Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης αφηγείται το θεατρικό έργο «Surriento – Ο κόσμος ξανά» του Θανάση Τριαρίδη, το οποίο παρουσιάζεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό. Η παράσταση ανεβαίνει κάθε Τρίτη στον Τεχνοχώρο «Εργοτάξιον» στη Δάφνη, σε σκηνοθεσία της Έφη Μεραβόγλου.
Η Ιωάννα Πηλιχού, που συμπρωταγωνιστεί με τον Στέλιο Πετράκη, ζει επί σκηνής τη δραματική επαναδιαπραγμάτευση μιας δεύτερης ευκαιρίας. Μιλώντας στο «S», μοιράζεται σκέψεις και συναισθήματα για αυτή τη τραγική ιστορία αγάπης που προσπαθεί να ξαναγραφτεί στο μέλλον, με νέους όρους.
Η υπόθεση αφορά δύο ανθρώπους που συναντιούνται στο ίδιο σημείο και την ίδια ώρα, ερωτεύονται ξανά και ξανά κάθε φορά που γνωρίζονται, όμως μόνο ένας από τους δύο έχει τη δυνατότητα να αλλάξει το τέλος της ιστορίας τους. Έχετε βρεθεί ποτέ στη θέση της ηρωίδας που υποδύεστε, βιώνοντας παρόμοια συναισθήματα;
«Σίγουρα έχω αγαπήσει βαθιά και ειλικρινά. Η αγάπη είναι κινητήριος δύναμη. Σε ζωντανεύει, σε παρακινεί, σε εξελίσσει.»
Στην παράσταση, η κανονική ζωή διασταυρώνεται με μια άλλη πραγματικότητα, σε ένα ταξίδι μέσα στον χωροχρόνο, όπου κυριαρχούν ο έρωτας, η αγάπη και η Τεχνητή Νοημοσύνη. Αν είχατε τη δυνατότητα για ένα προσωπικό restart, σε ποιον χρόνο, χώρο και με ποιον θα επιλέγατε να βρεθείτε;
«Το ταξίδι που θα επέλεγα να κάνω είναι στο βαθύ παρελθόν. Θα ήθελα να περάσω λίγο ακόμα χρόνο με τη γιαγιά μου, που την έχασα όταν ήμουν 6 χρονών, ανήμερα των γενεθλίων μου. Τη λάτρευα και μου λείπει πολύ.»
Υπάρχει παντοτινή αγάπη;
«Νομίζω πως η αγάπη μπορεί να είναι παντοτινή, ναι. Ίσως κάποιες φορές αλλάζει μορφή, αλλά πάντα με έναν τρόπο θα υπάρχει. Ή, τουλάχιστον, εγώ το βλέπω έτσι.»
Τι κρατάτε μέσα σας κάθε βράδυ φεύγοντας από τη σκηνή;
«Κρατώ αυτό το υπέροχο συναίσθημα του να συνεργάζομαι με έναν καταπληκτικό ηθοποιό και άνθρωπο, τον Στέλιο Πετράκη, και να μοιράζομαι μαζί του αυτό το ταξίδι στη σκηνή. Κρατώ την αγάπη του κόσμου που μας κάνει την τιμή να έρθει στο θέατρο και μας “αγκαλιάζει” με αγάπη. Κρατώ το αίσθημα της πληρότητας ότι καλλιτεχνικά κάνω κάτι που γεμίζει την ψυχή μου απίστευτα και κρατώ τα μοναδικά ταξίδια μυαλού που κάνω και εγώ η ίδια παίζοντας τη συγκεκριμένη παράσταση.»
