Ο Διονύσης Σαββόπουλος έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Τρίτης, 21 Οκτωβρίου, ύστερα από μια πολύμηνη και σκληρή μάχη με σοβαρά προβλήματα υγείας.
Η ανακοπή καρδιάς, που υπέστη στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν επί εβδομάδες, σφράγισε το τέλος μιας ζωής γεμάτη αγώνες, καθώς πάλευε με τον καρκίνο εδώ και πέντε χρόνια. Ο εικαστικός και στενός φίλος του, Αλέξης Κυριτσόπουλος, μίλησε συγκινημένος στην εκπομπή του ΣΚΑΪ, «Το ‘Χουμε!», περιγράφοντας τις τελευταίες στιγμές του Διονύση.
Ο Αλέξης Κυριτσόπουλος θυμήθηκε χαρακτηριστικά: «Από τότε είχε πάντα ανησυχίες, ορμή, κέφι, δύναμη, χιούμορ, αλλά και φόβο, ανασφάλεια – από πάντα. Μια εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι από όταν ήμουν φαντάρος στο Λιτόχωρο. Είχα πάει να τον δω σε ένα ξενοδοχείο και μου απήγγειλε όρθιος πάνω στο κρεβάτι τη Μαύρη Θάλασσα. Ήταν λαμπερός, χωρίς μικρόφωνα και φώτα. Ήταν το 1971, και τότε τα πράγματα ήταν δύσκολα, αλλά ο Διονύσης δεν ήταν λοξός, ήταν ένας ποιητής που έκανε τα λοξά να φαίνονται πιο υποφερτά».
«Είχαμε συνεργαστεί στο Κούρεμα. Όμως, όταν οι στενοί του φίλοι τον εγκατέλειψαν, κλείστηκαν περισσότερο στον εαυτό του και τελικά έφυγε, όπως ξέρετε, για την Αμερική…»
Και συνέχισε: «Τις τελευταίες μέρες, καθώς δουλεύαμε ξανά μαζί αυτές τις εκπομπές στην τηλεόραση (σ.σ. το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, Long Play) και γενικότερα αυτό το εξάμηνο που ήταν πάρα πολύ καταβεβλημένος, το ματάκι του έλαμπε και το μυαλό του, ξουράφι. Τον είδα ακόμα και δύο ώρες πριν… φύγει. έγινε το ίδιο λαμπερός. Είχε επαφή με την πραγματικότητα μέχρι το τέλος. Είχε μια γλύκα και μια αγάπη για τους ανθρώπους που ήταν του. Τα παιδιά του, τη γυναίκα του, εμένα, τους φίλους του. Είχε μια γλύκα! Ο Νιόνιος μέχρι και την τελευταία στιγμή τραγουδούσε»
