Η Μαρία Παναγοπούλου, σύντροφος και χήρα του αείμνηστου δημοσιογράφου Κώστα Χαρδαβέλλα, άνοιξε την καρδιά της μέσα από μια συγκινητική ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, σχεδόν έναν χρόνο μετά τον θάνατό του.
Αφορμή στάθηκε ένα μήνυμα που έλαβε από μια γυναίκα η οποία, μέσα σε δύο χρόνια, έχασε τον πατέρα, τον σύντροφο και τη στενή της φίλη. Ζητώντας τη συμβουλή της για το πώς μπορεί να διαχειριστεί το πένθος, η Μαρία Παναγοπούλου αποφάσισε να απαντήσει δημόσια στο Instagram, τονίζοντας πως η απώλεια είναι βαθιά προσωπική και δεν υπάρχουν «κανόνες» που τη διέπουν.
«Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει απόλυτα τη θλίψη σου», έγραψε, «γιατί κάθε απώλεια είναι μοναδική, όπως και ο άνθρωπος που χάνουμε. Ο χρόνος από μόνος του δεν είναι γιατρός· η κάθε μέρα χωρίς εκείνον είναι μια καινούρια δοκιμασία».
Η δημοσιογράφος και συγγραφέας εξήγησε πως αντλεί δύναμη από τον γιο της, τους δικούς της ανθρώπους, τους φίλους, τη δουλειά και το γράψιμο. «Όλα αυτά δεν είναι συμβουλές», σημείωσε, «είναι η δική μου διέξοδος».
Κλείνοντας, ευχαρίστησε όσους της στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης, εκφράζοντας ευγνωμοσύνη και συγκίνηση:
«Σας εύχομαι δύναμη. Αν υπάρχουν άνθρωποι που αναμετρώνται με ανίκητα θηρία κι επιβιώνουν, τότε όλοι μπορούμε να τα καταφέρουμε. imissyou».
Η Μαρία Παναγοπούλου έγραψε στην ανάρτησή της: «Οδεύοντας προς τον έναν χρόνο από την απώλεια του Κώστα (συμπληρώνεται τον Δεκέμβριο) συνεχίζω να δέχομαι μηνύματα από ανθρώπους που νιώθουν ότι μπορώ να τους βοηθήσω στη διαχείριση μιας δικής τους απώλειας. Ειλικρινά, είμαι ακατάλληλη για κάτι τέτοιο. Αφήστε που έχω ακόμη πολύ προσωπικό δρόμο να διανύσω.
Σήμερα, ωστόσο, δέχτηκα μήνυμα από μια γυναίκα (που μέσα σε δύο χρόνια θρηνεί πατέρα, σύντροφό και κολλητή) στο οποίο μπορώ να απαντήσω. Και θα το κάνω δημόσια, γιατί τα δικά της ερωτήματα ταυτίζονται με εκείνα που λαμβάνω από πολλούς ανθρώπους που πενθούν:
“Γιατί νιώθω ότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη θλίψη μου; Γιατί νιώθω ότι όλοι με θεωρούν υπερβολική που συνεχίζω να πονάω; Γιατί νιώθω ότι όσα μου λένε για παρηγοριά, δεν έχουν καμία ισχύ στην περίπτωσή μου;”
Απαντώ λοιπόν: Γιατί κανείς δεν μπορεί να καταλάβει στον απόλυτο βαθμό τη θλίψη σου. Γιατί οι άνθρωποι εύκολα χαρακτηρίζουμε “υπερβολικό” ό.τι δεν χωράει στα κουτάκια του μυαλού μας. Γιατί μπορεί όντως όσα σού λένε για παρηγοριά, να μην ισχύουν στην περίπτωσή σου.
Η απώλεια είναι μοναδική, όσο και ο άνθρωπος που χάνουμε. Οι κανόνες δεν έχουν θέση στο πένθος. Εγώ, για παράδειγμα, θεωρώ τραγική ανακρίβεια ότι ο χρόνος είναι γιατρός ή ότι δήθεν όλα είναι πιο δύσκολα την πρώτη φορά χωρίς τον άνθρωπό σου και μετά μειώνεται ο πόνος. Μπορεί για άλλους να είναι έτσι, όμως η δική μου αλήθεια διαφέρει. Για εμένα ο χρόνος από μόνος του δεν έχει ιαματικές ικανότητες. Και μετά την πρώτη φορά χωρίς εκείνον, ακολουθεί η δεύτερη, η τρίτη… που είναι το ίδιο δύσκολες.
Τί με βοηθάει; Όσα πολύτιμα έχω: ο γιος μου, οι δικοί μου, η υγεία, οι φίλοι, το γράψιμο, η εκτίμηση και το νιάξιμο όμορφων ανθρώπων, η δουλειά μου, το διάβασμα… Τα εκτιμώ διπλά, τα απολαμβάνω, νιώθω ευγνωμοσύνη και, με ασπίδα τη ζωή που είχα την ευλογία να ζήσω με τον Κώστα, συνεχίζω. Τίποτε από αυτά δεν είναι “συμβουλή”. Αποτελούν απλώς τη δική μου διέξοδο.
Σας ευχαριστώ για τα μηνύματά σας και ζήτω συγγνώμη που δεν απαντώ στα περισσότερα. Εύχομαι ολόψυχα δύναμη σε όλους, με ό.τι κι αν είστε αντιμέτωποι. Αφού υπάρχουν άνθρωποι που αναμετριούνται καθημερινά με ανίκητα θηρία κ επιβιώνουν, όλοι οι υπόλοιποι μπορούμε να τα καταφέρουμε.
#imissyou».
