κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!
Βαρύ πένθος βιώνει η Νικολέττα Καρρά, μετά τον ξαφνικό χαμό της αγαπημένης της σκυλίτσας, Γκρέις. Οι δυο τους ήταν αχώριστες για μία δεκαετία, με την ηθοποιό να περιγράφει τη δύσκολη απώλεια μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.
Η Γκρέις έχασε τη ζωή της σε δυστύχημα με φορτηγό, αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο κενό στην καθημερινότητα της ηθοποιού. Όπως εξομολογήθηκε, η σκυλίτσα δεν ήταν απλώς ένα κατοικίδιο, αλλά η συντροφιά, η παρηγοριά και η οικογένειά της.

Η Νικολέττα Καρρά χρειάστηκε αρκετές ημέρες μέχρι να βρει τη δύναμη να μιλήσει δημόσια για όσα συνέβησαν. Συνοδεύοντας τα λόγια της με φωτογραφίες από τις κοινές τους στιγμές, περιέγραψε τον πόνο που βιώνει και την αδυναμία της να αποδεχτεί πως δεν θα την έχει ξανά κοντά της.

«Μέρες μου πήρε… Δεν ήξερα από πού να αρχίσω, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτό που νιώθω ούτε τώρα ούτε όταν συνέβη… Η σουβλιά στα σωθικά και το ξερίζωμα είναι κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Το Γκρεϊσάκι μου αποφάσισε να τσαμπουκαλευτεί σε ένα φορτηγό, αλλά αυτή τη φορά δεν νίκησε… Οπότε έφυγε κούκλα, δυναμική, υγιέστατη και με άφησε πίσω να αναρωτιέμαι πάλι… γιατί;; Έφυγε όλη η χαρά από τη ζωή μου. Τόσο απλά.
Τα υπέροχα τεράστια ματάκια της που μιλάγανε δεν θα τα ξαναδώ, δεν θα ξαναπάμε βόλτες, δεν θα την πάρω πάλι αγκαλιά. Μου πήρε όλη την ευτυχία και μου έκανε ανυπόφορο το σπίτι… Στις σκοτεινές στιγμές, με ένα βλέμμα και με ένα κούνημα, μου έδινε φως… Μου άλλαξε τη ζωή και τώρα μου την άδειασε σε μια στιγμή. 10 χρόνια σε μια στιγμή! Αλήθεια, γιατί.
Πονάω, κοριτσάκι μου τρυφερό. Υποφέρω… Μου λείπεις αφόρητα και θα μου λείψεις πιο βασανιστικά… Είναι εξωφρενικά δύσκολο να υπάρχω χωρίς εσένα. Έχεις σκορπίσει θρήνο γιατί όλοι σε λάτρευαν. Αλλά εμένα με γονάτισες, με άφησες μισή… Ήσουν το δικό μου ξεχωριστό, πανέμορφο, λαμπερό, χαρισματικό σκυλάκι, που ήμασταν αχώριστες… Δεν φανταζόμουν τη μία χωρίς την άλλη, όχι τόσο νωρίς. Ήμασταν και οι δύο αδεσποτάκια, ήμασταν ομάδα, ήσουν η μοναδική μου οικογένεια. Θα διάλεγα εσένα πάλι και πάλι και πάλι και για πάντα… Σε αγαπώ πολύ…»










