Στη δραματική σειρά του MEGA «Μία Νύχτα Μόνο», η Φιλαρέτη Κομνηνού ενσαρκώνει μια γυναίκα σκληραγωγημένη, πληγωμένη βαθιά από τα γεγονότα της ζωής της. Με αφορμή τον ρόλο της, μίλησε στο «Χαμογέλα και πάλι» για το σκοτεινό παρελθόν της ηρωίδας, τις μνήμες που την καταδιώκουν και τον τρόπο με τον οποίο αυτές επηρεάζουν τις σχέσεις της.
«Ο χαρακτήρας μου είναι φτιαγμένος από βαρύ μέταλλο»
Η ηθοποιός εξηγεί ότι όσα πέρασε η τηλεοπτική της ηρωίδα την έκαναν καχύποπτη και απόμακρη:
«Αυτή η γυναίκα βίωσε ένα σκάνδαλο που την ταπείνωσε δημόσια. Δεν ήταν μόνον η απιστία του άντρα της, ήταν ότι βρέθηκε νεκρός στην αγκαλιά της ερωμένης του. Ψάχνω να βρω τι ήταν αυτό που την οδήγησε να γίνει τόσο υπερπροστατευτική.
Η ηρωίδα δεν είναι απλώς δυνατή, είναι αμείλικτη, απόλυτη και δύσκολα προσεγγίζεται».
«Το τραύμα μένει ανοιχτό, δεν κλείνει ποτέ»
Το παρελθόν της, όπως λέει η Φιλαρέτη Κομνηνού, καθόρισε όλη της την πορεία.
Η ηθοποιός μίλησε και για τη δική της προσωπική σχέση με τον γιο της, επίσης ηθοποιό, Γιώργο Παπαγεωργίου:
«Τα παιδιά των ηθοποιών έχουν πάντα μια πρόκληση: να χαράξουν τον δικό τους δρόμο. Προσπάθησα να είμαι δίπλα του διακριτικά, μόνο όταν με χρειαστεί. Τον θαυμάζω πολύ για όσα έχει καταφέρει, είναι δική του κατάκτηση».
Για εκείνη, η διακριτική στήριξη ήταν ο μοναδικός σωστός τρόπος. Τι λέει όμως για την ηρωίδα που ενσαρκώνει στο σίριαλ;
«Ένα τέτοιο τραύμα είναι μόνιμο. Σε κάνει για πάντα επιφυλακτικό και σε βάζει να ανοίγεις μια ομπρέλα προστασίας για ανθρώπους όπως ο γιος της. Το τελευταίο που θα άντεχε η ηρωίδα είναι οίκτο ή λύπηση».
Αυτό το συναίσθημα, όπως λέει, είναι και η πηγή της υπερπροστατευτικότητας της ηρωίδας προς τον γιο της.
«Η υποκριτική με έκανε πιο σοφή»
Η Φιλαρέτη Κομνηνού μίλησε και για το πώς η δουλειά της την επηρέασε στον τρόπο που βλέπει τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους:
«Χρωστάω στο θέατρο ότι με έκανε πιο σωστή και πιο σοφή όσον αφορά τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Δεν πηγαίνω απλώς να παίξω έναν ρόλο, μελετώ, μαθαίνω. Κάθε ρόλος προσθέτει και κάτι καινούριο».
Για την ίδια, η υποκριτική είναι ένας αδιάκοπος δρόμος γνώσης και αυτογνωσίας.
