Έλλη Κοκκίνου για Μαρινέλλα: Πάντα όταν την έβλεπα, γονάτιζα στα πόδια της, σαν να ήμουν ένα πολύ μικρό παιδάκι (video)

Με έντονη συγκίνηση και λόγια γεμάτα αγάπη, η Έλλη Κοκκίνου αναφέρθηκε στην απώλεια της Μαρινέλλας μέσα από την εκπομπή Σαββατοκύριακο παρέα, σκιαγραφώντας τον καθοριστικό ρόλο που είχε στη ζωή της τόσο ως καλλιτέχνιδος όσο και ως προσωπικότητα.

Η γνωστή τραγουδίστρια δεν έκρυψε τη βαθιά συναισθηματική φόρτιση, υπογραμμίζοντας πόσο έντονα έχει επηρεαστεί από τη φωνή, την παρουσία και τη συνολική πορεία της Μαρινέλλας, την οποία όπως αποκάλυψε κουβαλά μέσα της από τα παιδικά της χρόνια.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: «Λίγα λόγια για τη Μαρινέλλα δεν αρκούν, φυσικά δεν μπορώ να πω πολλά. Όλος ο κόσμος έχει ταραχτεί, εμείς οι καλλιτέχνες ίσως λίγο περισσότερο. Εγώ προσωπικά μεγάλωσα με τη μορφή της, με τη μουσική της, με τη μαγική, ανεπανάληπτη, εκφραστική φωνή της. Τη θυμάμαι σαν τώρα, όταν ήμουν κοριτσάκι, να τη βλέπω στις ελληνικές ταινίες. Ήταν η πρώτη μου αγάπη αυτή. Μόνο να τη λατρέψεις μπορούσες.

Η φωνή της, η προσωπικότητά της, η μοναδικότητά της, η αγάπη της για τον κόσμο, η αγάπη της για αυτό που έκανε. Ήταν μια αιώνια έφηβη. «Έφυγε» όπως εκείνη ήθελε, με ένα μικρόφωνο στο χέρι, πάνω στη σκηνή που υπεραγαπούσε, μαζί με τον κόσμο που υπεραγαπούσε, που ήθελε πάρα πολύ να δίνει στον κόσμο»

Στη συνέχεια, η Έλλη Κοκκίνου μοιράστηκε μια πιο προσωπική στιγμή, αποκαλύπτοντας τις έντονες συγκινήσεις που βίωνε κάθε φορά που τη συναντούσε από κοντά: «Ήταν η τελευταία φορά που εμφανίστηκε, που είχα πάει στο Nox, την είχα δει. Και αυτό που θυμάμαι ήταν ότι πήγα στα καμαρίνια… Πάντα όταν την έβλεπα, γονάτιζα στα πόδια της, σαν να ήμουν ένα πολύ μικρό παιδάκι, πολύ μικρή μπροστά της.

Πάντα μου χάιδευε το κεφάλι και τους ώμους, γέλαγε με αυτό που έκανα εγώ. Εγώ το έκανα γιατί ήθελα να τη νιώσω πολύ κοντά μου και λόγω σεβασμού. Και δάκρυζα, από πολύ μικρή την έβλεπα και δάκρυζα. Πόσο μάλλον όταν την έβλεπα προσωπικά»

Μέσα από τις λέξεις της αναδεικνύεται όχι μόνο ο βαθύς θαυμασμός μιας καλλιτέχνιδας προς μια σπουδαία μορφή του ελληνικού τραγουδιού, αλλά και μια αγνή, σχεδόν παιδική αγάπη, που παρέμεινε αναλλοίωτη στον χρόνο.


 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ