Η Γωγώ Μαστροκώστα δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος που λύγιζε εύκολα. Ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές της ζωής της, επέλεγε να στέκεται όρθια, να χαμογελά και να δίνει δύναμη στους γύρω της. Προτού ξεκινήσει η νέα περιπέτεια με την υγεία της, είχε γράψει στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram τη φράση «όπου πάω φέρνω τον ήλιο», ένα μήνυμα που σήμερα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία και προκαλεί βαθιά συγκίνηση.
Για όσους τη γνωρίζουν πραγματικά, αυτή η φράση δεν ήταν απλώς μια αισιόδοξη ανάρτηση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε πάντα τη ζωή. Παρά τις δυσκολίες, δεν άφηνε ποτέ τον φόβο να την καταβάλει. Αντίθετα, ήταν εκείνη που εμψύχωνε τους άλλους, που έδινε κουράγιο και φως ακόμη κι όταν η ίδια περνούσε τη μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής της.
Η εξομολόγησή της για τη μάχη με τον καρκίνο στο στήθος συγκλονίζει μέχρι σήμερα. Με ειλικρίνεια και τεράστιο ψυχικό σθένος είχε περιγράψει τη στιγμή που, μόλις τρεις ημέρες μετά τη γέννηση της κόρης της, οι γιατροί της ανακοίνωσαν τη σκληρή διάγνωση. Όπως είχε αποκαλύψει, πριν από την εγκυμοσύνη της είχε ήδη εντοπίσει κάτι ανησυχητικό, όμως οι πρώτες εξετάσεις δεν έδειξαν το παραμικρό πρόβλημα.
Η πραγματικότητα, όμως, αποδείχθηκε διαφορετική και η ίδια βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με έναν τεράστιο αγώνα ζωής. Χειρουργεία, απομόνωση και ατελείωτη ψυχική πίεση ήρθαν σε μια περίοδο που θα έπρεπε να βιώνει αποκλειστικά τη χαρά της μητρότητας. Το πιο σκληρό για εκείνη ήταν πως αναγκάστηκε να μείνει μακριά από το νεογέννητο παιδί της, σε μια στιγμή που κάθε μητέρα θέλει μόνο να κρατά στην αγκαλιά της το μωρό της.
Η ίδια είχε περιγράψει με συγκλονιστικά λόγια τις σκέψεις και τον φόβο που τη συνόδευαν καθημερινά: «Κρατούσα το μωρό μου στην αγκαλιά, έκλαιγα και σκεφτόμουν αν θα τη δω να μεγαλώνει». Μέσα σε αυτή τη θύελλα, πάλευε να βρει ισορροπία, να σταθεί δυνατή και να μην παραδοθεί. Όπως είχε παραδεχτεί, ο καρκίνος της στέρησε για πάντα την ανεμελιά της, όμως δεν της πήρε ποτέ τη δύναμη της ψυχής της. «Τρεις μέρες αφότου γέννησα ο γιατρός μου ανακοίνωσε ότι έχω καρκίνο στο στήθος. Πριν την πρώτη μου εγκυμοσύνη εγώ είχα ψηλαφίσει κάτι. Δεν στεκόμαστε ποτέ σε μια διάγνωση και σε έναν γιατρό. Πήγα σε γιατρό και δεν μου έκανε καν μαστογραφία. Έκανα εξέταση και μου είπε πως είναι όλα καλά. Και έρχεται εκείνη η ώρα και μου το είπε. Πριν γίνει το οτιδήποτε κατάλαβα τι έγινε. Με έβαλαν κατευθείαν στο χειρουργείο και με το που ξυπνάω η πρώτη κουβέντα που ακούω είναι “δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι καλά”. Και έπρεπε να είμαι στην απομόνωση να μην βλέπω το παιδί μου. Το ότι δεν τρελάθηκα είμαι πολύ τυχερή. Αυτό που δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ήταν το timing. Προσπαθούσα να ισορροπήσω. Δεν έζησα το παιδί μου μωρό. Είχα μουρλαθεί να κάνω και άλλο μωρό. Κρατούσα το μωρό μου στην αγκαλιά, έκλαιγα και σκεφτόμουν αν θα τη δω να μεγαλώνει. Σε όλη την περιπέτεια της υγείας μου ο Τραϊανός στάθηκε βράχος δίπλα μου. Ο Τραϊανός μου είπε να βγω να μιλήσω για τον καρκίνο στο στήθος για να βοηθήσω τις υπόλοιπες γυναίκες. Τον πρώτο μήνα δεν μπορούσα να διαχειριστώ στην ασθένειά μου. Ο καρκίνος με έκανε να χάσω για πάντα την ανεμελιά μου», είχε πει.
Καθοριστική υπήρξε η παρουσία του συζύγου της, Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος στάθηκε δίπλα της σαν βράχος σε κάθε δύσκολη στιγμή. Εκείνος ήταν και ο άνθρωπος που την ενθάρρυνε να μιλήσει δημόσια για την ασθένεια, ώστε η δική της εμπειρία να γίνει πηγή δύναμης και ενημέρωσης για άλλες γυναίκες που δίνουν την ίδια μάχη.
Η ιστορία της Γωγώς Μαστροκώστα δεν είναι μόνο μια προσωπική εξομολόγηση. Είναι ένα δυνατό μήνυμα ζωής, αισιοδοξίας και αντοχής. Ένα παράδειγμα γυναίκας που, ακόμη και μέσα στον φόβο και τον πόνο, επέλεξε να συνεχίσει να «φέρνει τον ήλιο» γύρω της.
