Από τη Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Τα τελευταία χρόνια οι γυναίκες έχουμε καταλάβει κάτι σημαντικό: τα φρύδια δεν είναι τρίχες. Είναι χαρακτήρας. Είναι πολιτική θέση. Είναι ψυχολογική κατάσταση. Και φυσικά, πλέον είναι και… τατουάζ.
Αλλά πριν φτάσουμε εκεί, ζήσαμε έναν αιώνα ταλαιπωρίας με τσιμπιδάκια, κερί, ακόμη και ξυραφάκι και φίλες που δήθεν «ξέρουν να τα φτιάχνουν». Το αποτέλεσμα; Στις φωτογραφίες από το 2007 μέχρι το 2014 όλες μοιάζουμε σαν μακρινές ξαδέλφες της Ντόρας η Μικρή Εξερευνήτρια.
Μετά ήρθε η μόδα του microblading: «ένα τατουάζ που δεν είναι τατουάζ, αλλά ο πιο απλός τρόπος να ομορφύνεις». Έτσι μας το πούλησαν. Πας για δύο ωρίτσες σε ινστιτούτο ομορφιάς και βγαίνεις άλλος άνθρωπος (πολλές φορές κυριολεκτικά).
Γιατί κανείς δεν σου λέει την αλήθεια: ποτέ δεν ξέρεις στ’ αλήθεια τι φρύδι θέλεις. Τοξωτό; Ίσιο με καμπύλη; Να μοιάζεις θυμωμένη; Αγριεμένη; Ευτυχισμένη; Πως; Ότι αποφασίσεις πάντως, δεν αλλάζει.
Το μαύρο είναι πολύ μαύρο. Το καφέ είναι καστανό. Το πιο ανοιχτό καφέ βγαίνει κοκκινοπό πορτοκαλί. Και ξαφνικά έχεις γίνει μέλος φυλής Αμαζόνων χωρίς να το θες.
Και το καλύτερο; Το τατουάζ κρατάει δύο χρόνια. Δηλαδή μπορεί να χωρίσεις, να αλλάξεις δουλειά, χώρα, εταιρία ρεύματος, ψυχοθεραπευτή, κομμωτή, όνομα στα social… αλλά τα φρύδια σου εκεί. Σταθερά. Πιστά. Σαν την κουτσομπόλα της γειτονιάς σου που δεν ξεκολά πίσω από το παράθυρο.
Κάθε φορά όμως λες «τώρα θα τα πετύχω». Μπαίνεις στο κέντρο αισθητικής με αυτοπεποίθηση και βγαίνεις ρωτώντας: «μήπως τελικά δεν έχω μέτωπο για αυτό το σχήμα;»
Αλλά υπάρχει και μια αλήθεια: όταν το φρύδι είναι σωστό, κάτι μαγικό συμβαίνει. Ανοίγει το μάτι, σηκώνεται το βλέμμα, και νιώθεις ότι θα μπορούσες να κατακτήσεις τον κόσμο… ή τουλάχιστον να πας σούπερ μάρκετ χωρίς φίλτρο στο κινητό.
Κι έτσι συνεχίζεται η μάχη. Γιατί το φρύδι είναι σαν τη ζωή: θέλει τόλμη, προσοχή και καλό καθρέφτη.
Η Επική Μάχη των Φρυδιών
(ή αλλιώς: ποιο είναι τελικά το φυσικό μου χρώμα;)
Υπάρχουν τρεις σταθερές στη ζωή μιας γυναίκας:
-
Το κινητό που φορτίζει για τρίτη φορά σήμερα.
-
Το “αδυνατίζω από Δευτέρα” που μοιάζει με εθνική εορτή.
-
Κι εκείνα… τα φρύδια.Γιατί κανείς δεν μας είπε ότι το πραγματικό ταξίδι αυτογνωσίας ξεκινά στο κρεβάτι του αισθητικού. Όταν σε ρωτάει με ύφος ειδικού FBI:
«Τα θες τοξωτά ή ίσια; Καμπύλη ή πιο γεμάτα; Μαύρα, καστανά… ή να σου βάλω και λίγο γκρίζο να δείξει φυσικό;»
Κι εσύ, που μέχρι χθες νόμιζες ότι έχεις φρύδια, ξαφνικά διαπιστώνεις ότι η ύπαρξη των φρυδιών σου είναι φιλοσοφικό ερώτημα.
Σηκώνεις τα δικά σου – ό,τι έχει μείνει – και λες:
«Δεν ξέρω… εσείς τι θα προτείνατε για το πρόσωπο μου;»
Έπειτα έρχεται η απόφαση του τατουάζ. Εκεί που νιώθεις ότι υπογράφεις συμβόλαιο ζωής. Όχι γάμου – πιο σοβαρό.
Γιατί ο γάμος μπορεί να λυθεί.
Το tattoo φρυδιού… όχι.
Και ξεκινά η μάχη:
-
Τοξωτό φρύδι: δείχνει γοητεία ή θυμό;
-
Ίσιο φρύδι: ασιατικό chic ή look “δεν έχω διάθεση για τίποτα”;
-
Σκούρο καφέ: φυσικό.
-
Μαύρο: φυσικό αλλά σε άλλη ζωή.
-
Ανοιχτό καφέ: φυσικό, αλλά σε κάποια Σουηδή.
Κι όταν τελικά βγαίνεις από το ραντεβού, κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και λες:
«Ωραία είμαι… αλλά μοιάζω λίγο με χαρακτήρα από Netflix σειρά εγκλήματος.»
Τις πρώτες μέρες ζεις με τον φόβο:
αν σηκώσω τα φρύδια μου, θα τρομάξω τα παιδάκια απέναντι στο πάρκο;
Κι αργότερα… συνηθίζεις.
Τόσο πολύ, που αρχίζεις να ξεχνάς πώς έμοιαζες πριν.
Ώσπου μια μέρα βλέπεις μια παλιά φωτογραφία και αναρωτιέσαι:
«Ποια είναι αυτή; Και πώς επέζησε χωρίς microblading;»
Τελικά, αυτό δεν είναι αισθητική.
Είναι ψυχολογία, είναι ταυτότητα, είναι το νέο “με ποια είμαι και τι θέλω από τη ζωή.”
Και κάπως έτσι…
Τα φρύδια γίνονται ο καθρέφτης της ψυχής.
Ή, αν ρωτήσεις τον λογαριασμό της αισθητικού…
τουλάχιστον ο καθρέφτης του πορτοφολιού μας.
