Σαράντα ημέρες έχουν περάσει από τον θάνατο του Δημήτρη Κόκοτα και η σύζυγός του, Κατερίνα Πετράκη, μίλησε στη Μαρία Βλάχου και την εκπομπή «Super Κατερίνα» για τη δύσκολη καθημερινότητα που καλείται πλέον να αντιμετωπίσει χωρίς τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκε σχεδόν 25 χρόνια κοινής ζωής.
Με συγκίνηση αναφέρθηκε στη σχέση τους, στις όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές που έζησαν μαζί, στις αναμνήσεις που έχουν απομείνει, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο βίωσε τις τελευταίες στιγμές στο πλευρό του Δημήτρη Κόκοτα.
«Προς το παρόν νιώθω ένα κενό»
Η απουσία του έχει αφήσει ένα τεράστιο κενό στη ζωή της, καθώς όπως εξομολογήθηκε, μαζί με τον Δημήτρη μοιράζονταν όχι μόνο την καθημερινότητα αλλά και όλα όσα σημαίνει η συντροφικότητα.«Προς το παρόν νιώθω ένα κενό. Όσον αφορά το κομμάτι της συντροφικότητας και των πραγμάτων που θα έκανα με τον Δημήτρη, αυτό πλέον έχει τελειώσει»
Η ίδια μίλησε και για τη ζωή που είχαν δημιουργήσει μαζί όλα αυτά τα χρόνια, θυμίζοντας πως ο γάμος και η κοινή πορεία τους δεν ήταν μόνο γεμάτη χαρές, αλλά και δυσκολίες, τις οποίες κατάφερναν να αντιμετωπίζουν επειδή ήταν μαζί.«Έζησα πάρα πολλές ευτυχισμένες στιγμές, πολύ γέλιο, πολύ χαρά και δυσκολίες. Σαφώς, γιατί έτσι είναι. Δεν είναι μια ευθεία γραμμή όλα, αλλά πάντα βρίσκαμε έναν τρόπο να αντιμετωπίζουμε γιατί ήμασταν μαζί».
Η συγκινητική αναφορά στην κόρη τους
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά της στην κόρη τους και στον τρόπο με τον οποίο εκείνη προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλεια του πατέρα της.
Η Κατερίνα Πετράκη αποκάλυψε πως η κόρη τους κρατά ως πολύτιμη παρακαταθήκη τις στιγμές που πρόλαβε να ζήσει μαζί του, αλλά και την αίσθηση ότι είχε έναν πατέρα που ήταν πραγματικά παρών στη ζωή της. «Νιώθει ευγνώμων που είχε τον συγκεκριμένο μπαμπά κι ας ήταν για λίγο. Τουλάχιστον μου λέει “νιώθω περήφανη που ήταν μαζί μου πολλές ώρες. Τον έζησα, για πάρα πολύ κόσμο δεν ήταν εκεί”, οπότε κρατάει προς το παρόν αυτό», είπε για την κόρη τους.
«Κάθε μέρα πήγαινα με την ίδια ελπίδα»
Μιλώντας για την περίοδο που ο Δημήτρης Κόκοτας νοσηλευόταν, η σύζυγός του περιέγραψε τον αγώνα της να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα. Κάθε ημέρα πήγαινε κοντά του πιστεύοντας πως ίσως κάτι μπορούσε να αλλάξει, ακόμη και μια μικρή αντίδραση ήταν αρκετή για να της δώσει δύναμη.
«Καταρχάς πήγαινα κάθε μέρα με την ίδια ελπίδα. Έλεγα “να, σήμερα κάτι μπορεί να αλλάξει. Σήμερα κάτι μπορεί να αλλάξει”. Κάποιες μέρες αν έβλεπα έτσι μια μικρή ανταπόκριση, έστω και κάτι πολύ λίγο, γύριζα πετώντας. Ο Δημήτρης καταλάβαινε. Ο Δημήτρης είχε συναίσθημα και δεν είναι κάτι που έβλεπα μόνο εγώ. Μου το έδειχναν και οι γιατροί. Αντιδρούσε. Δηλαδή γύριζε τα μάτια του. Προσπαθούσε να σηκώσει το κεφάλι του, να γυρίσει προς την πλευρά που άκουγε τη φωνή της μικρής. Αν ρωτούσα κάτι, σήκωνε το χέρι του. Άνοιγε, έκλεινε τα μάτια. Πάντα στις ερωτήσεις γινόταν μια αντίδραση. Έκλαιγε, δεν δάκρυσε. Απλώς έκλαιγε. Έκλαιγε, έβαζε δύναμη στο σώμα του, έβαζε δύναμη στο σώμα, στο κεφάλι, σαν να προσπαθούσε να σηκωθεί και έκλαιγε».
Η πιο δύσκολη στιγμή
Η Κατερίνα Πετράκη εξήγησε πως όλο αυτό το διάστημα άντεχε ψυχικά χάρη στην ελπίδα ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα έβλεπε ξανά τον σύζυγό της όρθιο και δίπλα στην οικογένειά τους.
Ωστόσο, η ημέρα που κατάλαβε πως ο Δημήτρης έφευγε ήταν μια στιγμή που, όπως παραδέχεται, δεν είναι βέβαιο ότι έχει καταφέρει ακόμη να αφομοιώσει πλήρως.«Σωματικά όχι, ψυχικά. Έλεγα “Θεέ μου, να γυρίσει, να γυρίσει”. Όλο αυτό γινόταν με τη δύναμη που μου έδινε αυτή η σκέψη ότι όλο αυτό αξίζει για να τον δω ξανά όρθιο δίπλα μας. Δυστυχώς ήρθε αυτή η μέρα. Εκείνη τη μέρα όταν μπήκα μέσα, πλέον με το που τον είδα κατάλαβα ότι φεύγει και δεν ξέρω αν το έχει αφομοιώσει ο εγκέφαλός μου ακόμα αυτό σαν εικόνα. Ε, ναι, τον είδα απλά να φεύγει. Προσπάθησα να του πω όλα αυτά που ζήσαμε, να τα χωρέσω σε μισή ώρα, να χωρέσω τη ζωή μας όλη σε μισή ώρα. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι όλη αυτή η ενέργεια, όλη αυτή, όλο αυτό που έχουμε ζήσει απλά φεύγει»Τα λόγια της αποτυπώνουν με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο το μέγεθος της απώλειας και τη δύσκολη προσπάθεια που κάνει πλέον η ίδια και η κόρη τους να προχωρήσουν, έχοντας ως παρακαταθήκη σχεδόν 25 χρόνια κοινής ζωής, αγάπης, χαράς αλλά και δύσκολων στιγμών που αντιμετώπισαν μαζί.
