Μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του έζησε ο Γιώργος Τσούνης, γιος της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά και του Ανδρέα Τσούνη, καθώς ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νομική και παρέλαβε το πτυχίο του σε μια συγκινητική τελετή αποφοίτησης στη Λευκωσία.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Frederick University, παρουσία συγγενών, φίλων και αγαπημένων προσώπων που ταξίδεψαν στην Κύπρο για να βρεθούν στο πλευρό του και να μοιραστούν μαζί του αυτή τη σημαντική ημέρα.
Για κάθε νέο άνθρωπο η αποφοίτηση σηματοδοτεί το τέλος μιας μακράς ακαδημαϊκής διαδρομής και την αρχή ενός νέου κεφαλαίου. Για τον Γιώργο Τσούνη, όμως, η στιγμή αυτή είχε ακόμη μεγαλύτερη συναισθηματική αξία, καθώς η απουσία της μητέρας του ήταν αισθητή σε κάθε στιγμή της τελετής.
Ύστερα από χρόνια προσπάθειας και αφοσίωσης, ο γιος της Φώφης Γεννηματά απέκτησε το πτυχίο της Νομικής, ανοίγοντας πλέον τον δρόμο για την επαγγελματική του πορεία στον χώρο της δικηγορίας. Οι παρευρισκόμενοι τον καταχειροκρότησαν, ενώ δεν έλειψαν οι αγκαλιές, τα χαμόγελα και οι ευχές για το νέο ξεκίνημα.
Παρά το γιορτινό κλίμα, πολλοί δεν μπορούσαν να μη σκεφτούν πως η Φώφη Γεννηματά θα ήθελε όσο τίποτε άλλο να βρίσκεται δίπλα στον γιο της και να τον δει να παραλαμβάνει το πτυχίο του. Η αείμνηστη πολιτικός είχε μιλήσει πολλές φορές για την αγάπη που έτρεφε για την οικογένειά της, τονίζοντας ότι τα παιδιά της αποτελούσαν πάντα την απόλυτη προτεραιότητά της.
Οι φωτογραφίες από την τελετή αποφοίτησης αποτυπώνουν τη χαρά αλλά και τη συγκίνηση της ημέρας, μιας στιγμής που θα μείνει χαραγμένη για πάντα στη μνήμη της οικογένειας.
Λίγο καιρό μετά την απώλεια της Φώφης Γεννηματά, ο σύζυγός της, Ανδρέας Τσούνης, είχε μιλήσει στην εκπομπή «Καλύτερα δε γίνεται» για τη ζωή χωρίς εκείνη, περιγράφοντας με συγκίνηση πόσο έντονη παραμένει η παρουσία της στην καθημερινότητά τους.
«Η παρουσία της Φώφης είναι διαρκής, το σπίτι είναι γεμάτο από φωτογραφίες και αναμνήσεις. Το όνομά της είναι ακόμα στο κουδούνι και δεν πρόκειται να το βγάλουμε. Πάντοτε συζητάμε για εκείνη, το παράδειγμά της, τον τρόπο ζωής που είχαμε, υπάρχει στα βλέμματα των παιδιών. Η έλλειψή της υπάρχει και αυτό είναι ανθρώπινο. Πάντα τη σκεφτόμαστε, μου λείπει, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε», είχε δηλώσει.
Αναφερόμενος στη γνωριμία τους αλλά και στην πολιτική διαδρομή της, είχε τονίσει: «Γνωριστήκαμε το 2002. (…) Είχε μια έμφυτη καλοσύνη, μια ανθρωπιά. Αυτό ήταν το μεγάλο της όπλο και λείπει από την πολιτική ζωή της χώρας. Η Φώφη ήθελε να ανοίξει δρόμο για τις γυναίκες στην πολιτική».
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η αναφορά του στις τελευταίες ημέρες της στο νοσοκομείο: «Ήταν ένας πολύ αισιόδοξος και δυνατός άνθρωπος, δεν φοβόταν και δεν ήθελε να τη λυπηθεί κάποιος. (…) Μέχρι και τις τελευταίες ημέρες στο νοσοκομείο, που οι γιατροί μάς είχαν πει πως δεν υπάρχει κάτι άλλο, η ίδια είχε μια ισχυρή πίστη ότι κάτι θα γινόταν και θα τα κατάφερνε. Πιο πολύ μάς έδινε αυτή κουράγιο παρά εμείς σε εκείνη. Το μότο της ήταν πως δεν πρέπει να φοβάσαι».
Για τα παιδιά τους είχε εξομολογηθεί: «Είχαμε προετοιμάσει τα παιδιά μας για παν ενδεχόμενο. Φυσικά ο πόνος της έλλειψης της μητέρας δεν είναι κάτι αμελητέο, όμως με τον καιρό, επειδή και τα ίδια είχαν θέληση να κάνουν πράγματα, αυτό τα έχει βοηθήσει και προχωράνε».
Κλείνοντας, ο Ανδρέας Τσούνης είχε περιγράψει αυτό που κρατά περισσότερο από τη γυναίκα της ζωής του: «Εγώ κρατάω από εκείνη το μεγάλο και πλατύ χαμόγελο που είχε. Όσο πεσμένος κι αν ήσουν, σου έδινε θάρρος, μπορούσε να σε κάνει να πιστέψεις ότι μπορείς να γίνεις καλύτερος και να τα καταφέρεις».
