Αν σου αρέσουν τα άρθρα μας, κάνε
κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!
Κόλαφος κατά του Γιώργου Πατούλη η συγγραφέας Χρυσηίδα Δημουλίδου η οποία ξεσπά μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook κατά του πρόεδρου του Ιατρικού Συλλόγου.
Διαβάστε παρακάτω
“Ο βασιλιάς και το καλάμι! Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένας φτωχούλης χωρικός που έβλεπε τους βασιλιάδες του κόσμου και ζήλευε, ήθελε ήθελε να γίνει κι εκείνος βασιλιάς κι έπρεπε να βρει κάποιο τρόπο να φορέσει στέμμα στο κεφάλι. Και νυχθημερόν προσευχόταν στον καλό Θεούλη παρακαλώντας τον να γίνει το όνειρό του πραγματικότητα. Ο Θεός όμως δεν του έκανε το χατίρι και τότε ο Διάολος που του αρέσει να κλέβει ψυχές του είπε ότι θα τον κάνει βασιλιά αρκεί να του παραδώσει την ψυχή του. Και ο χωρικός που είδε ότι η ψυχή δεν έχει καμιά υλική αξία ούτε του έφερνε κέρδη, άρα δεν του χρειαζόταν, δέχτηκε την συμφωνία. Κι έκαψε ο Διάβολος την πολιτεία για να τη σώσει τάχα ο χωρικός κι έγινε βασιλιάς με δόξα και τιμή απο τους πολίτες. Και φόρεσε το στέμμα και επιτέλους μπορούσε να κρατήσει τη ράβδο με το σήμα του ευρώ επάνω, να πίνει σε χρυσό ποτήρι με σήμα το ευρώ, να έχει παπούτσια ντιζαινάτα με αγκράφα ένα χρυσό ευρώ, να φοράει βαρύ χρυσό μενταγιόν με το σήμα του ευρώ, να έχει ένα θησαυροφυλάκιο όπως Σκρούζ Μακ Ντακ στη Λιμνούπολη, επιπλέον να υπάρχουν και δούλοι να του κάνουν αέρα με βεντάλιες από χαρτονομίσματα ευρώ κι απέκτησε όλα όσα ονειρεύτηκε. Όμως και πάλι δεν του έφταναν ήθελε κι αλλα όλο και περισσότερα. Κι έδιωξε απο το χρυσό παλάτι του και μετά απο πολλά χρόνια γάμου γυναίκα του επειδή του φαινόταν πολύ μεγάλη για νάναι δίπλα του και παντρεύτηκε μια νεότερη που είχε τα μισά του χρόνια και του ταίριαζε καλύτερα.
Τα είχε πλέον όλα. Εξουσία, πλούτη, νεαρή βασίλισσα δίπλα του. Κι ήθελε τώρα φτερωτό άλογο να ανέβει ψηλότερα να βλέπει τον κόσμο απο ψηλά. Όμως αντί για άλογο, τυφλωμένος απο έπαρση, καβάλησε ένα καλάμι. Κι όταν το κατάλαβε ήταν αργα. Το καλάμι δεν άντεξε κι άρχισε να πέφτει.
“Διάβολε βοήθειααααα” άρχισε να κραυγάζει, “πέφτω, θα σκοτωθώ, που είσαι;”.
Κι εμφανίστηκε ο Διάβολος και ακινητοποίησε το καλάμι.
“Και να σκοτωθείς βασιλιά, το ίδιο είναι, Δεν εχεις την ψυχή σου”
“Δηλαδή, τι σημαίνει αυτό;”
“Ότι είσαι ήδη νεκρός”
“Είμαι νεκρός δίχως την ψυχή μου;”
“Τωρα το κατάλαβες? Απλά υπάρχεις, ψυχή έχουν μόνο οι ζωντανοί, είσαι νεκροζώντανος”
“Τότε δωσε πίσω την ψυχή μου”
“Την πούλησες, είναι αργα”
“θα σου δώσω την εξουσία μου, να, πάρε το στέμμα μου”
“Δεν φθάνει θέλω και όλο το χρυσάφι σου””
“Αυτο δεν μπορώ να σου το δώσω, πως θα ζήσω;”
“Με τα λίγα που είχες πριν σε κάνω βασιλιά”
“Μα, είναι αδύνατον να ζήσω έτσι, δεν μπορώ να είμαι φτωχός””
“Τότε δεν μπορώ να σε βοηθήσω”
Και το καλάμι ξανάρχισε να πεφτει.
Και ο βασιλιάς κατάλαβε πως στέμμα και χρυσαφι δίχως να ζει, δεν ειχαν καμία αξία.
Όμως ήταν αργά…
Πολύ αργά…”











