Ο Γρηγόρης Βαλτινός ήταν ο κεντρικός καλεσμένος της εκπομπής «Studio στις 3» το απόγευμα της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου. Ο σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης άνοιξε τα χαρτιά του στον Θανάση Αναγνωστόπουλο και τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου, με αφορμή την έναρξη της νέας θεατρικής σεζόν.
Σε μια χαλαρή συζήτηση με τους παρουσιαστές, ο Γρηγόρης Βαλτινός έκανε μια αναδρομή στη μακρόχρονη επαγγελματική του πορεία στο θέατρο, ενώ παραδέχτηκε πως έχει δημιουργήσει, χωρίς να το επιδιώξει, την εικόνα ενός πολύ σοβαρού και καθόλου χιουμορίστα καλλιτέχνη.
«Εγώ ήμουνα πάντα ρολίστας. Δεν ήμουν ποτέ ο ζεν πρεμιέ με το κορμί, τα μπλουζάκια, τα μπράτσα και τα τέτοια. Και εντάξει, με παρεξήγησε ο κόσμος. Νόμιζε ότι είμαι σοβαρός. Πάντα από πιτσιρικάς στην παρέα ήμουνα η χαρά της ζωής, η χαρά της παρέας. Γέλια, κέφι, μεταμφιέσεις. Ο κλόουν της παρέας. Γιατί κάτι με τράβαγε προς τα εκεί, προς το θέατρο. Διοργάνωνα παραστάσεις, διοργάνωνα συναυλίες, κάναμε συγκρότημα και τραγούδαγα το ψώνιο», αφηγήθηκε ο Γρηγόρης Βαλτινός.
«Δεν ήξερα καν αν έχω γοητεία. Προφανώς δεν είχα. Την απέκτησα αργότερα. Τη σπούδασα, δεν ξέρω, δεν κατάλαβα. Επειδή ήμουν, ξέρεις, πάντα χωμένος – με έτρωγε η κασίδα μου – στις γιορτές σχολικές, εθνικές, θρησκευτικές, οργάνωνα παραστάσεις, απαγγελίες, ποιήματα, στην τάξη διάβαζα τα κομμάτια τα νεοελληνικά, διάβαζα Παπαδιαμάντη, διάβαζα τους ποιητές κτλ… Καταλαβαίνεις τώρα ένα τέτοιο άτομο έχει μεγαλύτερη δημοφιλία. Προϋπήρχε η εξωστρέφεια, η βύθιση στις ιδέες και στην επικοινωνία, η ανάγκη για αποδοχή. Αυτή δεν τελειώνει ποτέ αλλά μειώνεται η αγωνία της», εξομολογήθηκε αμέσως μετά.
Ο ηθοποιός μίλησε και για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη δουλειά του και την ανάγκη να δίνει κάθε φορά τον καλύτερό του εαυτό.
«Δεν αρκεί να τα θέλεις όλα για να είσαι καλός σε όλα. Αλλά αν έχεις κάποια από τα πράγματα που είπαμε πριν, αν έχεις ένα φιλότιμο, έναν επαγγελματισμό, θα κοιτάξεις αυτό που κάνεις. Εγώ πάντα το αντιμετωπίζω σαν ένα παιχνίδι, σαν μία αναμέτρηση η οποία θα με γεμίσει δύναμη, θα με γεμίσει αυτοπεποίθηση. Να το κάνω καλά ρε γαμώτο, έτσι, για τη φανέλα», μοιράστηκε ο Γρηγόρης Βαλτινός.
Όταν ρωτήθηκε πώς αντιμετωπίζει την αποτυχία και αν αναλαμβάνει τη μερίδα ευθύνης που του αναλογεί, ήταν ξεκάθαρος: «Εγώ τη φορτώνομαι πάντα. Ο πρώτος που τη φορτώνεται είμαι εγώ, ίσως γιατί εδώ και πολλά χρόνια επιλέγω τα πράγματα, το έργο. Κάποιες φορές το σκηνοθετώ κιόλας μες στην απερισκεψία μου. Ευτυχώς, δεν έχω μετρήσει πολλές αποτυχίες».
Ο Γρηγόρης Βαλτινός εξήγησε στη συνέχεια ότι κάθε επαγγελματική επιλογή χρειάζεται μεγάλη σκέψη και ωριμότητα, αποκαλύπτοντας πως μπορεί να χρειαστεί ακόμη και χρόνια μέχρι να αποφασίσει αν ένα έργο είναι πραγματικά κατάλληλο για εκείνον.
«Θέλει πάρα πολλή δουλειά, πάρα πολλή προσοχή, πολλή σκέψη, πολλή ωριμότητα. Αυτό το πράγμα το σκέφτομαι πριν επιλέξω κάτι, μπορεί να το σκέφτομαι και δέκα χρόνια. Να το κάνω αυτό το έργο; Ήρθε η στιγμή του; Έχω να πω κάτι; Είμαι ώριμος υποκριτικά; Γιατί κι αυτό μετράει πάρα πολύ. Έχω φτάσει σε ένα σημείο αφαίρεσης και ωριμότητας; Η αφαίρεση είναι το παν στην υποκριτική».
Μιλώντας για τη σχέση του με το κοινό, τόνισε πως ένας καλλιτέχνης δοκιμάζεται καθημερινά και πως η σχέση με τους θεατές χτίζεται σταδιακά, παράσταση με την παράσταση.
«Δοκιμάζεσαι κάθε μέρα. Κάθε μέρα νιώθεις ότι, αν χάσεις κάποιον θεατή, τους θεατές, τη μαγιά σου, τη μαζεύεις σπυρί σπυρί, θεατή θεατή, κάθε μέρα. Μπορεί να κερδίσεις έναν άνθρωπο από μία παράσταση και να πει “Πήγα, μου άρεσε το έργο, η επιλογή, η ερμηνεία. Α, θα πηγαίνω να τον παρακολουθώ αυτόν τον καλλιτέχνη, θα ακούω τα τραγούδια του, θα ακούω τους δίσκους του, θα βλέπω τις παραστάσεις του”. Αυτό λοιπόν, το μαζεύεις κάθε βράδυ. Βράδυ βράδυ, πενήντα χρόνια», σημείωσε ο Γρηγόρης Βαλτινός.
