Ο Γιώργος Παράσχος παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Happy Day» και στον δημοσιογράφο Δημήτρη Σιδηρόπουλο, με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Ο Φονιάς», στην οποία συμμετέχει και η οποία παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ο ηθοποιός μίλησε με θερμά λόγια για τη δουλειά αυτή, εκφράζοντας την ικανοποίησή του για την ανταπόκριση του κοινού.
«Ένα έργο που έχει αγαπηθεί πάρα πολύ απ’ τον κόσμο και είμαι πάρα πολύ περήφανος γι’ αυτό. Είμαι πάρα πολύ περήφανος για τους συντελεστές αυτής της παράστασης και γι’ αυτό το μεγάλο έργο και για τους δημιουργούς του», ανέφερε αρχικά.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην προσωπική του δοκιμασία με την υγεία του, αποκαλύπτοντας πως συνεχίζει να δίνει μάχη με τον καρκίνο, αλλά με αισιοδοξία και δύναμη. Όπως εξήγησε, η κατάστασή του παρακολουθείται στενά, ενώ μέχρι στιγμής παραμένει σταθερή:
«Είμαι καλά, είμαι σταθερά, δόξα τω Θεώ. Δεν θα πω μέρα με την ημέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα καλύτερα. Το παρακολουθώ κάθε μήνα, να δούμε πού βρισκόμαστε, δόξα τω Θεώ ακόμα είναι σε καταστολή».
Ο ηθοποιός μίλησε με ειλικρίνεια για τον τρόπο που αυτή η εμπειρία αλλάζει την οπτική ενός ανθρώπου απέναντι στη ζωή, υπογραμμίζοντας πως ο φόβος δεν αφορά τόσο τον θάνατο, όσο τα όσα μπορεί να μην προλάβει να ζήσει:
«Ο γιατρός μου σαν στόχο είχε να μπορέσω εγώ να ζω τη ζωή μου και, μέχρι στιγμής, το πετυχαίνει αυτό. Όσοι έχουν περάσει μέσα από αυτό καταλαβαίνουν τι θα πει ζωή, την εκτιμούν με άλλον τρόπο. Και δεν νομίζω ότι σε αυτές τις περιπτώσεις σε φοβίζει το να χάσεις τη ζωή σου. Σε φοβίζει το ότι δεν θα προλάβεις να ζήσεις πράγματα, να βιώσεις πράγματα πριν φύγεις. Αυτός είναι ο φόβος περισσότερο. Δεν με ενδιαφέρει αν θα πεθάνω τώρα ή αν θα χαθώ ή αν θα με θυμούνται ή αν… Το μόνο που παρακαλάω είναι, άμα θα φύγω, να σηκώσει ο Χριστός μας το δεξί του χέρι και να μου πει “έλα, σε περιμένω”».
Ιδιαίτερα φορτισμένος ήταν όταν περιέγραψε τη στιγμή που έμαθε τη διάγνωσή του, μια εμπειρία που, όπως είπε, δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ:
«Το πιο δύσκολο νομίζω ότι ήταν η στιγμή που μου το ανακοίνωσαν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που μου το είπε ο γιατρός, όταν ήμουν στην καρέκλα απέναντί του. Έκλαψα πάρα πολύ. Πιέστηκα αρκετά μέσα μου, τρεις μέρες, και ήθελα να το βγάλω. Ήθελα κάπου να ξεσπάσω ακόμα περισσότερο, δεν μου έφτανε το δάκρυ που έριξα, δεν είχε ξεπλυθεί καλά η ψυχή μου. Και φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω τηλέφωνο την αδελφή μου».
Κλείνοντας, αναφέρθηκε και στην κατάσταση της συντρόφου του, η οποία έχει επίσης αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα υγείας, εκφράζοντας ευγνωμοσύνη που πλέον είναι καλά:
«Είναι καλά, δόξα τω Θεώ. Συνεχίζουμε και κοιτάμε κάτι πράγματα μικρά αλλά είναι καλά, δόξα τω Θεώ. Δόξα τον Κύριο».
