Μέσα σε μια Μητρόπολη Αθηνών γεμάτη κόσμο και βαθιά συγκίνηση, ο Γιώργος Νταλάρας στάθηκε για να πει το δικό του «αντίο» στη Μαρινέλλα, τη γυναίκα που σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι. Με λόγια λιτά αλλά γεμάτα συναίσθημα, απέφυγε τις υπερβολές και μίλησε από καρδιάς, τιμώντας τη μνήμη της.

«Μαρινέλλα μου, είναι πολύ βαρύ και δύσκολο αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή. Μου το ζήτησες όμως και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Ξέρω ότι δεν ήθελες τα πολλά λόγια… και γιατί να τα πω άλλωστε; Υπάρχει άνθρωπος που δεν σε ξέρει; Δεν ξέρει τα τραγούδια σου; Την ιστορία σου;
Την περιπετειώδη πορεία σου, που δεν ήταν καθόλου εύκολη; Μια ζωή γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές. Άνοιξες πόρτες, έσπασες ταμπού, γκρέμισες κάστρα. Ήσουν γενναία, ανατρεπτική, μοναδική και επίμονη μέχρι το τέλος, δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές. Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ με πόσο μεγάλο θαυμασμό και σεβασμό μιλούσες για τις μεγάλες φωνές πριν από σένα», ανέφερε συγκινημένος.

“Καλή τύχη όπου και αν πας…”

Στη συνέχεια, ο σπουδαίος ερμηνευτής θυμήθηκε στιγμές από τις συζητήσεις τους, αλλά και τον τρόπο που εκείνη αντιλαμβανόταν τη μουσική και τη ζωή, συνεχίζοντας με λόγια που φανέρωναν τον βαθύ δεσμό τους:

«Και έπειτα, όταν μου μιλούσες για τη Βίκυ Μοσχολιού και τα εκπληκτικά τραγούδια που τραγούδησε, και μετά για τη Χαρούλα μας. Θέλω ακόμα να σου θυμίσω, σαν μουσικός, ότι κατάφερες κάτι απίστευτο. Οι δεύτερες φωνές σου να ακούγονται σαν πρώτες και να είναι αδιανόητο να φανταστεί κανείς ότι στα τραγούδια που τραγουδάς, αν φύγει η φωνή σου, τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ ίδια. Όταν σε ρώτησα: “Βρε μάνα, πώς τα κάνεις όλα αυτά; Πώς παίρνεις τέτοιο ρίσκο;”, μου απάντησες: “Η ανάγκη, αγόρι μου”. Μαρινέλλα, εσύ δεν πέθανες προχθές. Έφυγες, πέταξες πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου, τον περασμένο Σεπτέμβρη, σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη, όπως σε βάφτισε ο Μίνως Βολανάκης πριν από χρόνια. Προχθές όμως, Μαρινέλλα, για μένα, πέθανε η δεύτερη μάνα μου. Αυτή που με πήρε παιδί σχεδόν από το χέρι και με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου. Τζωρτίνα, Τίμο, Μελίνα, Δημητράκη, να είστε περήφανοι, όπως ήταν κι εκείνη για σας. Καλό ταξίδι, μάνα. Και καλή τύχη όπου κι αν πας».

Τα λόγια του αντήχησαν στον χώρο, γεμάτα αγάπη, σεβασμό και πόνο, αποτυπώνοντας όχι μόνο τη σπουδαιότητα της Μαρινέλλας ως καλλιτέχνιδας, αλλά και ως ανθρώπου που άφησε ανεξίτηλο σημάδι σε όσους τη γνώρισαν.