Τη Μύκονο επέλεξε για τις τελευταίες ημέρες του καλοκαιριού η Κιμ Κίλιαν, η οποία βρίσκεται στο νησί μαζί με τις κόρες της, Σιένα και Σάντυ Τριανταφυλλοπούλου. Αφορμή για την παρουσία τους εκεί αποτέλεσε το white party της εφοπλιστικής οικογένειας Χαλκιά, όπου το μουσικό πρόγραμμα ανέλαβε ο Σάκης Ρουβάς.

Μετά από ένα καλοκαίρι που πέρασε κατά κύριο λόγο στην αγαπημένη της Πάρο, η Κιμ Κίλιαν φαίνεται πως απολαμβάνει μια διαφορετική περίοδο στη ζωή της. Στο νησί διατηρεί το δικό της κατάστημα ρούχων, ενώ παράλληλα έχει αναλάβει τη διεύθυνση του spa του ξενοδοχείου Parocks.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για το πρώτο καλοκαίρι που βιώνει με διαφορετική διάθεση, έχοντας αφήσει πίσω της τη δύσκολη μάχη με τον καρκίνο, την οποία κατάφερε να κερδίσει.«Είναι ξανά χαρούμενη μετά από πολύ καιρό. Όλο αυτό το διάστημα βασίστηκε πολύ στους γονείς της, που ήταν συνεχώς στο πλάι της. Ήθελε να είναι δυνατή και να γίνει ξανά υγιής για τις δύο της κόρες που είναι όλη της η ζωή» λέει φιλικό της πρόσωπο στη HuffPost.

«Έτρεξα μέχρι τον γκρεμό»

Η ίδια, μιλώντας για την περίοδο που πέρασε αλλά και για τη νέα πραγματικότητα που θέλει να δημιουργήσει στη ζωή της, κάνει έναν βαθύ προσωπικό απολογισμό.

«Πολλές φορές αναρωτιέσαι ποια είσαι, ποια ήσουν και ποια θέλεις πραγματικά να γίνεις. Ποιος είναι ο σκοπός που ήρθες σε αυτόν τον κόσμο, ποιο μάθημα χρειάζεται να πάρεις και ίσως τι έχεις να αφήσεις στους ανθρώπους γύρω σου» εξομολογείται η Κιμ Κίλιαν.

Η ίδια περιγράφει την προσπάθειά της να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της, αφήνοντας πίσω όσα την επιβάρυναν και δίνοντας πλέον προτεραιότητα σε όσα πραγματικά επιθυμεί.

«Μετά από μία, όπως γνωρίζετε, αρκετά απαιτητική περίοδο για εμένα, προσπαθώ να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Όχι τον παλιό, αλλά τον νέο μου εαυτό. Έναν άνθρωπο με τις ίδιες αξίες, αλλά πιο ώριμο, πιο συνειδητοποιημένο, πιο εξελιγμένο. Έναν άνθρωπο που θα κρατά μακριά τοξικούς ανθρώπους, μακροχρόνιες στρεσογόνες καταστάσεις και την αναβλητικότητα απέναντι στα δικά του “θέλω”.

Πράγματα που δεν έκανα. Στιγμές που δεν έζησα πραγματικά. Ταξίδια που ανέβαλα. Κουβέντες που δεν έγιναν ποτέ χωρίς το ρολόι στο χέρι. Βαθιές ανάσες που ένιωθα πως δεν προλάβαινα να πάρω.Έτρεχα… έτρεχα… έτρεχα για να προλάβω.Τι ακριβώς; Δεν ξέρω. Πραγματικά δεν ξέρω.

Έτρεξα μέχρι τον γκρεμό τελικά… αλλά με την βοήθεια του σύμπαντος και της Παναγίας… με σταμάτησε κάτι πριν τον γκρεμό και μου έδωσε την ευκαιρία να τιμώ τη στιγμή και να καταλάβω ότι πρέπει να σταματήσω να “τρέχω” και να ξεκινήσω να Ζω».