Σήμερα, Δευτέρα 17 Νοεμβρίου, τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας και η Εριέττα Κούρκουλου Λάτση μοιράστηκε μια προσωπική και συγκινητική ανάρτηση στον λογαριασμό της στο Instagram, αναφερόμενη στον γιο της, Λέοντα Βασιλειάδη.
Ο μικρός ήρθε πρόωρα στη ζωή τον Δεκέμβριο του 2024, και σε περίπου έναν μήνα θα γιορτάσει τον πρώτο του μήνα ζωής. Στην ανάρτησή της, η Εριέττα περιγράφει τη δύσκολη εμπειρία του πρόωρου τοκετού, λίγες εβδομάδες πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία γέννησης, αλλά και τα έντονα συναισθήματα που ένιωσε όταν ο γιος της χρειάστηκε να μπει στη Μονάδα Εντατικής Νεογνών (ΜΕΝΝ). Με λόγια γεμάτα τρυφερότητα, η Εριέττα μοιράστηκε την αγωνία, την ελπίδα και τη δύναμη που βρήκε μέσα σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές, αναδεικνύοντας την αξία της φροντίδας και της αγάπης των γονιών σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Η ανάρτησή της αποτελεί ένα συγκινητικό μήνυμα για όλους τους γονείς προώρων μωρών, δίνοντας φως, κουράγιο και αισιοδοξία.
Διάβασε την ανάρτηση της Εριέττας Κούρκουλου:
«Παγκόσμια ημέρα προωρότητας σήμερα και μόλις 11 μήνες μετά την άφιξη του δικού μας πρόωρου θαύματος. Όλα ξεκίνησαν με μια εισαγωγή στο μητέρα στις 34 εβδομάδες, τρεις ώρες πριν απογειωθούμε για εξωτερικό από καθαρή τύχη και ίσως την προστασία των αγγέλων που μας προστατεύουν.
Η αισιοδοξία και η χαρά που το μωρό μας θα γεννιόταν Τοξότης και θα έκανε μαζί μας Χριστούγεννα (η αγαπημένη μου περίοδος) αντικαταστάθηκε γρήγορα από ένα αίσθημα κενού που δεν συγκρίνεται με τίποτε άλλο. Μόλις λίγα λεπτά μετά την μαγική του άφιξη στον κόσμο το μωρό μας έπρεπε να μεταφερθεί στην ΜΕΝΝ και εγώ την ίδια στιγμή στο χειρουργείο λόγω αιμορραγίας. Εκείνο το βράδυ ήμουν τόσο εξαντλημένη που έπεσα λιπόθυμη.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα σε ένα δωμάτιο γεμάτο μπαλόνια και ευχετήριες κάρτες. Άνοιξα το κινητό μου και είδα δεκάδες μηνύματα από αγαπημένους μου ανθρώπους που μας εύχονταν συγχαρητήρια. Όμως η αγκαλιά μου ήταν άδεια. Εάν δεν ήταν ο Βύρωνας και ο νεογνολόγος μας Γιώργος Μαυρογιώργος που μας κράτησε κυριολεκτικά και μεταφορικά το χέρι με τον πιο όμορφο και αληθινό τρόπο καθ’ όλη την διάρκεια της διαμονής του Λέοντα στην ΜΕΝΝ, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.
Εμείς είμασταν από τους τυχερούς, όμως παρόλο που η δική μας περιπέτεια τελείωσε σε τρεις ημέρες, άφησε το στίγμα της. Μπορώ μόνο να φανταστώ τι αισθάνονται οι γονείς που γυρίζουν με άδεια χέρια στο σπίτι. Που περιμένουν το επισκεπτήριο μήνες ολόκληρους για να τους «επιτραπεί» να ακουμπήσουν τα ίδια τους τα μωρά. Οι γονείς που σε κάποιες περιπτώσεις δεν καταφέρνουν να φέρουν ποτέ το παιδί τους στο σπίτι, ή φέρνουν το ένα από τα δύο και παραδίδουν το αδερφάκι του στους αγγέλους. Δεν υπάρχουν λόγια για την δύναμη που χρειάζεται για να αντέξουν!
Δεν έχω λόγια – Μόνο μια υπόσχεση ότι θα κάνω ότι μπορώ για να βελτιωθούν οι συνθήκες της προωρότητας σε αυτή την χώρα και να γίνουν όλα λίγο πιο ανθρώπινα. Αυτό αξίζει σε κάθε οικογένεια, αλλά επειδή οι υπεύθυνοι σπάνια δίνουν σημασία, είναι στο δικό μας χέρι – των γονέων, των γιατρών και των νοσηλευτών να το απαιτήσουμε!».
