Μια ιδιαίτερη θεατρική μεταφορά έρχεται να φωτίσει τον εσωτερικό κόσμο ενός από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα, καθώς το έργο «Κατάρρευση» του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ ανεβαίνει στη σκηνή μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Γιώργος Σίμωνας στο Rabbithole.
Η ομάδα Νοσταλγία διασκευάζει Φιτζέραλντ και βυθίζεται στον κόσμο της «Κατάρρευσης».
«Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ», «Τρυφερή είναι η νύχτα», «Η Παράξενη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» είναι μερικά μόνο από τα αριστουργήματα ενός από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της παγκόσμιας πεζογραφίας. Ο Φιτζέραλντ αποτελεί έναν από τους κύριους εκπροσώπους της αποκαλούμενης «Χαμένης γενιάς» των Αμερικανών λογοτεχνών. Η ζωή του υπήρξε θυελλώδης και τόσο ασταθής όσο και οι περιπέτειες των ηρώων του. Με μια νέο-ρομαντική και διεισδυτική ματιά, διεισδύει στον ανθρώπινο ψυχισμό, ξεπερνώντας τον πρώιμο νατουραλισμό και περιπλανώμενος σε κόσμους όπου η φαντασία και τα όνειρα συμπληρώνουν τα κενά της πραγματικότητας. Οι ήρωές του είναι ταυτόχρονα μυθικοί και απόλυτα ανθρώπινοι, ενώ η αγωνία για επιβίωση, αναγνώριση και επικοινωνία διαπερνά το έργο του, με μια γλυκόπικρη αλλά και ταραγμένη διάθεση – χαρακτηριστικό της εποχής της τζαζ και της ποτοαπαγόρευσης.
Λίγο πριν από το τέλος της ζωής του, ο συγγραφέας δημιουργεί ένα ιδιαίτερο μωσαϊκό αυτοβιογραφικών κειμένων, που συνθέτουν έναν απολογισμό της προσωπικής και επαγγελματικής του διαδρομής. Πρόκειται για την «Κατάρρευση» (The Crack Up, 1936), ένα παράδοξο έργο που λειτουργεί ταυτόχρονα ως διήγημα, χρονικό και προσωπικό λεύκωμα: ένας πικρός αποχαιρετισμός στο παρελθόν και μια σχεδόν κυνική υποδοχή μιας νέας πραγματικότητας.
Μέσα από τις σελίδες του αναδύεται μια βαθιά ωριμότητα, που ωστόσο συνοδεύεται από υπόγειες εντάσεις και ψυχικές διακυμάνσεις, αποτέλεσμα του αλκοολισμού, της οικονομικής δυσχέρειας και της αποξένωσης του συγγραφέα από το περιβάλλον του αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό.
Παρά το σκοτάδι, όμως, το έργο διατηρεί μια υπόγεια αισιοδοξία. Ο Φιτζέραλντ μοιάζει να πιστεύει σε έναν διαφορετικό «παράδεισο», που μπορεί – και ίσως πρέπει – να υπάρξει.
Αυτό το σύνθετο και βαθιά ανθρώπινο έργο μεταφέρει στη σκηνή η ομάδα Νοσταλγία, επιχειρώντας μια επιστροφή στον αμερικανικό μύθο, τη λεγόμενη Americana.
