Τον Δεκέμβριο του 2024, άγνωστοι εισέβαλαν στο Τρενοτεχνείο, τον πολυχώρο πολιτισμού που είχε δημιουργήσει ο Νίκος Καλογερόπουλος στην Κυπαρισσία, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές.
Λίγο αργότερα, στις 30 Δεκεμβρίου 2024, ο ηθοποιός είχε μιλήσει στο «Πρωινό» του Γιώργου Λιάγκα για την απόφασή του να αφήσει την Αθήνα και να εγκατασταθεί στην Κυπαρισσία, αλλά και για την προσπάθειά του να μετατρέψει έναν εγκαταλελειμμένο χώρο σε σημείο πολιτισμού.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε περιγράψει με συγκίνηση πώς ξεκίνησε όλη αυτή η προσπάθεια: «Στο χωριό εγώ δεν πήγα για να κάνω καλύτερη ζωή, πήγα για το Τρενοτεχνείο. Είχα να κατέβω πολλά χρόνια, 5 – 6 χρόνια και όταν κατέβηκα μετά από χρόνια τον σταθμό της Κυπαρισσίας, το ωραιότερο σημείο της πόλης, και σε μια ταμπέλα που ήταν έτσι στραβιά έλεγε Τίρανα – Βουκουρέστι. Αυτό με ενόχλησε πολύ και λέω θα κάνω κάτι εδώ ρε παιδί μου στα τρένα».
Στη συνέχεια, μίλησε για την εικόνα που αντίκρισε στον χώρο πριν ξεκινήσει η προσπάθεια αναμόρφωσής του: «Ο σταθμός επειδή είναι απόμερα, είναι στην άκρη της πόλης, ήταν ο σκουπιδοτενεκές της Κυπαρισσίας. Πετάξαμε 38 φορτηγά σκουπίδια! Το πήρα έτσι πατριωτικά και λέω εδώ θα αναστήσουμε. Έλειπε και ο χώρος ο πολιτιστικός σε όλη την περιφέρεια και φτιάξαμε έναν χώρο αριστούργημα. Έχουν έρθει όλοι. Έγινε ο χαμός. Εκεί που ήταν σκουπιδότοπος έγινε εστία πολιτισμού».
«Τα είχα όλα μέχρι χθες, τίποτα πια δεν έχω»
Η καταστροφή του Τρενοτεχνείου τον είχε συγκλονίσει. Ο ηθοποιός είχε περιγράψει στον Γιώργο Λιάγκα τη στιγμή που αντίκρισε τον χώρο μετά τη διάρρηξη: «Δεν πήραν τίποτα, αλλά δεν άφησαν τίποτα, τα έσπασαν όλα. Δεν ξέρω ποιοι μπήκαν, το έχει αναλάβει η αστυνομία. Κοίτα, έχω φορτώσει το αυτοκίνητό μου μαζί με το φίλο μου, τον Θανάση, που παίζουμε μαζί. Πάμε λοιπόν να πάρουμε τα σκηνικά για το έργο του Πλούταρχου που ανεβάζουμε και ξαφνικά βλέπω σπασμένο το τζάμι της πόρτας, κοιτάζω μέσα και παθαίνω σοκ. Δηλαδή δεν το έχω ξανανιώσει αυτό».
Η εικόνα που αντίκρισε του έφερε στο μυαλό και τους στίχους από τραγούδι της ταινίας του «Οι ιππείς της Πύλου»: «Μου ’ρθε στο μυαλό το τραγούδι που λέω στην ταινία μου “Οι ιππείς της Πύλου” που λέει: δεν έχει τόπο η χαρά στο σπίτι μου ν’ ανθίσει μέσα φωτιά, έξω φωτιά και ποιος θα τη σβήσει; Κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά, τι βλέπω; Δεν κατέχω. Τα είχα όλα μέχρι χθες, τίποτα πια δεν έχω».
Και συνέχισε με λόγια που έδειχναν την ψυχική του κατάσταση εκείνη την περίοδο: «Σ’ το είπα κι εσένα ρε Θεέ που βλέπεις μέσα έξω, μην με φορτώνεις για να δεις πόσα μπορώ ν’ αντέξω. Κοίτα τη στάχτη που άφησες εγώ την κάνω χώμα, ξαναφυτεύω απ’ την αρχή και τραγουδάω ακόμα!»
Παρά την οργή και την απογοήτευση, ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε αποφασίσει να μην εγκαταλείψει το Τρενοτεχνείο. Μάλιστα, είχε αναφερθεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο σε εκείνον που προκάλεσε την καταστροφή: «Να είναι καλά αυτός ο μπαγάσας που το έκανε. Θα το φτιάξω ξανά με τον κόπο μου και με τους φίλους μου».
Και τότε είχε αποκαλύψει τι σκόπευε να κάνει με τα χρήματα από τις παραστάσεις: «Όσα λεφτά μαζέψουμε από τις παραστάσεις θα τα πάμε στο νοσοκομείο Κυπαρισσίας, να πάρουμε και ένα ασθενοφόρο και εύχομαι ο πρώτος που θα το χρειαστεί να είναι αυτός που μου έκαψε τον χώρο!» Ήταν μια από τις τελευταίες τηλεοπτικές εξομολογήσεις του Νίκου Καλογερόπουλου, μέσα από την οποία είχε μιλήσει ανοιχτά για την πίκρα που του προκάλεσε η καταστροφή ενός χώρου στον οποίο είχε επενδύσει χρόνο, κόπο και προσωπική δουλειά.
