Η Κάτια Δανδουλάκη βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή Buongiorno και μίλησε για τη ζωή της, τη συντροφικότητα, τη σχέση της με το θέατρο αλλά και τον τρόπο που θα ήθελε να αποχαιρετήσει αυτόν τον κόσμο.
«Η κληρονομιά μου είναι η αγάπη του κόσμου. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη μου», είπε συγκινημένη. «Στο θέατρο υπάρχουν λυκοφιλίες, αλλά εγώ έχω βρει αληθινούς φίλους. Έχω δημιουργήσει οικογένεια εκεί μέσα. Με στηρίζουν και τους στηρίζω».
Με ειλικρίνεια μίλησε και για τις ισορροπίες της ζωής της: «Η ουσία είναι η διάρκεια. Έχω κρατήσει προφυλαγμένη την ψυχή μου, δεν αντέχω καμία βιαιότητα. Έκανα διακοπές μετά από 50 χρόνια και ένιωθα ενοχή. Ήμουν βουλιμική στη δουλειά, όχι από ματαιοδοξία αλλά από πάθος. Τώρα δεν έχω τίποτα να χάσω. Αν δεν δουλεύω, είναι σαν να μην ζω».
Όσο για τη συντροφικότητα, η απάντησή της ήταν αποστομωτική: «Ο σύντροφος μου υπήρξε, και καλύφθηκα απόλυτα. Δεν χρειάζομαι άλλον. Η ερωτική συντροφικότητα αντικαταστάθηκε από βαθιές φιλίες. Ο Μάριος ήταν ο ένας και μοναδικός. Όταν έχεις ζήσει κάτι τόσο απόλυτο, δεν υπάρχει “επόμενο”».
Η ηθοποιός δεν έκρυψε τη νοσταλγία της για μια πιο ανθρώπινη εποχή: «Μου λείπουν οι νύχτες με φίλους, το γέλιο, η ανεμελιά. Τώρα ζούμε απομονωμένοι πίσω από οθόνες. Η ζωή είναι να σε αγγίζω και να με αγγίζεις, όχι μέσα από ένα τάμπλετ».
Και όταν τη ρώτησαν πώς θα ήθελε να “φύγει”, η απάντησή της ήταν τόσο ποιητική όσο και αποκαλυπτική:
«Θα ήθελα να πεθάνω πάνω στη σκηνή. Αυτό θα ήταν η μεγαλύτερη ανακούφιση. Αν ζούσαν οι δικοί μου, θα ήθελα να φύγω μέσα στην αγκαλιά τους. Το θέατρο είναι το σπίτι μου. Πιστεύω ότι φεύγουμε για κάπου καλύτερα. Δεν μπορεί να ήρθαμε εδώ για το τίποτα — ήρθαμε για να μάθουμε να αγαπάμε».
Μιλώντας για τον Μάριο Πλωρίτη, η φωνή της μαλάκωσε: «Όταν τον γνώρισα, ήξερα ότι ήταν κάρμα ζωής. Υπήρχε απόλυτος σεβασμός ανάμεσά μας. Το θέατρο με έκανε να αγαπήσω τον εαυτό μου, γιατί μέσα από τους ρόλους έζησα πολλές ζωές. Μου πήρε χρόνια να καταλάβω πόσο ασήμαντοι —και ταυτόχρονα πόσο θεϊκοί— είμαστε οι άνθρωποι».
