Ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» δεν είναι απλώς μια σειρά. Είναι μια εικόνα που έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό του κόσμου. Κάθε Πάσχα, στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές χώρες, προβάλλεται ξανά και συγκινεί όπως την πρώτη φορά.
Η μορφή του Ιησού με τα γαλάζια μάτια και το ήρεμο βλέμμα έχει γίνει σχεδόν η «επίσημη» εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας. Και όμως, πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχει μια ιστορία γεμάτη τύχη, σωστές αποφάσεις και απρόσμενες στιγμές.
Ο σκηνοθέτης και η μεγάλη ευθύνη
Ο Φράνκο Τζεφιρέλι ανέλαβε να γυρίσει τη σειρά μετά από επιθυμία του Πάπα Παύλου ΣΤ΄. Το έργο ήταν δύσκολο και το όραμα μεγάλο: μια παραγωγή υψηλής ποιότητας, με σεβασμό και βάθος. Όμως, υπήρχε ένα μεγάλο ερώτημα που βασάνιζε όλους: ποιος θα παίξει τον Ιησού; Έπρεπε να δείξει τη ζωή του Ιησού με σεβασμό αλλά και με τρόπο που να αγγίζει τον κόσμο.
Ο Πατσίνο και ο Χόφμαν
Στην αρχή, οι δημιουργοί στράφηκαν σε μεγάλα ονόματα του κινηματογράφου. Ανάμεσα σε αυτά ήταν ο Αλ Πατσίνο και ο Ντάστιν Χόφμαν. Δύο ηθοποιοί με τεράστια καριέρα και σπουδαίο ταλέντο. Όμως υπήρχε ένα πρόβλημα: ήταν ήδη πολύ αναγνωρίσιμοι. Ο θεατής, βλέποντάς τους, δεν θα έβλεπε τον Ιησού, αλλά τον Πατσίνο ή τον Χόφμαν. Επιπλέον, τα φυσικά τους χαρακτηριστικά δεν ταίριαζαν με την εικόνα που ήθελε να δώσει ο Τζεφιρέλι. Έτσι, παρά το κύρος τους, έμειναν εκτός.
Η τυχαία εμφάνιση που άλλαξε τα πάντα
Και τότε εμφανίστηκε ο Ρόμπερτ Πάουελ.
Δεν πήγε για τον ρόλο του Ιησού. Πήγε για να παίξει τον Ιούδα. Ήταν άγνωστος, ψηλός και πολύ αδύνατος. Όμως είχε κάτι ξεχωριστό: ένα πολύ έντονο βλέμμα.
Ο Φράνκο Τζεφιρέλι τον είδε και αμέσως κατάλαβε. Αυτός ήταν ο Ιησούς που έψαχνε. Λέγεται πως εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τα μάτια του, που σκέφτηκε αμέσως κάτι απλό: «Αν αυτός είναι ο Ιούδας, τότε ο Ιησούς πώς πρέπει να είναι;»
Το βλέμμα που έγραψε ιστορία
Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία της σειράς ήταν τα μάτια του Πάουελ.
Ο σκηνοθέτης ήθελε ο Ιησούς να φαίνεται ήρεμος, σχεδόν «άλλος». Για να το πετύχει αυτό, ζήτησε από τον ηθοποιό να μην ανοιγοκλείνει συχνά τα μάτια του στις σκηνές. Αυτό έκανε το βλέμμα του ακόμη πιο έντονο.
Ένα βλέμμα ήρεμο, βαθύ και καθηλωτικό. Ένα βλέμμα που δεν ξεχνιέται. Του Ιησού αν είχαμε την εικόνα του
Δύσκολα γυρίσματα σε ακραίες συνθήκες
Τα γυρίσματα κράτησαν περίπου εννέα μήνες και έγιναν στο Μαρόκο και την Τυνησία.
Η ζέστη ήταν πολύ δυνατή. Οι συνθήκες δύσκολες. Οι ηθοποιοί κουράζονταν πολύ.
Στη σκηνή της Σταύρωσης, ο Ρόμπερτ Πάουελ έμεινε για ώρες πάνω στον σταυρό κάτω από τον ήλιο. Ήταν τόσο δύσκολο που χρειάστηκε να σταματήσουν το γύρισμα για να μην πάθει κάτι.
Δεν ήταν απλώς ένας ρόλος. Ήταν μια μεγάλη δοκιμασία.
Το κλίμα στα γυρίσματα
Πολλοί από όσους δούλευαν στη σειρά ένιωθαν ότι συμμετείχαν σε κάτι ξεχωριστό. Λέγεται ότι πριν από σημαντικές σκηνές υπήρχε απόλυτη ησυχία στο πλατό. Κανείς δεν μιλούσε. Όλοι έδειχναν σεβασμό.
Δεν ήταν απλώς μια δουλειά. Ήταν μια εμπειρία που τους άγγιξε.
Τα λόγια του ίδιου του Πάουελ
Ο ίδιος ο Ρόμπερτ Πάουελ έχει μιλήσει για το πώς τον άλλαξε αυτός ο ρόλος.
Έχει πει: «Όταν μου έδωσαν τον ρόλο, ήμουν 31 ετών και δεν είχα ιδιαίτερη σχέση με τη θρησκεία».
Και συνέχισε: «Μετά από εννέα μήνες γυρισμάτων, μπορώ να πω ότι πιστεύω στον Ιησού, ακόμη κι αν δεν πηγαίνω συχνά στην εκκλησία».
Σε μια άλλη στιγμή, είπε κάτι πολύ δυνατό: «Κάποια στιγμή κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και ένιωσα ότι είδα την εικόνα του Ιησού, όπως την είχα στο μυαλό μου από παιδί».
Και ίσως το πιο συγκινητικό από όλα: «Ελπίζω όταν πεθάνω, να με θυμούνται ως τον άνθρωπο που έπαιξε τον Ιησού».
Ένας ρόλος που τον ακολούθησε για πάντα
Μετά τη σειρά, η ζωή του άλλαξε.
Για τον κόσμο, δεν ήταν απλώς ένας ηθοποιός. Ήταν ο Ιησούς.
Αυτό του έδωσε μεγάλη αναγνώριση, αλλά ταυτόχρονα τον δυσκόλεψε σε άλλους ρόλους. Ήταν τόσο δυνατή αυτή η εικόνα, που δύσκολα μπορούσε να ξεφύγει από αυτήν.
Γιατί η σειρά άντεξε στον χρόνο
Περίπου πενήντα χρόνια μετά, η σειρά συνεχίζει να προβάλλεται. Και συνεχίζει να συγκινεί. Δεν είχε εντυπωσιακά εφέ. Δεν είχε υπερβολές.
Είχε κάτι πιο απλό: αλήθεια. Οι ηθοποιοί, οι εικόνες, η μουσική — όλα μαζί δημιούργησαν κάτι που αγγίζει τον κόσμο. Ίσως τελικά το μυστικό να είναι απλό.
Δεν επέλεξαν τον πιο διάσημο ηθοποιό, όπως τον Αλ Πατσίνο ή τον Ντάστιν Χόφμαν. Επέλεξαν τον σωστό άνθρωπο.
Έναν άγνωστο τότε ηθοποιό, που είχε το βλέμμα, την ηρεμία και την παρουσία που χρειαζόταν.
Μια ιστορία που μοιάζει με θαύμα
Αν το σκεφτεί κανείς, όλα έγιναν σχεδόν τυχαία.
Μια οντισιόν για άλλο ρόλο.
Μια γρήγορη απόφαση.
Μια δύσκολη παραγωγή.
Και όμως, από όλα αυτά γεννήθηκε κάτι μοναδικό.
Ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» δεν είναι απλώς μια σειρά. Είναι μια ιστορία που συνεχίζει να ζει.
Και ίσως μας θυμίζει κάτι πολύ απλό:
ότι μερικές φορές, τα πιο μεγάλα πράγματα ξεκινούν από κάτι μικρό και απρόσμενο.
