Καλεσμένος το πρωί της Δευτέρας 26 Ιανουαρίου στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς», ο Γιώργος Γιαννόπουλος παραχώρησε μια συνέντευξη με έντονο συναισθηματικό και κοινωνικό χαρακτήρα. Ο γνωστός ηθοποιός και τραγουδιστής αναφέρθηκε τόσο στα επαγγελματικά του σχέδια σε θέατρο και τηλεόραση, όσο και σε ζητήματα που τον αγγίζουν βαθιά σε ανθρώπινο επίπεδο.
Κεντρικό σημείο της κουβέντας αποτέλεσε η απώλεια του Διονύση Σαββόπουλου, μια απώλεια που, όπως εξομολογήθηκε, του άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Παράλληλα, ο ηθοποιός τοποθετήθηκε με ευθύτητα απέναντι στην κοινωνική τάση για ταμπέλες, γενικεύσεις και ισοπέδωση, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα κατά της συλλογικής ενοχοποίησης.
Γιώργος Γιαννόπουλος: Χάνοντας τον Σαββόπουλο, έχασα ένα κομμάτι της ζωής μου
Με εμφανή συγκίνηση, ο Γιώργος Γιαννόπουλος μίλησε για τη σχέση και τη σημασία που είχε ο Διονύσης Σαββόπουλος στη ζωή του, υπογραμμίζοντας πως ο χαμός του δεν ήταν απλώς μια είδηση, αλλά μια βαθιά προσωπική απώλεια που τον σημάδεψε.
«Εγώ χάνοντας τον Σαββόπουλο, έχασα ένα κομμάτι της ζωής μου. Είναι πραγματικά μεγάλη ιστορία αυτή, σε μια άλλη εκπομπή μπορώ να σας τα πω. Εκεί που φωνάζει το παιδί-φρικιό λοιπόν στο δρόμο: “Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι”. Δεν είναι έτσι μόνο. Ο μπάτσος είναι και αστυνομικός, είναι και φρουρός, είναι και σεναριογράφος, είναι και σύζυγος, είναι και γκόμενος, είναι πολλά πράγματα”.
Γιώργος Γιαννόπουλος: «Οι ταμπέλες είναι για τους δρόμους»
Στη συνέχεια, ο ηθοποιός στάθηκε στην ανάγκη να αποφεύγονται οι γενικεύσεις και οι εύκολες κατηγοριοποιήσεις, τονίζοντας πως τέτοιες πρακτικές αδικούν τους ανθρώπους και απλουστεύουν επικίνδυνα την πραγματικότητα.
«Μην ομαδοποιούμε τα πράγματα, ότι ο αστυνομικός είναι μπάτσος είναι αυτό, ο παρουσιαστής είναι αυτό… η κατηγοριοποίηση είναι λάθος, δηλαδή ότι ο τάδε δημοσιογράφος είναι αυτό ή ότι οι δημοσιογράφοι γενικά είναι κίτρινοι».
Κλείνοντας, ο Γιώργος Γιαννόπουλος χρησιμοποίησε μια χαρακτηριστική φράση για να συνοψίσει τη στάση ζωής του, επιμένοντας ότι σε κάθε χώρο και επάγγελμα υπάρχουν άνθρωποι όλων των ειδών και πως η ισοπέδωση δεν οδηγεί πουθενά.
«Όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Υπάρχουν καλοί και κακοί δημοσιογράφοι, καλές και κακές πόρνες, καλοί και κακοί ηθοποιοί και πάει λέγοντας. Εδώ κολλάει το “οι ταμπέλες είναι για τους δρόμους και οι ετικέτες για τα τετράδια”. Θέλω να πω ότι μην ομαδοποιούμε τα πράγματα».
