Η σχέση του Δημήτρη Κόκοτα με τον πατέρα του, τον σπουδαίο Σταμάτη Κόκοτα, δεν ήταν ποτέ μια εύκολη, απόλυτα αρμονική σχέση όπως ίσως θα περίμενε κανείς. Πίσω από τη βαθιά αγάπη και τον θαυμασμό υπήρχαν εντάσεις, διαφωνίες και στιγμές που κανείς από τους δύο δεν έκανε εύκολα πίσω.

Το μεγαλύτερο «αγκάθι» μεταξύ τους φαίνεται πως ήταν ακριβώς αυτό: ο εγωισμός και των δύο. Όπως είχε παραδεχθεί ο ίδιος ο Δημήτρης, ήταν δύο άνθρωποι με έντονη προσωπικότητα, που συχνά διαφωνούσαν και περίμεναν ο ένας από τον άλλον να κάνει το πρώτο βήμα.

«Είμαστε και οι δύο εγωιστές»

Ο Δημήτρης δεν προσπάθησε ποτέ να παρουσιάσει μια εξιδανικευμένη εικόνα της σχέσης τους.

«Συνέχεια μαλώναμε, δεν υπάρχει κάποια μέρα που να μη φωνάζαμε ο ένας στον άλλο σε βάση καθημερινή. Σαν πατέρας με γιο. […] Διαφωνούσαμε για τα πάντα και για τίποτα. Είμαστε και οι δύο εγωιστές και ψάχναμε κάτι να πούμε», είχε εξομολογηθεί.Αυτός ο εγωισμός ήταν, σύμφωνα με τις περιγραφές του, το βασικό εμπόδιο ώστε μια διαφωνία να τελειώσει γρήγορα. Κανείς δεν ήθελε να υποχωρήσει, κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί εύκολα ότι μπορεί ο άλλος να είχε δίκιο.

Και όμως, πίσω από τους καβγάδες υπήρχε μια βαθιά σχέση αγάπης.Ο Δημήτρης γνώριζε πως ο πατέρας του είχε πάντα άποψη και πως πολλές φορές οι συμβουλές του τελικά αποδεικνύονταν σωστές.

«Πάντα με συμβούλευε, πάντα είχε να πει κάτι. Είχε άποψη. Το θέμα ποιο είναι, ότι όταν ήθελα να κάνω του κεφαλιού μου, έβγαινε σωστός και έλεγα “όχι, ρε”. Μετά αρχίζεις και το ξανασκέφτεσαι, λες “μπαμπά, πώς το βλέπεις αυτό;”», είχε πει χαρακτηριστικά.

Ο πατέρας που ήταν και το πιο αυστηρό του «κριτήριο»

Η σχέση τους είχε και μια ακόμη διάσταση: ο Σταμάτης Κόκοτας δεν ήταν μόνο ο πατέρας του Δημήτρη, αλλά και ένας τεράστιος καλλιτέχνης.

Για τον γιο του, η γνώμη του είχε ιδιαίτερο βάρος. Οι δίσκοι του περνούσαν ουσιαστικά από τη δική του «εξέταση».«Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός. Άκουγε τους δίσκους μου μετά την κυκλοφορία τους, ήταν σαν εξετάσεις. Δίνεις και μετά περιμένεις τα αποτελέσματα», είχε αναφέρει.Η ανάγκη του Δημήτρη να βρει τη δική του φωνή, μακριά από τη σκιά του πατέρα του, ήταν ένας ακόμη λόγος που κατά καιρούς δημιουργούνταν τριβές.Ο ίδιος είχε επιλέξει να μην τον μιμηθεί και να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι θα διαφωνούσε με τον πατέρα του.«Δεν προσπάθησα ποτέ να μιμηθώ τον πατέρα μου. Το όνομα Κόκοτας ήταν διαβατήριο, αλλά ταυτόχρονα και μια τεράστια ευθύνη. Ήξερα ότι η σύγκριση θα υπήρχε πάντα, γι’ αυτό διάλεξα να κάνω κάτι εντελώς δικό μου, με το δικό μου ύφος», είχε εξηγήσει.

Η μεγάλη αγάπη πίσω από τις συγκρούσεις

Όσο έντονες κι αν ήταν οι διαφωνίες τους, ο Δημήτρης δεν έκρυψε ποτέ ότι ο πατέρας του ήταν ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της ζωής του.

Μιλώντας για τα παιδικά του χρόνια, είχε παραδεχθεί ότι ο Σταμάτης έλειπε συχνά λόγω των επαγγελματικών του υποχρεώσεων, κάτι που του είχε αφήσει ένα παράπονο.

Παράλληλα, όμως, τον περιέγραφε ως έναν πατέρα που αγαπούσε βαθιά την οικογένειά του.

«Είχαμε καταπληκτικό πατέρα, νοιαζόταν για εμάς, ήταν κοντά μας με συμβουλές. Το είχα παράπονο που μου έλειψε στα παιδικά μου χρόνια λόγω της δουλειάς του», είχε πει.Ως παππούς, μάλιστα, ο Σταμάτης είχε μια ακόμη πιο τρυφερή πλευρά.«Ο πατέρας μου, καταρχάς λάτρευε τα παιδιά, σαν παππούς είχε μία τεράστια αγκαλιά και πάντα μία σοκολάτα ή μία έκπληξη για τα εγγόνια του», είχε εξομολογηθεί ο Δημήτρης.

Όταν κανείς δεν έκανε πίσω

Μπορεί οι δύο άνδρες να είχαν αγαπηθεί βαθιά, όμως ο χαρακτήρας και των δύο ήταν τέτοιος που συχνά η συμφιλίωση δεν ερχόταν εύκολα.Κανείς δεν έκανε εύκολα το πρώτο βήμα. Μπορεί να περνούσε μια ένταση και να ακολουθούσε σιωπή, χωρίς όμως αυτή η απόσταση να σημαίνει πραγματική αποξένωση. Ήταν περισσότερο ένας άτυπος «πόλεμος» μεταξύ δύο ανθρώπων που γνώριζαν ο ένας τον άλλον πολύ καλά και ήξεραν ακριβώς πώς να αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές του άλλου.Και ίσως αυτό να εξηγεί γιατί, παρά τους καβγάδες, ο δεσμός τους δεν έσπασε ποτέ πραγματικά.

Ο αποχαιρετισμός που τα είπε όλα

Όταν ο Σταμάτης Κόκοτας έφυγε από τη ζωή, την 1η Οκτωβρίου 2022, ο Δημήτρης βρέθηκε απέναντι στη μεγαλύτερη απώλεια της ζωής του.

Στον επικήδειό του, ο άλλοτε γιος που συχνά διαφωνούσε με τον πατέρα του μίλησε μόνο με αγάπη και ευγνωμοσύνη.«Ήσουν ένας καταπληκτικός πατέρας. Μας αγάπησες πάρα πολύ. Μας έδωσες πολύ αγάπη», είπε.Και συνέχισε:«Ο Σταμάτης για μένα θα είναι πάντα εδώ, θα ζει σίγουρα μέσα στις καρδιές όλων μας. Στη σκέψη μας, θα τον ακούμε, θα είναι πάντα εδώ να μας στηρίζει».

Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν πια εγωισμοί, παλιές διαφωνίες ή καβγάδες. Υπήρχε μόνο η απώλεια ενός πατέρα.

Μετά την απώλεια, η ανάγκη για την παρουσία του

Μετά τον θάνατο του Σταμάτη, ο Δημήτρης μιλούσε συχνά για την αίσθηση ότι ο πατέρας του εξακολουθούσε να βρίσκεται κάπου κοντά του.

«Έχω την αίσθηση πως ο πατέρας μου είναι πάντα εδώ. Μπαίνω στο YouTube και τον βλέπω, είναι βάλσαμο», είχε πει.Η μουσική έγινε ένας τρόπος να συνεχίσει να επικοινωνεί μαζί του. Μέσα από τα τραγούδια του Σταμάτη, ο Δημήτρης έβρισκε ξανά έναν άνθρωπο που είχε χάσει στην πραγματικότητα, αλλά δεν μπορούσε να χάσει μέσα του.

Τελικά, ίσως αυτή να ήταν η πραγματική ουσία της σχέσης τους. Δεν ήταν ποτέ τέλεια και δεν χρειάστηκε να είναι.Ήταν μια σχέση γεμάτη αγάπη, θαυμασμό, διαφωνίες, εγωισμό και βαθιά εξάρτηση ο ένας από τον άλλον.Το μεγάλο τους «αγκάθι» ήταν ότι κανείς δεν ήθελε εύκολα να κάνει πίσω. Όμως, πίσω από κάθε ένταση υπήρχε ένας δεσμός που δεν κατάφερε να σπάσει ούτε ο χρόνος ούτε οι διαφορές.Και η συμβουλή του Σταμάτη που τελικά έμεινε στον Δημήτρη για πάντα τα συμπυκνώνει όλα:«Να είσαι ο εαυτός σου, να είσαι κύριος και να σέβεσαι το κοινό που έρχεται να σε ακούσει».

Μια φράση που ο Δημήτρης κράτησε σε όλη την πορεία του, αποδεικνύοντας πως ακόμη και όταν διαφωνούσε με τον πατέρα του, μέσα του κουβαλούσε πάντοτε τη φωνή του.