H Τζένη Μπαλατσινού παραχώρησε μια σπάνια και ιδιαίτερα προσωπική συνέντευξη στο νέο τεύχος του περιοδικού Glow και στον Άρη Καβατζίκη, μιλώντας για την οικογένειά της, την Πάτμο, τη μητρότητα, τη δημόσια εικόνα της και τη σχέση της με τον σύζυγό της, Βασίλη Κικίλια.
Αναφερόμενη στα παιδιά της, εξομολογήθηκε πως η έγνοια για εκείνα δεν σταματά ποτέ, ανεξάρτητα από την ηλικία τους, ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στον μικρό Παναγιώτη, ο οποίος, όπως είπε, της θύμισε τη σημασία του να ζει περισσότερο το παρόν.
«Η σκέψη μου είναι συνεχώς και στα τέσσερα παιδιά μου. Δεν σταματάς ποτέ να έχεις έγνοια όταν είσαι γονιός, είσαι ένα αιώνιο καγκουρό. Και παιδιά να αποκτήσουν τα παιδιά μου, πάλι την έγνοια τους θα έχω.
Ωστόσο, ο Παναγιώτης με βοήθησε, καθώς μου θύμισε κάτι πολύ απλό: να ζω περισσότερο το παρόν. Με έκανε να ξαναδώ μέσα από τα μάτια ενός παιδιού την περιέργεια, τον αυθορμητισμό, τη χαρά με τα απλά πράγματα. Αντιλαμβάνομαι πολύ πιο συνειδητά το κάθε του μικρό επίτευγμα, γιατί τα παιδιά ζουν στο σήμερα. Και φυσικά, όταν ήμουν σε μια πιο ώριμη φάση της ζωής μου, ο μικρός ήρθε για να μου θυμίσει ότι η αγάπη είναι ανεξάντλητη. Υπάρχουν τόσα αποθέματα αγάπης, που ίσως να μην ήξερα ότι υφίστανται. Αυτό δεν είναι θαύμα; Όπως θαύμα είναι και ο Παναγιώτης…».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης μίλησε για τις διαφορετικές «ταυτότητες» που έχει αποκτήσει στη ζωή της, τονίζοντας πως η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να διατηρήσει τον αυθεντικό της εαυτό. Παράλληλα, αποκάλυψε ότι ήδη φαντάζεται τον εαυτό της στον ρόλο της γιαγιάς.
«Αντιλαμβάνομαι ότι όλοι μας έχουμε πολλούς ρόλους στη ζωή, ο καθένας με τις απαιτήσεις του. Το πιο δύσκολο για μένα ήταν να μάθω να είμαι ο εαυτός μου, μέσα από όλες τις ταυτότητες που απέκτησα, χωρίς να χάσω τον πυρήνα μου.
Είναι μια διαρκής άσκηση ισορροπίας. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε καλοί, αλλά το θέμα είναι –όπως λέει μια ινδιάνικη παροιμία– ποιον λύκο επιλέγουμε τα ταΐσουμε από τους δύο που έχουμε μέσα μας, τον καλό ή τον κακό; Και δεν είναι μόνο οι ρόλοι. Είμαστε πολύ περισσότερα. Εγώ νιώθω ακόμη κορίτσι, θέλω να γελάω, κάνω τις γκάφες μου, έχω φοβίες, ανασφάλειες, επιθυμίες, αγωνίες, είμαι ακόμη δημιουργική, θέλω να μάθω τόσα πολλά ακόμη, να ζήσω, να ταξιδέψω. Σκέφτομαι, δε, από τώρα πώς θέλω να είμαι ως γιαγιά, που θα έρχονται τα παιδιά στην Πάτμο, θα μου αφήνουν τα εγγόνια μου, κι εγώ θα τα κρατάω και θα τους μαγειρεύω…
Θέλω να αγαπάω και να αγαπιέμαι, είναι πολύ σημαντικό για μένα. Η ευτυχία δεν είναι κάτι εντυπωσιακό, αλλά να ξυπνάς το πρωί και να νιώθεις ότι η ζωή σου έχει νόημα. Η πληρότητα βρίσκεται στην ποιότητα των σχέσεων και όχι στα μεγάλα επιτεύγματα. Να συνεχίσουμε να έχουμε περιέργεια για τη ζωή. Να μην πάψουμε ποτέ να συγκινούμαστε από τους ανθρώπους, να βρίσκουμε χρόνο για εκείνους που αγαπάμε, η ζωή δεν μετριέται με όσα πετυχαίνουμε, αλλά με όσα μοιραζόμαστε. Η ζωή είναι εμείς, όχι εγώ.»
Η παρουσιάστρια αναφέρθηκε επίσης στη σχέση της με τα μέσα ενημέρωσης, επισημαίνοντας ότι, παρότι της πρόσφεραν σημαντικές εμπειρίες και ευκαιρίες, πολλές φορές οι τίτλοι δημιουργούν μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας. Παράλληλα, εξέφρασε την ενόχλησή της για τα κακόβουλα σχόλια που έχουν κατά καιρούς στραφεί προς την οικογένειά της.
«Τα media μού έδωσαν πολλά: εμπειρίες, ευκαιρίες, ανθρώπους που εκτιμώ. Όμως αυτήν τη στιγμή ζούμε σε μια εποχή που η ταχύτητα προηγείται της ουσίας. Οι τίτλοι πολλές φορές δημιουργούν μια πραγματικότητα που δεν είναι “ολόκληρη”, γι’ αυτό θεωρώ ότι έχουμε όλοι μας ευθύνη, όσοι επικοινωνούν αλλά και όσοι καταναλώνουν την πληροφορία.
Δεν αποτελεί λύση το να είμαστε απέναντι στα media, ευθύνη απαιτείται. Φυσικά και έχω στεναχωρηθεί από κακόβουλα σχόλια, τα οποία γίνονται πολλές φορές για πολιτικούς λόγους, φτάνοντας μέχρι και τις οικογένειες των ανθρώπων που βρίσκονται στην πολιτική. Διαχωρίζω την κριτική ‒αυτονόητη και απαραίτητη‒ προς έναν πολιτικό, αλλά η στοχοποίηση συζύγου και παιδιών δεν είναι πολιτική, αλλά η εύκολη λύση όταν δεν υπάρχουν καλύτερα επιχειρήματα. Είχα πληγωθεί όταν διάβασα πράγματα για τα παιδιά μου. Για εμένα, λιγότερο. Είμαστε όλοι άνθρωποι, ακόμη και όσοι βρίσκονται στα φώτα της δημοσιότητας.»
«Ο Βασίλης με έκανε να αναθεωρήσω πολλά. Μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, και αυτό είναι η βάση της σχέσης μας. Ο κόσμος γνωρίζει τον δημόσιο άνθρωπο. Εγώ γνωρίζω τον σύντροφο, τον τρυφερό πατέρα, τον φίλο. Είναι βαθιά αφοσιωμένος στην οικογένεια, με έντονη αίσθηση ευθύνης και μια ευαισθησία που σπάνια αφήνει να φανεί δημόσια. Δεν εγκαταλείπει ποτέ τους ανθρώπους του, και αυτό είναι ίσως το χαρακτηριστικό που θαυμάζω περισσότερο σε εκείνον.
