Η είδηση του θανάτου της Μάρως Κοντού σε ηλικία 92 ετών βύθισε στη θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο, με τον Γιώργο Κωνσταντίνου να είναι από τους ανθρώπους που δυσκολεύονται περισσότερο να διαχειριστούν την απώλειά της. Οι δύο σπουδαίοι ηθοποιοί συνδέθηκαν με μια βαθιά φιλία και μια κοινή καλλιτεχνική πορεία που διήρκεσε δεκαετίες, χαρίζοντας στο ελληνικό κοινό μερικές από τις πιο αγαπημένες στιγμές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
Γεννημένοι και οι δύο το 1934, η Μάρω Κοντού και ο Γιώργος Κωνσταντίνου υπήρξαν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της χρυσής εποχής του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Οι ερμηνείες τους σε κλασικές ταινίες, όπως το «Ξύπνα Βασίλη», το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» και πολλές ακόμη παραγωγές, άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού.
Μέχρι και τα τελευταία χρόνια παρέμεναν ενεργοί καλλιτεχνικά, συνεχίζοντας να υπηρετούν το θέατρο και να αποτελούν πηγή έμπνευσης για τις νεότερες γενιές ηθοποιών.
Σε παλαιότερη συνέντευξή του, ο Γιώργος Κωνσταντίνου είχε μιλήσει με ιδιαίτερη συγκίνηση για τη Μάρω Κοντού και την κοινή τους επιθυμία να δουν να αξιοποιείται ένας ιστορικός χώρος προς όφελος του πολιτισμού.«Η απόφαση αυτή με κάνει πάρα πολύ περήφανο, όπως φαντάζομαι και τη φίλη μου, την Μάρω. Αυτό το οίκημα που ήταν έτοιμο να καταρρεύσει και έτοιμο να πουληθεί κιόλας, ξαφνικά γίνεται κάτι πάρα πολύ χρήσιμο και ένα στόλισμα μέσα στην Αθήνα. Τώρα, είναι πάρα πολύ ωραίο που είμαστε ζωντανοί εμείς και βλέπουμε ένα πράγμα το οποίο πραγματικά θα γίνει στέκι. Δηλαδή πιστεύω ότι θα περάσει πάρα πολύς κόσμος όταν θα φτιαχτεί αυτό», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
Μάλιστα, είχε αποκαλύψει και μια συγκινητική κουβέντα που είχαν κάνει οι δυο τους για την παρακαταθήκη που θα άφηναν πίσω τους.
«Με την Μάρω είπαμε πως… θα μείνουμε στην ιστορία γιατί, πέρα από τις ταινίες που θα βλέπουν αργότερα όταν δεν θα υπάρχουμε, θα υπάρχει αυτό το οίκημα, αυτό το σπουδαίο πράγμα», είχε πει.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Γιώργος Κωνσταντίνου πληροφορήθηκε με μεγάλη οδύνη την είδηση του θανάτου της αγαπημένης του φίλης, ενώ άνθρωποι από το περιβάλλον του αναφέρουν πως είναι απαρηγόρητος για την απώλειά της. Η φράση «Έφυγε η “Ελενίστα” μου» αποτυπώνει τη βαθιά συγκίνηση ενός ανθρώπου που αποχαιρετά όχι μόνο μια σπουδαία συνάδελφο, αλλά και μια πολύτιμη φίλη ζωής.
Η απώλεια της Μάρως Κοντού σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο, αφήνοντας πίσω της έργο και ερμηνείες που θα συνεχίσουν να συγκινούν το κοινό για πολλές ακόμη γενιές.
