Με αφορμή την παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», όπου συμπρωταγωνιστεί μαζί με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος άνοιξε την καρδιά του στο ΒΗΜΑgazino, μιλώντας για τον ρόλο που έχει η υποκριτική στη ζωή του και για όσα τον συγκινούν βαθιά στο θέατρο. Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη συνέντευξή του.
Πώς φανταζόσασταν τον εαυτό σας όταν ήσασταν μικρός;
Δεν είχα σχέδιο, είχα μια ανάγκη να καταλάβω γιατί υπάρχουμε και τι νόημα έχει αυτό το πέρασμα. Ολα όσα συνέβησαν, οι δυσκολίες, τα λάθη, οι συμπτώσεις, κάπου οδηγούσαν. Και όσο προχωρούσα άρχισα να συνειδητοποιώ με μαθηματική ακρίβεια ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Υπάρχει μια διαλεκτική στα πάντα, μια συγχρονικότητα που μας καθοδηγεί ακόμη και όταν δεν την αντιλαμβανόμαστε. Κάθε εμπειρία, καλή ή δύσκολη, ήταν ένα βήμα προς τη συνειδητότητα. Δεν ονειρευόμουν επιτυχία, ονειρευόμουν αλήθεια. Γιατί, όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός στον “Πορφύρα”, “και συ σ’ εσέ ‘χεις μέρος” – κι εσύ έχεις μέσα σου ένα μέρος από τον Παράδεισο. Και ίσως εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη αποκάλυψη, ότι τίποτα δεν είναι έξω από εμάς και εμείς οι ίδιοι είμαστε κομμάτι τού Ολου.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο κέρδος και ποια η μεγαλύτερη απομυθοποίηση που σας έχει δώσει η τέχνη σας έως σήμερα;
Το μεγαλύτερο κέρδος είναι η γνώση του εαυτού. Η τέχνη με ανάγκασε να κοιταχτώ χωρίς φίλτρα, να δω και τα σκοτάδια και το φως μου. Μου έμαθε την ταπεινότητα της αλήθειας. Η απομυθοποίηση ήταν πως δεν αρκεί το χάρισμα ή η αγάπη, χρειάζεται πειθαρχία, κόπος και συνέπεια ψυχής. Γιατί μόνο τότε αποκτάς το αξίωμα του ταλαντούχου, δεν σ’ το χαρίζουν, το καταθέτεις και το κερδίζεις.Η τέχνη δεν σε χαϊδεύει, σε δοκιμάζει. Αν την πλησιάσεις επιφανειακά, σε εκθέτει, αν της δοθείς ολοκληρωτικά, σε μεταμορφώνει. Και εκεί βρίσκεται το παράδοξο, ότι το πιο σκληρό της πρόσωπο είναι και το πιο λυτρωτικό».
Χωρίς ποια στιγμή σας δεν θα ήσασταν αυτός που βλέπουμε σήμερα;
Χωρίς τις στιγμές που με δοκίμασαν δεν θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα. Και όταν λέω δοκιμασίες, δεν εννοώ μόνο όσα ήρθαν απ’ έξω, αλλά και εκείνες τις φορές που εγώ ο ίδιος χειρίστηκα λάθος μια κατάσταση, που βιάστηκα να ενθουσιαστώ, να εμπιστευτώ χωρίς όρια και έφαγα τα μούτρα μου. Αυτές οι στιγμές με προκάλεσαν να ανακαλύψω τη δύναμή μου, να μάθω να στέκομαι ξανά.
Με έμαθαν ότι η πτώση δεν είναι αποτυχία, είναι μέρος της διαδρομής προς το φως. Και αυτό το φως κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή προσπαθώ να το φέρω μαζί μου, όχι για να με φωτίζει αλλά για να το μοιράζομαι.
Πριν από λίγα χρόνια βρεθήκατε και ζήσατε για λίγες ημέρες στην ακατοίκητη Πολύαιγο. Τι προίκα σάς έδωσε αυτή η εμπειρία;
Η Πολύαιγος ήταν μύηση στη σιωπή. Πήγα για λίγες ώρες και τελικά έμεινα τρεις ημέρες. Εκεί ο χρόνος σταμάτησε και έμεινε μόνο το φως, η πέτρα και η θάλασσα. Για πρώτη φορά ένιωσα πως ήμουν ταυτόχρονα μέρος του Ολου και μοναδικός μέσα σε αυτό. Δεν υπήρχε τίποτα να με αποσπά, τίποτα να μου λείπει.
Εκεί κατάλαβα το πιο σημαντικό απ’ όλα, τη δύναμη να μπορώ να σταθώ μόνος μου στον κόσμο και να νιώθω πληρότητα έχοντας μόνο τα απαραίτητα, και αυτά τα απαραίτητα δεν έχουν καμία σχέση με τον άνθρωπο του 2025. Η Πολύαιγος μου χάρισε αυτό, τη σιωπή ως γνώση και την απλότητα ως δύναμη.
