Ο Γιώργος Χρυσοστόμου μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Buongiorno» και στον Άρη Καβατζίκη, με αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Το Τέλος του Παιχνιδιού» του Σάμιουελ Μπέκετ. Ο ηθοποιός, με τον γνωστό ειλικρινή του λόγο, αναφέρθηκε σε ένα ζήτημα που τον έχει επηρεάσει βαθιά: την ανεξέλεγκτη καταγραφή θεατρικών παραστάσεων από το κοινό και τη δημοσίευση αποσπασμάτων στα social media, ειδικά στο TikTok.
Όπως αποκάλυψε, οι συνεχείς αναρτήσεις και τα ειρωνικά σχόλια κάτω από βίντεο που τον αφορούν, τον οδήγησαν μέχρι και σε κρίσεις πανικού.
«Θα σου πω κάτι για το TikTok. Με τραβούσαν βίντεο στους “Όρνιθες” την ώρα που ήμουν ημίγυμνος – πέρα από τις υποκλίσεις. Κανείς δεν με ρώτησε αν θέλω να συνδυαστεί η εικόνα μου με ένα τραγούδι που δεν έχω επιλέξει. Δεν ακούω Heavy Metal, R&B… Θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε τραγούδι, δεν είναι θέμα καλλιτέχνη. Είναι ότι δεν με ρώτησε κανείς. Η περσόνα μου, ο εαυτός μου, συνδέεται με ένα υλικό που δεν έχω εγκρίνει. Κι αυτό μετά γίνεται αντικείμενο χλευασμού: “γλεντάμε τον Γιώργο”, πέφτουν τα ειρωνικά σχόλια, τα views εκτοξεύονται, όλοι χαίρονται — εκτός από μένα», είπε με έντονη φόρτιση.
Στη συνέχεια, στάθηκε στη στάση του κοινού και τη διαδικτυακή κριτική:«Στα σχόλια, θα γράψουν: “Ποιος νομίζεις ότι είσαι;” Δεν υπάρχει προσπάθεια κατανόησης, μόνο κακοπροαίρετα σχόλια. Όχι, δεν είναι δουλειά μου να με ανεβάζουν στο TikTok. Δεν πληρώνομαι γι’ αυτό. Αν μου έδιναν ένα κατοστάρικο το βίντεο, το συζητάγαμε… Αλλά έτσι; Όχι. Θα το σκεφτώ πολύ αν ξαναπαίξω σε παράσταση όπου φαίνεται μέρος του σώματός μου».
Ο ηθοποιός υπογράμμισε και τη νομική διάσταση του ζητήματος: «Ο κόσμος δεν ξέρει ότι απαγορεύεται νομικά να με βγάλεις βίντεο χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Αν εγώ το έκανα στον δρόμο, θα ήμουν ο περίεργος, θα έτρωγα cancel. Αλλά δεν ισχύει το ίδιο όταν είμαι εγώ το “αντικείμενο”. Και ναι, έφτασα στο σημείο — από τον φόβο και τις κρίσεις πανικού — να σκέφτομαι να σταματήσω το θέατρο. Στις “Πέτρες”, σταματούσαμε την παράσταση αν έβλεπε κάποιος κινητό. Λέγαμε: “Κινητό; Στοπ η παράσταση. Όλοι έξω”».
Με τα λόγια του, ο Γιώργος Χρυσοστόμου άνοιξε μια απαραίτητη συζήτηση για τα όρια του θεάτρου, της έκθεσης και του σεβασμού στην καλλιτεχνική δημιουργία — και στον άνθρωπο πίσω από αυτή.
