βράδυ της Δευτέρας 17 Νοεμβρίου, όπου είχε μια εκτενή και αποκαλυπτική συζήτηση με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου. Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε τόσο στη σχέση της με τα social media όσο και σε προσωπικές πτυχές της ζωής της, φωτίζοντας πλευρές που δεν συνηθίζει να μοιράζεται δημόσια.
Μιλώντας για την τηλεοπτική της πορεία, η Άβα Γαλανοπούλου εξήγησε πως έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από την τελευταία φορά που συμμετείχε σε τηλεοπτική παραγωγή, εκφράζοντας τον προβληματισμό της για το κατά πόσο θα μπορούσε να ενταχθεί στα σημερινά τηλεοπτικά δεδομένα. Μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Έχω πάρα πολλά χρόνια να κάνω τηλεόραση. Σε τι από όλα αυτά που παίζονται θα κούμπωνα… Η κωμωδία αγνοείται. Μου άρεσαν πολύ οι Σέρρες. Ήρωες πραγματικοί».
Αναφερόμενη στην προσωπική της ζωή και τις επιλογές της, η ηθοποιός τόνισε: «Εγώ μόνο δύο σχέσεις έκανα στη ζωή μου. Τότε δεν απαντούσα, γιατί με έπαιρναν και τηλέφωνο. Δεν διαβάζω, πήρα κινητό το 2000 κι έβαλα ίντερνετ το 2011. Κάθονται και διαβάζουν λέει αρνητικά σχόλια. Γιατί να διαβάζεις αυτούς που σε βρίζουν… Είναι τοξικό». Η τοποθέτηση αυτή ανέδειξε τη στάση της απέναντι στη σύγχρονη διαδικτυακή κουλτούρα και τη συνειδητή απόστασή της από τα κοινωνικά δίκτυα.
Στη συνέχεια η Άβα Γαλανοπούλου, μιλώντας για την εποχή που συμμετείχε στους «Δύο ξένους», θυμήθηκε με νοσταλγία τις συνθήκες αλλά και το πάθος που χαρακτήριζε εκείνη την περίοδο: «Τότε είχαμε άλλα “γκάζια”. Είχαμε πολύ μεράκι. Δεν μας πείραζε καθόλου που από τις 5 το πρωί ήμασταν στο πόδι. Άλλαζα 3 συγκοινωνίες τότε για να φτάσω. Ξεκίναγε το γύρισμα στις 9 το πρωί τελειώναμε στις 6 και έλεγε ο Ρήγας, “εντάξει φύγετε, δεν προλάβατε σήμερα να κάνετε το γύρισμα, αύριο πάλι”, στους μαθητές της σχολής, οχτώ παιδιά, σαν τα μουλάρια καθόμασταν όρθιοι. Δεν υπήρχε ούτε καμαρίνι να κάτσουμε που λέει ο λόγος. Τόσοι άνθρωποι μπαινοβγαίνανε. Δεν μας πείραζε αυτό, το καταλαβαίνεις; Αλλάζαμε στα σκαλάκια, δεν μας πείραζε! Να σου πουν ιστορίες… τι να λέμε! Ξεκινάγαμε είχαμε γκάζια και όρεξη, πιστεύαμε ότι ξεκινάγαμε το όνειρο».
