Στην εκπομπή «Στην αγκαλιά του Φάνη» βρέθηκε το βράδυ της Πέμπτης 12/3 ο Νίκος Βουρλιώτης. Ο Nivo έδωσε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη, μιλώντας για ιστορίες από την πορεία των Goin’ Through.

Αρχικά, ο Νίκος Βουρλιώτης αναφέρθηκε στο πώς προέκυψε το όνομα του συγκροτήματος, λέγοντας: «Το όνομα των Goin’ Through το βρήκε ο Μιχάλης Παπαθανασίου. Ο συνεργάτης μου για 30 χρόνια. Ήταν αυτός που μέσα στη διαδικασία αποφασίζει ότι δεν υπάρχει καλύτερος τίτλος από αυτό που περιγράφει το Goin’ Through. Τι πέρασε το συγκρότημα μέχρι να δισκογραφήσει. Ότι πέρασε δια πυρός και σιδήρου».

Στη συνέχεια, ο Νίκος Βουρλιώτης θυμήθηκε την εποχή της κασέτας, σημειώνοντας: «Πρόλαβα την κασέτα. Οι τέσσερις πρώτοι δίσκοι βγήκαν και σε κασέτα. Τις έχω ακόμα τις κασέτες. Βρήκα προχθές το τρίτο άλμπουμ των Goin’ Through στο Marketplace, πωλείται δύο χιλιάδες εννιακόσιες δραχμές, είχε ταμπελάκι πάνω που το έγραφε. Το πουλούσε 600ευρώ».

Η άγνωστη ιστορία με τη Λάσκαρη

Ο Νίκος Βουρλιώτης μίλησε ακόμη για τη γνωριμία και την ιδιαίτερη σχέση που είχε αναπτύξει με τη Ζωή Λάσκαρη. Περιγράφοντας την πρώτη τους συνάντηση, ανέφερε: «Κάναμε κάποια πολύ δημοφιλή πάρτι στο Villa Mercedes κάθε Δευτέρα. Είχα πάει νωρίς να συναντήσω κάποιους φίλους και μετά τις 12:00 ξεκινούσε το πάρτι. Κάθεται λοιπόν σε ένα τραπέζι και τρώει η Ζωή Λάσκαρη με τον Τάκη Χρυσικάκο και μου κάνει “Ψιτ!”. Κάθομαι στον καναπέ δίπλα της και μου λέει “Πάρε με τηλέφωνο”. Της λέω “Πού να σας πάρω τηλέφωνο; Δεν ξέρω τον αριθμό σας”. Μου λέει “Γράψε τον αριθμό μου και πάρε με”. Παίρνω λοιπόν τον αριθμό της και χτυπάει ήχος κλήσης “Καλημέρα Ελλάδα σου μιλάει ο…”».

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης , ο Νίκος Βουρλιώτης αποκάλυψε και ένα ακόμη περιστατικό από άλλη συνάντησή τους: «Μου λέει “Τι κάνεις εδώ;”. Λέω “Παίζω μουσική απόψε το βράδυ εδώ”. “Ε, εγώ θα φύγω τώρα, δεν μπορώ να κάτσω, είμαι και μεγάλη γυναίκα, θα φύγω. Αλλά πες μου ποια μέρα αν παίζεις κάπου αλλού”. Της λέω “Τα Σάββατα παίζουμε στο Venue”. Πάω στο μαγαζί κατά τις 12:00 – 12:30 και μου λέει ο πορτιέρης “Κύριε Βουρλιώτη, έχει έρθει η κυρία Λάσκαρη και σας περιμένει από τις 10:30”. Του λέω “Και πού είναι τώρα;”. Μου λέει “Κοιμάται μέσα στο μαγαζί, στον καναπέ στο booth από πίσω”. Τη βλέπω όντως ξαπλωμένη και μου λέει “Έλα βρε παιδί μου, τι ώρα ξεκινάτε εσείς εδώ πέρα;”. Της λέω “Κυρία Λάσκαρη, ανοίγει το μαγαζί 1:00 η ώρα”. “1:00 η ώρα; Και τι θα κάνουμε εμείς; Θα πεθάνουμε!” μου λέει».