Η Αρίθα ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα πιο αγαπημένα πλάσματα στη ζωή του Γιώργου Μαζωνάκη. Ο δεσμός που είχε αναπτύξει μαζί της ήταν ιδιαίτερα δυνατός και ο ίδιος δεν είχε κρύψει ποτέ πόσο σημαντική ήταν για εκείνον. Δεν την αντιμετώπιζε απλώς ως ένα κατοικίδιο, αλλά ως έναν πιστό σύντροφο που βρισκόταν διαρκώς στο πλευρό του και αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του.

«Ήταν η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου – Με έμαθε να αγαπάω», είχε εξομολογηθεί χαρακτηριστικά ο Γιώργος Μαζωνάκης, περιγράφοντας τον ιδιαίτερο δεσμό που είχαν αναπτύξει.

Σε άλλη αναφορά του, μάλιστα, είχε αποτυπώσει με ακόμη πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη σχέση τους, λέγοντας: «Εγώ και ο σκύλος μου, ο μόνος φίλος μου».

Η Αρίθα είχε το δικό της μνήμα στη Βούλα

Όταν η Αρίθα έφυγε από τη ζωή, η απώλεια ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για τον τραγουδιστή. Μετά από περίπου δέκα χρόνια κοινής ζωής, η σχέση τους είχε γίνει τόσο στενή, ώστε ο Γιώργος Μαζωνάκης θέλησε να την κρατήσει κοντά του ακόμη και μετά τον θάνατό της.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, επέλεξε να την θάψει στον κήπο της μεζονέτας του στη Βούλα, δημιουργώντας ένα δικό της σημείο μνήμης. Ο ίδιος φέρεται να περνούσε χρόνο κοντά στο μνήμα της, καθώς δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να διαχειριστεί την απώλειά της.

Η Αρίθα, ωστόσο, δεν ήταν το μοναδικό σκυλί που είχε περάσει από τη ζωή του.

Τα σκυλιά που αγάπησε, αλλά δεν μπορούσε να κρατήσει

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε μιλήσει και στο παρελθόν για την ιδιαίτερη αγάπη του για τα σκυλιά. Όπως είχε αποκαλύψει, κατά καιρούς είχε φιλοξενήσει και φροντίσει αρκετά σκυλιά, όμως η καθημερινότητα και οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις δεν του επέτρεπαν πάντα να τους προσφέρει όσα θα ήθελε.

Έτσι, σε αρκετές περιπτώσεις, επέλεγε να τα δώσει σε άλλους ανθρώπους που μπορούσαν να αναλάβουν τη φροντίδα τους και να τους προσφέρουν ένα σταθερό περιβάλλον.

«Δεν γινόταν να τα μεγαλώσω εγώ. Μόνο με την Αρίθα έγινε», δήλωσε χαρακτηριστικά στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε στον Τάσο Τρύφωνος, εξηγώντας πως η ιδιαίτερη σχέση που είχε με την Αρίθα ήταν διαφορετική από εκείνη που είχε αναπτύξει με τα υπόλοιπα σκυλιά.

Για τον ίδιο, η απόφαση να τα αποχωριστεί δεν φαίνεται πως ήταν εύκολη. Η αγάπη του για τα ζώα, όμως, συνυπήρχε με την επίγνωση ότι δεν μπορούσε πάντοτε να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους λόγω του τρόπου ζωής και των υποχρεώσεών του.

Η Αρίθα ήταν τελικά εκείνη που έμεινε για χρόνια στο πλευρό του και μαζί της δημιούργησε έναν δεσμό που ο ίδιος περιέγραφε ως μοναδικό. Η απώλειά της τον σημάδεψε βαθιά και το μνήμα της στη Βούλα αποτέλεσε έναν τρόπο να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της.

Πέρα από τη λάμψη της σκηνής και τη δημόσια εικόνα του, αυτές οι αναφορές αποκαλύπτουν μια διαφορετική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη: εκείνη ενός ανθρώπου που είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα ζώα και που, όπως ο ίδιος είχε παραδεχθεί, έμαθε μέσα από την Αρίθα να αγαπά με έναν διαφορετικό τρόπο.