Από τη Μαρία Σοφιανού
Είμαι από τους τυχερούς. Έχω μια παρέα σταθερή που αποτελείται από έναν πυρήνα κοριτσιών οι οποίες είναι από τους βασικότερους πυλώνες της ζωής μου. Έχουμε και αγόρια στην παρέα που είτε είναι σταθερά πάντα εκεί, είτε περαστικοί. Έτσι είναι η ζωή τι να κάνουμε;
Σιγά, σιγά θα σας μιλήσω για τον καθένα τους ξεχωριστά, όπως ήδη έκανα με τη Βέρα. Θα σας πω για τις ζωές τους και όλα τα εύκολα και τα δύσκολα που τους έχουν βρει. Δεν θα αποκαλύψω τα πραγματικά τους ονόματα αλλά είμαι σίγουρη πως μέσα σε αυτούς θα βρείτε τις δικές σας ιστορίες και κάπως έτσι θα γίνουμε όλοι μια παρέα.
Εμείς λοιπόν με αυτή την παρέα έχουμε ένα στέκι στο οποίο πάμε σίγουρα μια καθημερινή και αρκετές Κυριακές που έχει απογευματινό πάρτυ με μουσική και χορό. Έτσι έγινε και την Κυριακή που μας πέρασε.
Ντυθήκαμε, αρωματιστήκαμε και πήγαμε στο μέρος μας να διασκεδάσουμε. Αυτό που παρατηρώ κάθε φορά είναι, πως οι περισσότερες παρέες αποτελούνται από γυναίκες μόνο ή από άντρες αντίστοιχα. Τι μας έχει βρει; Που είναι τα ζευγάρια;
Δεν ερωτεύεται πια ο κόσμος; Τι δεν έχει πάει καθόλου καλά στη γενιά μας και μετράμε διαζύγια, ghosting, νάρκισσους, αποφευκτικούς, δειλούς και φοβισμένους ανθρώπους; Γιατί θέλουμε αυτούς που δεν μας θέλουν και δεν θέλουμε αυτούς που μας θέλουν; Τι φάση με τα δύσκολα; Βαριόμαστε τα εύκολα;
Φυσικά και δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν και υπέροχες εξαιρέσεις που σου δίνουν την ελπίδα ότι κάπου εκεί έξω σε περιμένει και το δικό σου ταίρι. Αλλά πάει να γίνει ο κανόνας και αυτό είναι κάπως τρομακτικό.
Μου έχει λείψει να δω ευτυχισμένα ζευγάρια. Να κοιτάνε ο ένας τον άλλον και να λιώνουν. Να γελάνε ασταμάτητα και να πειράζονται μεταξύ τους. Να προσπαθούν και να μην τα παρατάνε στην πρώτη δυσκολία. Να πιστεύουν στο «μαζί» και να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να το κρατήσουν στο χρόνο.
Γιατί μάθαμε να ζούμε μόνοι μας; Γιατί δεν έχουμε ανάγκη από μια αγκαλιά; Γιατί αφήνουμε τη ζωή μας να περνάει λες και θα ζήσουμε 150 χρόνια και έχουμε άπλετο χρόνο να γίνουμε ευτυχισμένοι; Όχι δεν λέω πως η ευτυχία έρχεται μόνο από τον έρωτα, αλλά μην κοροϊδευόμαστε… είναι το πιο δυνατό συναίσθημα. Τι σημασία έχει αν πετύχεις στην καριέρα σου και δεν έχεις κάποιον να νιώσει περήφανος για εσένα; Τι νόημα έχει αν γίνει κάτι αστείο και δεν το μοιραστείς με τον άνθρωπο σου; Στα δύσκολα; Ποιος θα σε κρατήσει, αν όχι το χέρι του;
Φοβόμαστε να πληγωθούμε; Ας πληγωθούμε! Έχει κι αυτό τη μαγεία του. Ξενύχτια, μουσικές, υπερ αναλύσεις με τους φίλους, μηνύματα που δεν στάλθηκαν ποτέ είναι μόνο λίγα από αυτά που θα μας βοηθήσουν να πάμε παρακάτω.
Και στην τελική κι αν δεν θες να πας παρακάτω, είναι εντάξει. Πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι. Αλλά παράλληλα ζήσε. Βγες, χόρεψε, δοκίμασε νέες γεύσεις, πήγαινε εκδρομές, δες δειλινά, κάνε βόλτες με το αμάξι και πρωτίστως πίστεψε σε εσένα και στο ότι κάπου εκεί έξω κάποιος σε περιμένει. Μπορεί να είναι ένας νέος άνθρωπος που δεν τον γνωρίζεις ακόμα, μπορεί να είναι πρώην σου που στα αλήθεια δεν έχει έρθει ακόμα η σωστή στιγμή σας, μπορεί και να είναι ο άνθρωπος που ήδη στέκεται δίπλα σου και ούτε καν το έχεις φανταστεί πως θα μπορούσατε να είστε μαζί.
Στην παρέα μου έχουμε πολύ έρωτα. Δεν είναι όλα εύκολα. Για την ακρίβεια τις περισσότερες φορές είναι δύσκολα. Αλλά δεν τα παρατάμε. Μένουμε, επιμένουμε, προσπαθούμε, συγχωρούμε, ζητάμε συγγνώμες και κυρίως ακούμε.
Πάνω από όλα όμως γελάμε. Κι αυτό είναι που μας κρατάει στο «μαζί». Κι αν έρθει η στιγμή που το «μαζί» κλονίζεται κρατάμε μόνο τα ωραία, χαμογελάμε και προχωράμε! Τολμάμε… εσύ;
Μέχρι την επόμενη φορά… το νου σας!
