Βουβός πόνος, λυγμοί και σκηνές που δύσκολα μπορούν να χωρέσουν σε λέξεις εκτυλίχθηκαν σήμερα στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος, εκεί όπου συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι που αγάπησαν τη Γωγώ Μαστροκώστα συγκεντρώθηκαν για να τη συνοδεύσουν στο τελευταίο της ταξίδι.

Ανάμεσα σε όλους, μία φιγούρα έμοιαζε να κουβαλά τον πιο αβάσταχτο πόνο από όλους. Η μητέρα της, η κυρία Σπυριδούλα.

Μια μάνα ντυμένη στα μαύρα, με βλέμμα χαμένο και βήματα βαριά, που έμοιαζε να μην μπορεί ακόμη να πιστέψει πως βρίσκεται εκεί για να αποχαιρετήσει το ίδιο της το παιδί.

Από την ώρα που έφτασε στον ναό, στεκόταν σχεδόν ακίνητη, κρατώντας σφιχτά ένα μαντήλι στα χέρια της και κοιτώντας συνεχώς προς την είσοδο της εκκλησίας, σαν να περίμενε πως από στιγμή σε στιγμή η κόρη της θα εμφανιστεί ξανά χαμογελαστή, όπως πάντα.

Όμως η στιγμή που έφτασε η σορός της Γωγώς Μαστροκώστα μέσα στο λευκό φέρετρο ήταν εκείνη που τη λύγισε ολοκληρωτικά.

Μόλις αντίκρισε το φέρετρο της κόρης της, η κυρία Σπυριδούλα ξέσπασε σε σπαρακτικά κλάματα, αδυνατώντας να συγκρατήσει τον πόνο της. Άνθρωποι που βρίσκονταν δίπλα της προσπάθησαν να τη στηρίξουν, όμως εκείνη φώναζε μέσα στους λυγμούς της:

«Γωγώ, γύρνα πίσω…»

Η κραυγή της «πάγωσε» όσους βρίσκονταν μέσα και έξω από τον ναό. Ήταν η κραυγή μιας μάνας που βλέπει να χάνει το παιδί της. Μια κραυγή γεμάτη απόγνωση, πόνο και αδυναμία να αποδεχτεί το αδιανόητο.Δίπλα της βρέθηκε αμέσως ο Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος, παρότι συντετριμμένος από την απώλεια της γυναίκας του, προσπάθησε να τη στηρίξει και να τη συγκρατήσει στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της.Το κλίμα στην εκκλησία ήταν ασήκωτο. Κανείς δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στον σπαραγμό αυτής της μητέρας που αποχαιρετούσε την κόρη της τόσο πρόωρα και τόσο άδικα.

Η Γωγώ Μαστροκώστα δεν ήταν μόνο μια όμορφη και αγαπητή γυναίκα της τηλεόρασης. Για τη μητέρα της ήταν πάντα το μικρό της κορίτσι. Το παιδί που μεγάλωσε με όνειρα, χαμόγελα και ζωή.

Και σήμερα, μέσα σε μια εκκλησία βυθισμένη στο πένθος, μια μάνα στεκόταν απέναντι στο πιο σκληρό χτύπημα της μοίρας, αδυνατώντας να αποδεχτεί ότι δεν θα ξανακούσει ποτέ τη φωνή της κόρης της.