Την πορεία και τη ζωή του Βασίλη Λογοθετίδη ανέλυσε ο Μάκης Δελαπόρτας, τονίζοντας πως ο αείμνηστος ηθοποιός «δεν ξέφυγε από τη μοίρα των μεγάλων κωμικών». Ο γνωστός ηθοποιός και συγγραφέας μίλησε για έναν σπουδαίο θεατράνθρωπο, αλλά και για έναν άνθρωπο με έντονη μελαγχολία και κατάθλιψη.
Ο Μάκης Δελαπόρτας βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Buongiorno» την Πέμπτη 26 Μαρτίου, όπου αναφέρθηκε στον κορυφαίο πρωταγωνιστή του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, με αφορμή το βιβλίο που έγραψε για τη ζωή του.
«Σπουδαίος θεατράνθρωπος. Ξεκίνησε το 1918, ερχόμενος από την Κωνσταντινούπολη. Έγινε και καλλιτεχνικός διευθυντής για 27 χρόνια στο θέατρο Κοτοπούλη, έμεινε εκεί για πάντα. Μετά αποφάσισε να κάνει τον δικό του θίασο για 15 χρόνια. Εκεί έπαιξε τις σημαντικότερες παραστάσεις του νεοελληνικού θεάτρου», είπε αρχικά.
Στη συνέχεια, μίλησε για τη διαδικασία συγγραφής του βιβλίου, αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του μεγάλου ηθοποιού. «Ο βαφτισιμιός του, που με βοήθησε πολύ για να κάνω αυτό το βιβλίο, είχε όλο το υλικό του Λογοθετίδη. Έχει το 100% της προτίμησης του κοινού. Δεν ήξερα για εκείνον και κάθε φορά είχα και μία έκπληξη. Ήταν σπουδαίος και σαν άνθρωπος. Δεν ξέφυγε από τη μοίρα των μεγάλων κωμικών, να είναι μελαγχολικός και καταθλιπτικός», σημείωσε.
Ποιος ήταν ο Βασίλης Λογοθετίδης
Το πραγματικό του όνομα ήταν Βασίλης Ταυλαρίδης. Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο Θράκης το 1898 και καθιέρωσε το καλλιτεχνικό επίθετο Λογοθετίδης με το θεατρικό του ντεμπούτο το 1919.
Τα νεανικά του χρόνια τα πέρασε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1915 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο, ενώ έναν χρόνο αργότερα έκανε την πρώτη του ερασιτεχνική εμφάνιση στη σκηνή, εντυπωσιάζοντας το κοινό.
Σύμφωνα με τη Φίνος Φιλμ: «…. Στο θέατρο μπήκε κατά τύχη. Όπως γράφει η Φίνος Φίλμ, ο νεαρός Λογοθετίδης είχε φύγει από την Κωνσταντινούπολη με την κοπέλα του, αφού οι γονείς τους βάζανε εμπόδια στη σχέση τους. Άστεγοι και χωρίς χρήματα, βρήκανε καταφύγιο στον θίασο Κοτοπούλη, που εκείνη την εποχή αναζητούσε ηθοποιούς…»
Η Μαρίκα Κοτοπούλη τον είχε ήδη ξεχωρίσει στην Κωνσταντινούπολη και του πρότεινε συνεργασία. Όπως ανέφερε ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Λογοθετίδης πήρε το βαλιτσάκι του και την ακολούθησε στην Αθήνα.
Συνεργάστηκαν μέχρι το 1935, ενώ για μία θεατρική σεζόν δημιούργησε δικό του θίασο μαζί με την Αλίκη και τον Κώστα Μουσούρη. Έπειτα επέστρεψε στον θίασο της Κοτοπούλη έως το 1946.
Το 1947 συνεργάστηκε με την Κατερίνα Ανδρεάδη και στη συνέχεια ίδρυσε τον δικό του θίασο.
Στην καριέρα του συμμετείχε σε περισσότερα από 200 ξένα θεατρικά έργα, όπως:
- «Αρσενικό και παλιά δαντέλα»
- «Έξυπνοι και κουτοί»
- «Όπως σας αρέσει» του Σαίξπηρ
- «Βολπόνε»
- «Κνοκ»
Παράλληλα, πρωταγωνίστησε σε πάνω από 110 ελληνικές κωμωδίες, συνεργαζόμενος με δημιουργούς όπως:
- Δημήτρης Ψαθάς
- Αλέκος Σακελλάριος
- Χρήστος Γιαννακόπουλος
- Σπύρος Μελάς
Ο Βασίλης Λογοθετίδης υπήρξε επίσης από τους πρώτους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου. Πρωτοεμφανίστηκε το 1933 και πρωταγωνίστησε σε εμβληματικές ταινίες όπως:
- Κακός δρόμος (1933)
- Μαντάμ Σουσού (1948)
- Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948)
- Ένα βότσαλο στη λίμνη (1952)
- Σάντα Τσικίτα (1953)
- Δεσποινίς ετών 39 (1954)
- Ούτε γάτα, ούτε ζημιά (1955)
- Η κάλπικη λίρα (1955)
- Ο ζηλιαρόγατος (1956)
- Δελησταύρου και υιός (1957)
- Ένας ήρως με παντούφλες (1958)
Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1958.
Το 1957 πραγματοποίησε περιοδεία σε οκτώ πόλεις των ΗΠΑ. Στο Πίτσμπουργκ τιμήθηκε με το χρυσό κλειδί της πόλης, μια διάκριση μοναδική για Έλληνα ηθοποιό.
Ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος είχε πει χαρακτηριστικά: «Ο Λογοθετίδης υπήρξε ο άνθρωπος του λαού, που ένιωσε το λαό και που έπαιξε για το λαό».
Ο θάνατός του σημειώθηκε στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο από ανακοπή καρδιάς. Το απόγευμα της 20ης Φεβρουαρίου 1960, ενώ ετοιμαζόταν να εμφανιστεί στην παράσταση «Ο τελευταίος τίμιος», κατέρρευσε στο μπάνιο του την ώρα που ξυριζόταν. Η οικιακή βοηθός τον βρήκε νεκρό.
Η απώλειά του συγκλόνισε τη χώρα. Δεν χάθηκε μόνο ένας μεγάλος κωμικός, αλλά ένας ηθοποιός που ενσάρκωσε τον μεταπολεμικό μικροαστό Έλληνα, αποτυπώνοντας την κοινωνική μετάβαση προς μια πιο αισιόδοξη εποχή.
Το ταλέντο, η αμεσότητα και η λαϊκή του απήχηση ενέπνευσαν συγγραφείς και ηθοποιούς για δεκαετίες.
Τι είπαν για εκείνον
Ντίνος Ηλιόπουλος: «Ο Λογοθετίδης υπήρξε παράδειγμα γενναίου καλλιτέχνου, που δε θέλησε να υποκύψει αμαχητί».
Δημήτρης Χορν: «Αν δεν υπήρχε το εμπόδιο της γλώσσας, θα είχε αναγνωριστεί από όλο τον κόσμο σαν ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής μας».
Κάρολος Κουν: «Θρηνώ τον θάνατο του Λογοθετίδη και αισθάνομαι να έφυγε κάτι πολύτιμο».
Μαίρη Αρώνη: «ξέρω πως στη δική μου νεότερη γενιά δεν θα ξαναδούμε Λογοθετίδη. Δεν γεννιούνται συχνά οι μεγάλοι»….
Και, τέλος, ο Δημήτρης Μυράτ είχε γράψει:
«(…) Δεν υπήρξε ποτέ ωραίος, αλλά είναι κι αυτό ένα παράξενο χαρακτηριστικό των κωμικών, αρέσουν στις γυναίκες. Ο Λογοθετίδης είχε εξαιρετική επιτυχία. Σκυλιάζαμε οι νεότεροι του θιάσου, ο Μινωτής, εγώ, παριστάναμε τους καρδιοκατακτητές επί σκηνής, τις κατακτήσεις εκτός θεάτρου τις είχε εκείνος!…»
