Συντετριμμένη είναι η Έλενα Παπαρίζου μετά τον χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη, με τον οποίο είχε συνδεθεί μέσα από τον χώρο της μουσικής και τη συνεργασία τους στο The Voice. Η είδηση της απώλειάς του, σύμφωνα με πληροφορίες, ξύπνησε μνήμες από μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της: τον ξαφνικό θάνατο του αγαπημένου της πατέρα.

Η απώλεια ενός ανθρώπου που έχει σημαδέψει τη ζωή μας μπορεί να αφήσει πίσω της πληγές που χρειάζονται χρόνο για να επουλωθούν. Για την Έλενα Παπαρίζου, ο χαμός του πατέρα της ήταν ένα τραυματικό γεγονός, για το οποίο έχει μιλήσει με συγκλονιστική ειλικρίνεια, περιγράφοντας πόσο δύσκολο ήταν να βρει ξανά τις ισορροπίες της.

«Η μεγάλη μου σφαλιάρα ήταν ο χαμός του πατέρα μου. Μέρα Χριστουγέννων τον έχασα. Μετά από εκεί με πήρε η μπάλα… Έκανα πάνω από δύο μήνες να σηκώσω το κεφάλι μου από το πάτωμα, δεν μπορούσα να δω κόσμο, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, είχα φτάσει σε πολύ άσχημη κατάσταση», είχε εξομολογηθεί.

Η απώλεια που τη σημάδεψε βαθιά

Τα λόγια της τραγουδίστριας αποτυπώνουν το μέγεθος του πόνου που βίωσε εκείνη την περίοδο. Ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα της την είχε συγκλονίσει, αφήνοντάς την για μεγάλο διάστημα χωρίς τη δύναμη να επιστρέψει στην καθημερινότητά της.

Σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές, καθοριστική ήταν η στήριξη της μητέρας της, ενός από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή της. Παράλληλα, η ψυχοθεραπεία τη βοήθησε να δει διαφορετικά την απώλεια και να βρει έναν τρόπο να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη του πατέρα της.

«Η ψυχοθεραπεία με έκανε να σκέφτομαι εντελώς διαφορετικά για τον θάνατο. Για τον πατέρα μου πρέπει να μιλάω. Για τις στιγμές που έχουμε ζήσει, πράγματα που μου είχε μάθει… γιατί έτσι εγώ φτιάχνω έναν καινούργιο ήρωα», είχε αναφέρει.

«Τους ανθρώπους δεν πρέπει να τους κλαίμε, πρέπει να τους τιμάμε»

Η Έλενα Παπαρίζου έχει περιγράψει με ιδιαίτερη ευαισθησία το πώς το πένθος παραμένει στη ζωή ενός ανθρώπου, ακόμη κι όταν περνούν τα χρόνια. Όπως έχει πει, η απώλεια δεν εξαφανίζεται, αλλά υπάρχουν στιγμές που ο πόνος επιστρέφει και γίνεται ξανά έντονος.

«Τους ανθρώπους δεν πρέπει να τους κλαίμε, πρέπει να τους τιμάμε. Θέλει χρόνο να το κάνεις γιατί η απώλεια είναι πάντα απώλεια, σαν να έχεις χτυπήσει κάπου και κάθε μέρα έχει Βοριά και μια μέρα φυσάει Νοτιάς και πονάς».

Η ίδια έχει παραδεχτεί πως ακόμη και σήμερα υπάρχουν στιγμές που συγκινείται και κλαίει, επιλέγοντας όμως να θυμάται τον πατέρα της μέσα από τις όμορφες στιγμές που έζησαν μαζί.

«Συνεχίζει αυτό και με πιάνει, ακόμα και σήμερα μπορεί να κλάψω, αλλά προτιμώ να τσακώνομαι με τις φίλες μου για το ποιος είχε τον καλύτερο μπαμπά».Οι προσωπικές αυτές εξομολογήσεις αναδεικνύουν το βαθύ αποτύπωμα που άφησε στη ζωή της ο χαμός του πατέρα της.